Pain Eyes Naruto Novels & Stories

But as his hands touched my skin, I couldn't suppress a sharp intake of breath, pain coursing through me like a searing flame, causing me to bite down on my lower lip. "Fuck, sweetheart!" His exclamation was filled with shock and concern as his gaze shifted to something behind me. Slowly, I attempted to stand, my limbs trembling with the effort, but the pain was relentless, threatening to overwhelm me. Tears welled up in my eyes as I fought against the agony, my vision blurring with each passing moment.

“Aries, you’re hurting yourself!” “I can’t feel the pain... I want to feel the pain.” Pagkatapos niyang sabihin iyon ay tumawa ito na para bang pinagkakatuwaan pa ang ginagawa. He’s really drunk! He’s laughing but his eyes says it all. He is in pain. So much pain that he got used to it. “Ano ba! Itigil mo nga ‘yan. Bakit ka ba naglasing?” Nagtagumpay rin ako sa pagkuha ng bubog saka inilagay ‘yon sa gilid ng lababo.

ALIYAH'S POV Matayog ang sikat ng araw nang unti-unti kong imulat ang mga mata ko. My eyes are too heavy that opening them feels difficult. Ramdam ko ang mga munting mga sinag ng araw sa mga ito kaya't umikot ako ng posisyon. "Ouch..." I groaned as I felt the throbbing pain in my head. Kumurap-kurap pa ako at saka hinawakan ang ulo ko.

I chuckled seeing myself shedding tears but grinning like a psychopath is kind of funny. "It's hurt, Ganther?" I stared directly at my eyes reflection. I saw nothing but emptiness. "No, it's not f*cking painful because you are numb too much numb right?" I wiped the tears off but it was just useless my lifeless eyes keep shedding. "I-it's f*cking painful..." Nanatili akong nakatitig sa sarili ko until silence makes everything noisy.

He smiled painfully at me. Ngumiti siya sa akin kahit na kitang-kita ko ang sakit at pait sa mga mata niya. The beautiful blue eyes that I loved to stare at. The eyes that I knew I will never get tired of watching, is showing too much pain and it is all because of me.

Aurora's Point of View Nang makalayo siya ay agad kong sinalubong ang tingin niya. Pulang-pula ang kaniyang mga mata, ilong at pisngi. Basang-basa rin ang mukha niya dahil sa pag-iyak. Marahan kong pinalis ang mga luhang iyon habang patuloy na tumutulo ang mga luha ko. I could cry for them, I can accept any kind of pain for them, lahat kakayanin ko para lang hindi ko sila makitang umiyak.

Kailangan kong inuman ito agad ng gamot bago pa lumala. Bumaba ako para hanapin ang bote ng pain reliever ko. Pero sa panlalabo ng mga mata ko bigla, hindi ko iyon makita. "Where is it?" naibulalas ko. Bumaba pa ako at inahapuhap iyon. My eyes became more blurry at mas sumakit ang ulo ko. Napasapo na ako roon. "What are you doing?" Iritado na ang boses ni Lucas. Nawawalan na siya ng pasensiya.

Ni hindi ako tumugon dito. Muli ko na lang ibalik ang sarili ko sa paghinga at sinubukan matulog, nagbabakasakaling mawala ang matinding sakit ng uli ko. I squeezed my eyes as I felt a deep pain in my head. I groaned because of the intense pain digging through my skull. I slowly opened my eyes and saw the worried look of Toby. My forehead puckered when I saw him. Paano 'to nakapasok?

They are a bit faraway from me, but I have a very good eyesight and I can see them clearly. Parang tinusok ang puso ko nang milyon-milyong krayom. Nanghina din agad ang katawan ko at muntik pa akong matumba dahil do'n. The pain is unbearable. It's making me breathless. Kinagat ko ang labi ko at agad ring namasa ang mga mata ko. No. I don't want to see this. Hindi sya 'yon. This is too much for me.

Nakasalamin pa rin si Paolo. Namamaga at nangingitim ang kanyang mga mata dahil sa suntok ni Anri—parang mata ng isang panda. Katatapos lang niyang lumabas upang tingnan ang pinsala sa sarili, at nang masulyapan niya ang repleksyon sa salamin, hindi siya nagalit kahit kaunti. Bagkus, bahagya siyang natawa sa sarili.