Pain Eyes Naruto Novels & Stories

Puno ng panlulumo na lamang siyang napaupo sa isang swing nang mamalayan niya ang sarili sa isang playground. Tulala nalang din siyang tumingala sa kalangitan na akala mo'y wala siya sa tamang katinuan. He's hurt. He's in pain. Durog na durog siya nang mga oras na iyon subalit walang luha ang gustong kumawala sa mga mata niya. Ang kaninang mga nagbabadyang luha ay biglang naglaho na parang bula. Parang napagod bigla ang mga mata niya kaya umurong ang kan'yang mga luha.

Pero muli itong yumuko ng makita nitong nakatitig din siya dito, hinawakan niya ang baba nito at itinaas iyon kaya naman muling nagtama ang kanilang mga mata ilang minuto din itong nakipag-titigan sa kanya Hanggang sa nakita nakita niyang napakagat labi ito na nakapag painit ng pakiramdam niya hindi ko tuloy napigilan ang hindi mapalunok ng sarili kung laway dahil sa nakita kung pagkagat labi nito

Napa-pikit ako sa sakit na bumalot sa katawan ko habang unti-unti nang nanlalabo ang paningin ko. Ang alam ko lang, nakikita kong nasusunog na yung building kahit malabo. Maliban doon, lalo nang lumabo yung paningin ko hanggang sa nilamon na ng dilim ang lahat. NASH Pain crept all over my body when conciousness snapped back into my system. Unti-unti kong dinilat ang mata ko bago sinubukang i-kondisyon ang sarili ko. After that, I sat up straight as I looked around the place. It's not familiar, actually I don't even know where I am.

He missed it all. Napangiti siya habang inaalala, tumingala pa habang patuloy sila sa pagpapahirap sa kanya kasabay nang pag-mulat buhat ng naluluha niya nang mga mata and he didn't pay much attention to the pain they inflicted on his body.

Nagkakarerahan yata ang mga daga sa dibdib ko. For the ninth time, my eyes become blury. My lips trembled with the pain i have at the moment. Humigpit ang kapit ko sa steering wheel habang kagat kagat ng mariin ang nanginginig kong labi. Why does it have to be this painful? What should i do to atleast lessen my pain?

Gusto kong tumakbo ngunit hindi ko magawa hanggang sa bigla niyang hawakan ang kamay ko. Sinubukan kong pumiglas ngunit isang malakas na batok ang naramdaman ko sa likod ng ulo ko at naramdaman ko ang panghihina ng buo kong katawan kasabay noon ay ang unti-unting pagpikit ng mga mata ko. Lee Yu-jun's POV

Dawn POV Napadaing ako dahil pakiramdam ko'y parang dinaganan ako ng mundo sa sobrang pananakit ng aking katawan gayundin ang aking ulo. "Hmm..." I moaned in pain bago dahan-dahan na minulat ang aking mga mata. It's a bit blur, ngunit agad na nanlaki ang mga mata ko nang maanigan ko ang kakaibang disenyo ng kisame.

itinuro ang puso ko, “hindi ko na alam kong paano pa siya ulit mabubuo.” Ilang beses itong tumango sa akin habang nakangiti at kagat ang ibabang labi. Tuluyan ng pumatak ang luhang kanina pa nagbabadya sa mga mata nito. Hindi ko inaasahan na iiyak siya, kahit na kanina ko pa napansin na namumula ang mga mata niya. Hindi ko mapigilang mapangiti. I sniffed and smiled at him widely. This man always acts tough, but now he looks vulnerable like me. I can see pain in his eyes, but every time our eyes meet, his eyes seem to be dancing in joy.

Huminto ito saglit upang tingnan muna ako, "But the problem was I needed some medicine to ease the pain." Ano daw, pain? Mukha niya. Ito namang si Ma'am inilapit pa ang mukha kay Paul at pakunyaring tinitignan ang mata nito. Sus, style niya bulok. Meron bang tutulong kuno na halos ingudngod na niya ang malaking suso sa mukha ni Paul? At ito namang lalaking ito, haist sakit nila sa mata.

Nang tuluyan akong maka labas sa painting ay pabagsak kong sinara ang pintuan at pilit na pinupunasan ang aking luha. Napagpasyahan ko na rin bumalik sa dorn ngunit sa gitna ng aking paglalakad ay hakasalubong ko si nero na may dala-dalang dalawang maliit na basket sa kaniyang kanang kamay. Agad kong tinuyo ang aking mga luha bago pa siya makalapit. His forehead creased as he looked at me. "You were crying, Shiro. Did something happen?" he asked, and I shook my head in an answer.