Palagi Tj Monterde Lyrics 소설 & 이야기

Bahagya pa itong yumuko saka nakngising bumaling sa akin. "MARK MY WORD AKIRA. ONE OF THIS WEEK BABALIK KAU SA AKIN AND I'M SORRY KONG GAGAMITIN KO ANG ANAK KO PARA MAKUHA LANG KAU PABALIK...WEATHER U LIKE IT OR NOT BABALIK KAU SA AKIN MRS. MONTENEGRO" tiningnan ko siya ng hindi makapaniwala. Nababaliw naba ang lalaking to? Humakbang ako isang beses.

Pero sa sandaling ito, parang silang dalawa lang ang nandoon. “At susunod na awit ko ay isang kanta tungkol sa pagpili… palagi,” wika ni TJ Monterde sa mikropono, at nagsimulang tumugtog ang gitara. "Hindi man araw-araw na nakangiti Ilang beses na rin tayong humihindi..."

NILAMON ng sigaw at rebelasyon na iyon ang buong paligid, dahilan upang matahimik ang lahat. Sandaling natigilan ang mga taong kanina pa nakatingin sa kaniya at nagbubulungan. Ang kaninang malakas na tugtog ng Jazz music sa paligid ay humina— kasunod ng pagsalita ng lalaking singer sa mikropono. “Uhmm… Can we… get a clarification of that, Miss? Did you say… Montemayor?”

Meredith was over on the phone, talking to TJ’s pedia. “Salamat pero okay na kami rito.” Buntung-hininga lang ang naging sagot niya habang itinuloy ang ginagawa. Mauubusan yata siya ng hangin sa baga nito. “Tito C,” nagmulat ng mga mata si TJ. Pilit nitong inaabot ang palad niya. “Don’t leave me po.”

“Aasikasuhin ko na po ang piyansa ninyo, Sir Montague.” “Hayaan po muna ninyo ako dito.” Ninais ni Montague na makulong. “Nasisiraan ka ba ng bait? Hindi puwede! You have to get out of here.” Hindi makapaniwala si Mona sa kanyang nabalitaan at nagmadali itong dumalaw sa presinto. “Mama, huwag po kayong mag-alala.” “Hindi ako makapaniwala, Montague.Paano nangyari ito?” pagsusumamo nito.

Dahil sa pagkanta ng dalaga ay ipinikit ni Klayde ang mga mata niya habang dinadama ang bawat lyrics nito. ♪ ♪ "Mayroon akong hindi maipagtapat Naguguluhan sa nararamdaman Ating panghawakan ang mga sandali Papayag ka ba? "Hawakan mo ang aking kamay Sabay tayong maglalakbay Sa mundong tawa'y walang humpay Sa mundong ako'y naghihintay" ♪ ♪ Pagdating sa chorus ay sinabayan niya itong kumanta.

paninirmon nito "hindi naman po ako na pagod Kagabi saka gusto ko rin pong malibang" paliwanag ko. "ay siya bumangon kana para makakain kana magdiretso tanghalian kana" "po? tanghalian?"takang tanung ko "ay oo ineng tirik na tirik na ang araw halos sunog na nga ang lahat ng nakatira dito sa sobrang tirik ng araw" natatawang Sabi nito

Walang sabi-sabing binuhat muli ni Paulo ang dalaga, ngunit sa pagkakataong ito, deretso patungo sa nag-iisang kwarto sa ikalawang palapag. "Hayaan mong magwala ang buong El Monte sa paghahanap sa atin," paos at malalim na bulong ni Paulo habang inilalapag si Aria sa gitna ng malambot na kama. Gumapang siya sa ibabaw ng dalaga, ikinukulong ito sa ilalim ng kanyang matipunong katawan habang ang labas ay unti-unting nilalamon ng bagyo. "Dahil sa mga susunod na araw, Aria, walang ibang makakakita sa'yo, walang ibang makakahawak sa'yo... kundi ako."

Nakangisi niyang sabi. "And I love you making me all red, Mister Montelvaro. To be honest..." Nagsimula nang maglakad palayo ang dalaga sa kanya. "...ang akala ko bakla ka. Ang sungit-sungit mo kasi!" Sabay tumakbo ito nang mabilis! Napailing na lang siya at hinabol ang dalaga. Humanda ito sa kanya! * * * * * * * * * *

Their exchanges of messages end with Monteverde’s dialogue. “Why that property? Hindi mo ginagamit ’yan, ah.”