Palagi Tj Monterde Lyrics Novels & Stories

--- --- --- Pero sa kabila ng lahat ng duda ko. --- --- --- May parte pa rin sa akin na gumagaan kapag kasama ko siya. --- --- --- --- --- Kinabukasan. --- --- --- Dumating kami sa lumang Monteverde estate. --- --- --- Mula pa lang sa labas... --- --- --- Ramdam ko na agad ang bigat ng lugar. --- --- --- Parang may mga alaala itong gustong ibalik. --- --- --- Ang malaking gate. --- ---

"It's my life yata by bon jovi, hindi ako sure, hija..." Tumango siya. Pati siya ay napapasabay kahit hindi alam gaano ang lyrics. Ilang saglit lang ay tila pinatay na ni Cameron ang tugtog at dali-dali silang tumakbo ni Miss Salve palayo mula sa silid ng lalaki. Nagsihagikhikan silang dalawa. "Tara ho at bumaba na tayo, baka mahuli pa tayo rito," aniya sa matanda at nagpatiuna na siyang maglakad pababa sa hagdan. Nakasunod ito sa kaniya.

Nagpalakpakan lahat ng mga nakasaksi sa kasal namin ni Calvin. "Mahal kita Calvin, Nung niligtas mo ako sa tulay minahal na kita at salamat sa lahat ng pagpapahalaga mo sa akin. Siguro ikaw ang binigay ni God para lumaban pa rin ako sa buhay ko. Ikaw palagi nasa isip ko. Marami man pagsubok na dumaan sa akin pinipikit ko lang ang mata ko at kapag nagising ako nawawala na agad at lalakad na ako sa mahirap pa na pagsubok dahil naniniwala ako na may dadating rin sa akin na masayang alaala. Ikaw ang kasiyahan ko. Ayiee si Mr. Montevista kinikilig!"-Sabi ko kay Calvin at hinalikan ko sa pisngi.

So, kailan pa naging close 'tong dalawang 'to? "Petot, I may not be good at singing but I hope you will appreciate it," he said, and suddenly started plucking something. Probably the guitar is what he is holding that I couldn't see. Suddenly I heard him singing, Sorry na by Parokya ni Edgar. Kinanta niya agad ang chorus kasunod ay outro. "Sorry na~" the last sentence he sings. After Al sang, I heard my Mama saying something. "Kamukha niya talaga 'yon," she said, habang naka-focus lang kay Al ang tingin.

Ang lawak ng hacienda na ito. Ilang sandali pa ay bigla ko siyang nilingon. Naabutan ko siya na tutok na tutok ang mga mata sa daan pero may kaunting ngisi sa mga labi. Naramdaman niya yatang nakatingin ako kaya napalingon siya sa akin saglit. "Hacienda Montero," wala sa sariling usal ko kaya muli niya akong nilingon. "Just tell me if you wanna stay here for the rest of your life," sabi niya habang nasa daan ang tingin kaya nang-init ang pisngi ko. Alam kong nagbibiro siya pero tumalon ang puso ko doon.

Tumalikod na silang dalawa, magkatabi, habang unti-unti silang naglakad palayo. Naiwang mag-isa si Troy, nakatulala. Nakatayo lang siya habang pinapanood ang papalayong mag-asawa. "Di ko akalaing may asawa ka na," mahinang sambit niya kasabay ng isang mapait na ngiti. "Pero hindi Troy Del Monte ang pangalan ko kung susuko na lang ako nang ganung kadali… matapos kitang makitang muli."

“…Amara Virelle Monteclaro” ‎Parang tumigil ang mundo ko. ‎Hindi ako makahinga. ‎Hindi ako makagalaw. ‎Hindi ko alam kung alin ang mas malakas— ‎ang kabog ng puso ko… ‎o ang bigat ng pangalang iyon. ‎“Hindi…,” mahina kong sabi. ‎“Hindi ako—” ‎“Isa kang Monteclaro,” putol ng babae, malamig ang boses.

Parang isang negosyanteng bihasa sa pakikipag-usap, dahan-dahan siyang nilalapitan, hindi binibigyan ng pagkakataon para tumanggi. "Kung sa tingin mo ay naaapektuhan ko ang buhay mo, maaari akong lumayo tulad ng dati." "Mr. Monteverde anak mo si Joel pag malaman ng iba ang tungkol sa atin, naisip mo na ba kung ano ang mangyayari sa buhay ko? Aaminin kong nag-enjoy ako sa mga gabing kasama kita, pero hindi sapat ang kasiyahan na iyon para isugal ang kinabukasan ko."

"Sige po, saglit lang po." Tinanguan niya ito at pinagkaabalahan nalang pakinggan ang musika ng bandang tumutugtog. Nakaka chill kasi acoustic reggae ang songs. Sinabay-sabayan niya ang pagkanta. Agawin kaya niya ang microphone ng vocalist? Tagal-tagal na rin siyang hindi naka kanta at naki jam sa mga tumutugtog na banda sa stage. Masyado kasi siyang naging abala sa career niya. Itong si Montero naman, kill joy! Ayaw sa mga party party at kung anu-anong mga kasosyalan. Well, oo nga naman, good boy kasi si Gab. Walang kabisyo-bisyo sa katawan.

"Ginto yata ang gulong nito eh! Pwede ko ba 'tong sakyan papuntang palengke para mainggit si Aling Marites?" "Nay, anong flex? Sobrang over the top niya talaga!" inis kong hirit gamit ang aking modernong pananalita, bagamat hindi ko mapigilang mapangiti sa tindi ng kakulitan ng pambabawi niya. "G. Montero must have told him na nagbubuhat ako ng mga kaing dito. Akala ba niya madadaan niya ako sa pa-tractor niya? Hello? Corny niya!"