Para Sa Mga Taong Iniwan の小説・ストーリー

“N-ni hindi niyo man lang ako hinanda sa ganitong bagay. Wala man lang sign diba? Ang dami dami pa natin pangarap sa buhay pero ngayon? Mag isa ko na lang na tutuparin ‘yon. “Kung nasasaktan man ako ngayon ay hayaan niyo na muna ako. H-hindi ko alam kung hanggang kailan ko kayo pagluluksaan. Pero pangako ko sa inyo na mabubuhay ako ng masaya at hindi ko pababayaan ang mga iniwan niyo sa akin. Dahil alam kung lahat ng ‘yon ay para sa akin.“

sagot ni Lai, humihinga ng malalim. "Ang mga anak natin ang gawin nating inspirasyon. Wag nating pigilan ang pagmamahalan natin." "Natatandaan mo, Ga? Nung sinagot kita, may mga alitaptap noon at sila ang nakasaksi. Ngayon naman, sila ang magiging sign natin. Kung magkaroon ng alitaptap, sige, ipagpatuloy natin. Pero kung wala, itigil na natin at magkani-kaniya na tayo. Ngayon natin hamunin ang tadhana natin."

“Pero paano kung sa paghahangad ko ng hustisya lalo lang mawala ang lahat lahat sa akin?” “Ang mga bagay at tao na talagang para sa iyo ay hindi basta basta mawawala Samarah. Kailangan mong mag focus sa mga bagay na matagal nating pinagtrabahuhan. At kung sino o ano man ang mawala sa iyo habang ppinaglalaban mo ang histisya, maniwala ka. They’re not yours in the first place.” PRESENT…

Hindi dahil mahina kami, kundi dahil alam naming kailangan naming mabuhay—maghintay ng tamang oras. Dahil sa bawat segundo na ginugugol namin dito, mas lalo naming pinatatatag ang isang bagay na hindi nila kailanman kayang sirain: ang pasya naming hindi basta-basta susunod. “As I was saying, there’s something that we need you to do.” Diretso siyang nakatitig sa akin habang binibitawan ang mga salitang iyon, parang sinasadya niyang tiyaking ako mismo ang target.

Bahagya lang na ngumiti ang matanda saka humugot ng malalim na hininga bago niya sinagot ang kaniyang apo. “Hindi nila dapat malaman na nabubuhay ang isang katulad mo apo, inilayo ka ng mga magulang mo sa totoong mundo nila para protektahan ka. Iniwan ka nila sa akin para mabuhay ng tahimik pero alam namin na darating ang araw na ito, hindi ko nga lang inaasahan na mapapaaga gaya ng inaasahan namin.” “Nasaan ba talaga ang mga magulang ko Lola?”

Kaya nga inabot ako ng isang linggo mahigit para sa desisyon ko, tapos bigla niyang ika-cancel ang usapan ng dahil sa pagiging inexperienced ko? Naisip ko tuloy na kung ganito pala ang kahihinatnan ng iniingatan ko, e 'di sana matagal ko na iyong binigay sa ex ko. Doon sa taong mahal ko. Pero hindi e, maibibigay ko pa ito sa taong pinagkakautangan ng Papa ko para ma-save ang bahay namin. Kilabutan nawa ang kaluluwa niya sa kinaroroonan niya, dahil sa ginagawa ko ngayon.

Iyon lang wala ng iba. Mas pinaniniwalaan ko ang lifetime kaysa sa forever dahil ang lifetime ay through ups and down ay lagi silang nandiyan para sa isa't isa kasi nangako sila sa harap ng dambana ng Diyos na magsasama sila habang buhay hanggang sa kamatayan. Isa iyon sa pinaniniwalaan ko dahil sa nakikita ko sa magulang ko.

"Ihanda mo ang iyong sarili para sa pagbabalik ng iyong mag-ina... Alam kong magkikita pa kayo balang araw!" TO BE CONTINUE

Information "I love you apo, sana baunin mo lahat ng turo sayo ng mga taong nag aalaga sayo ngayon at sana isipin mong hindi kulang ang pag katao mo kahit hindi mo nakita ang mga magulang mo, kahit na ako. Babantayan at iingatan kita lagi at parati akong naka gabay sayo kahit nasa madilim na sulok lang at naka tingin sayo."

Hindi pa nila kaya. "Sabi mo mahal mo ako, sabi mo hindi mo ako iiwan, sabi mo ako lang. Tangina naman Stella, iniwan ko ang lahat para lang sayo sariling magulang ko kinalaban at sinuway ko kahit ayaw nila sayo, para ipaglaban kung anong meron tayo pero hindi ko alam na mas pipiliin mo akong iwan para sa lalaking yon! Porket ba mayaman sila ha! Yun lang ba ang habol mo? Pera?! Mayaman rin naman ako, kaya kitang buhayin. H’wag mo naman akong iwanan, please."