Novel & Cerita Para Sa Mga Taong Iniwan

“Kapag kinitil mo ang buhay mo ay may anghel kang maiiwan. Dapat hindi ka sumuko porke iniwan ka na ng mga taong mahal mo. Nandito pa naman ang anak mo para sayo. Kailangan niya ng isang ina. Kailangan niya ng pag aaruga at pagmamahal mo. Wag mo siyang iwan, Rhiana, gamitin mo ang anak mo para magbago at bumangon. Wag kang magpalamon sa kalungkutan at poot mo, bagkus ay gawin mong inspirasyon ang anak mo at matuto ka sa pagkakamaling nagawa mo.” “Ate, tama si Ate Annaliza. Saka wag mong isipin na nag iisa ka. Nandito naman ako eh. Kahit hindi ka napatawad ni daddy ay nandito naman ako at ang pamangkin ko. Hindi ka namin iiwan.” Luhaang sabi ni Rena.

"Wag mong kwestyunin ang sarili mo kung bakit ka iniwan. Walang kulang sayo, ikaw lang, ikaw mismo, sapat na at higit pa. May mga tao lang talagang nawawala sa buhay natin at hindi natin yun makokontrol." "Pero ayos lang yan, Ning, kailangan nating harapin at tanggapin dahil wala tayong choice. Kapag iniwan tayo ng mga taong mahal natin hindi ibig sabihin na hanggang doon na lang din tayo. Doon na rin magwawakas ang lahat. Kailangan nating tumayo Ning, kailangan nating matuto, kailangan nating lumaban para sa mga taong nandyan." "May mga bagay na hindi natin pwedeng ipilit dahil kung gagawin natin yun tayo lang din ang masasaktan."

Para sa akin tama ang gagawin ko dahil minsan ko lang naman isakripesyo ang buhay ko para sa mahal kong ina kumpara sa sakripisyo niya sa akin. "Magandang gabi sa lahat!" pagbati ko. Naghiyawan ang mga tao ang iba itinaas pa ang bote ng alak na hawak nila. "Ang awiting ito ay para sa mga taong sawi sa pag-ibig. .iniwan. .niloko. .pinaasa. Para sa inyo 'to sabayan niyo ako."

Hindi niya matanggap ang nangyari, pero bago mamatay ang matanda'y nag-iwan siya ng mahalagang kawikaan kay TNT, "Na hindi siya dapat tumigil sa kaniyang mga kagustuhan, at ipagpatuloy lamang ang pagpapasabog, para lagi niyang maalala ang patnubay ng matanda sa kaniya, at iyon nga ang kaniyang ipinagpapatuloy na gawin, "Mula noon, hanggang ngayon, ang iniwan ng matandang iyon ay nakatatak pa rin sa kaniya."

“DUMPED TO FOREVER” Marami ang nagtatanong kung bakit iyon ang aming tawag sa aming kwento. Para sa marami, ang salitang “iniwan” ay nangangahulugang katapusan, sakit, at kabiguan. Ngunit para sa amin, ito ay may ibang kahulugan.

At marahil. Panahon na para tigilan ko na ang paghahanap ng mga sagot na baka hindi ko rin naman makuha. Napabuntong-hininga ako. Sabi nga nila, "Past is past." Hindi mo mababago ang nakaraan. Hindi mo na maibabalik ang mga taong nawala. Hindi mo na mabubura ang mga sugat na iniwan ng kahapon. Pero may isang bagay kang puwedeng gawin.

"Hindi ba dapat ikaw ang asawa ko kung hindi mo lang sana ako iniwan. Hindi ba magtatanan pa nga tayo noon, remember?" Mahinang wika nito na tila iniingatan rin nito na makalikha sila ng ingay. Ngunit may kalakip na panunuya sa bawat diin ng salita. "Matagal na 'yung tapos at hindi natin iyon dapat pinag-uusapan dito." Pabulong rin niyang tugon na iniwasan nang tumingin pa sa lalaki at itinutok niyang muli ang paningin sa ikinakasal.

Habang pinapanood niya si Masaru na nakaduro ang nanginginig niyang kamay, hindi makapagsalita dahil sa galit niya, iniwas lang ni Takuya ng kanyang tingin bago itinuro ang ilan pang mga Futaba at sinabing, “Iilan lang ang pwedeng manatili. Para sa sinumang hindi ko itinuro, pwede na kayong umalis. Bibigyan ko kayo ng isang linggo para putulin ang lahat ng koneksyon sa pamilya, kung hindi ay pilit ko kayong tatanggalin dito." Ang mga itinuro niya ay ang mga miyembro ng pamilya na nanatili sa loob ng manor, kahit pa nasa mababang punto ang kanilang pamilya. Alam ni Takuya na sila ay taos-pusong nagmamalasakit sa pamilya at hindi lamang nakatuon sa pera ng pamilya.

sabi naman ni Tita Angela. Ipinaliwanag pa nila sa amin ang mga dapat at hindi dapat gawin bago nila kami tuluyang iniwan.

Hindi naman kasi nila pwedeng pwersahin ang mga ito kung ayaw talaga magparescue sa kanila. Meron din naman sa kanila ang piniling sumama kina Amara patungo sa facility. Ito ay ang mga matatandang wala na talagang matirahan at nahihirapang mamuhay sa lansangan. Mga matatandang basta na lang iniwan ng mga anak sa isang lugar at parang pusang iniligaw!