Para Sa Mga Taong Iniwan 소설 & 이야기

JACOB Tinabi ko ang sulat na iniwan ni Shaina para sa akin. I'll keep it. Hindi puwedeng mawala 'yon. Pinunasan ko ang mga luha ko matapos kong basahin ang sulat niyang 'yon sa akin. Masakit man isipin na wala na siya, iniwan na niya ako ngunit kailangan na may gawin ako. Hindi puwedeng tutunganga na lang ako. Kailangan ay may gawin ako, hindi puwedeng wala.

“Hindi pwede…” Konti lang ang mga bagay na iniwan ni Charles at pinahahalagahan ng kanyang mga magulang ang bawat maliliit na bagay na meron sila. Ang kanilang mga iniingatan ay kinuha, kahit na hindi siya ang kumuha noon, ngunit napunta ito sa mga kamay niya. At ngayon ay ibabalik ito. Ano ang mararamdaman ng mga matatanda? Hindi ba’t parang hinihiwa lang ulit ang isang sugat?

“Marami ka pang makikilala na para sa'yo. Yung taong hindi ka isusuko ng basta-basta. Taong ipaglalaban kung ano ang nararamdaman niya para sa'yo. Kung kaya ka niyang iwan, ipakita mo sa kaniyang hindi mo siya kawalan. Walang kang control sa kung paano ka sasaktan ng iba ngunit may magagawa ka para ipakitang kahit iniwan ka ay kaya mo pa ring ipagpatuloy ang mabuhay nang wala siya. Ang pinakamatamis na ganti sa mga taong nang-iiwan at nanloloko anak ay ang makita ka nilang masaya at nagtatagumpay sa kabila ng ginawa nilang pananakit sa'yo. Doon ay maiparamdam mo sa kanilang, hindi ikaw ang talunan kundi sila na nang-iwan at nanakit sa'yo." "Mahal ko siya Dad," humihikbi na ako. "Naroon na ta

“Vida Mia...” “Oh?” “Never trust the people around you.” “Kahit ikaw?” Tumaas ang kaniyang kilay. “Yes.” “Pero ayuko!” Napabuntunghinga ito, “Okay, okay. I'm an exemption. Now, listen... Huwag na huwag kang magtitiwala sa mga taong nasa paligid mo, maliban sa sarili mo at sa pamilya mong alam mong mapapagkatiwalaan.”

“Ang mali, iniwan mo ako nang walang paliwanag.” “Tatakbo ba ako palayo kung alam kong maiintindihan mo ako?” giit ni Eliza. “Natakot ako. Natakot akong pigilan mo ako.” Ngumisi si Uncle Chase. “So ang solusyon mo, iwan ako?” “Hindi kita iniwan dahil hindi na kita mahal,” mabilis na sagot ni Eliza. “Umalis ako para sa kinabukasan ko.” “Sobrang makasarili mo,” sagot niya nang walang alinlangan. “Iniwan mo ako para sa sarili mong kinabukasan at hinayaan mo akong mabaliw sa kakahintay.”

Kaya nga ganun na lang ang lungkot nito ng malamang pinatay ang mag-asawa. Our family business partnership doesn't stop there. Kahit wala na ang mga magulang ni Zari ay patuloy pa ring sinusuportahan at pinoprotektahan ng mga magulang ko ang adhikain at legacy na iniwan ng mga magulang nito. 'Hey! Mukha yatang nakalimutan mo na ko ah.' Seryoso kong bulong dito. 'Sila na lang ang inasikaso mo.'

NEW LIFE Minsan, sa bawat pagsubok, kailangan mong magtiwala sa iyong lakas at magpatuloy. Ang bawat hakbang ko ay nagsisilbing isang paalala na hindi ako natatakot maghanap ng landas na para sa akin. Maghahanap ako ng paraan para magtagumpay—hindi para magpasakop, kundi para makamtan ang mga bagay na karapat-dapat sa amin. Magsisimula ako, at balang araw, babalik ako, hindi bilang isang alipin kundi bilang isang anak na may karapatan.

Saad ko na medyo malungkot " No more pero pero, you need to this for your family. Kaya dapat lang na pumayag ka ". Saad ni gavin Nanahimik na ang dalawa at hindi na nila namalayan na nakarating na pala sila sa bahay at naghihintay na ang mga magulang ni Gavin. - to be continue

Mahirap labanan ang tinadhana Pinapaubaya, pinapaubaya Pinapaubaya ko na sa kaniya “Insan, ingatan mo na siya? Huwag mo nang muli pang iwan. Huwag mo nang paluhain, huwag sasaktan. Alam kong mahal nating dalawa si Khaye, maaring pantay, maaring may nakahihigit ngunit isa sa atin ang kailangan mamaalam at magpaubaya at ako iyon. Ibinabalik ko na siya sa’yo at hiling kong ituring mo sanang anak ang anak namin ni Khaye. Naroon ako lagi, masayang nakatingin sa inyo. Hindi man ninyo ako maramdaman, alam niyong lagi akong aantabay sa lahat pang mga masasayang araw ng inyong pagsasama.” “Salamat insan. Wala pa akong sinirang pangako sa’yo kaya ito, ito ang pangakong hanggang kailan hindi ko tatalik

Huling huli na. Para saan pa ang mga limos na ibinibigay ninyo kung hindi ko naman yan madadala sa aking patutunguhan. Hindi ko na yan madadala sa mahabang paglalakbay na aking tatahakin. Ang nais ko lang ngayon ay ang inyong awa, para sa mga aking maiiwan. Sa mga taong mas makikinabang niyan. Hindi ko man naransan ang mabuhay nang matiwasay, sa langit ay may kaligayahang sa'kin ay naghihintay. Paalam...