Pat Your Head Novels & Stories

parang batang ungot niya sa akin. "Hindi mo naman kailangan ang headband, Phil. Hindi ka naman bata at saka hindi ka naman babae," natatawang sagot ko sa kanya. Hindi ko akalain na makikita ko siya sa ganitong hitsura at ganitong eksena. "I need an headband. I want to look handsome than Migz," sagot ni Phil, pilit niyang inilalayo sa akin ang kanyang ulo para hindi ko maabot ang headband.

ani Alvin na kinakitaan niya ng amusement sa mga mata. Napapahiyang hinaplos ni Patricia ang kanyang buhok saka iyon sinuklay gamit ang kanyang mga daliri. Panaginip lang pala… Ang kabilang bahagi ng isipan niya saka kinalas ang kanyang seatbelt.

"Bakit ang aga mong gumising?" Nagmadali nang umalis ang katulong at iniwan ang dalawnag nag uusap. "Hindi ako makatulog at inaalala ko ang mommy mo." Sinuklay ni Patricia ang buhok gamit ang sariling daliri. Lihim siyang napangiti nang mahuling sumunod ang ang tingin doon ng binata. "Salamat sa pag alala pero hindi mo kailangan magpakapuyat dahil diyan."

Nagpumiglas naman ako at pilit kumawala ngunit malakas ito. Inilapat niya ang likod ko sa pader ng kweba at doon ko napagtantong si Hence pala ito. “Heaven huwag kang maingay may mga kalaban.”saad naman ni Patricia pagkatapos ay tinanggal na ni Hence ang pagkakatakip nito sa kanyang kamay sa aking bibig. Kumalma ako at pinakiramdaman ang paligid. Sa sobrang tahimik sa loob ay naririnig na ang pagdaloy ng hangin sa labas ng kweba.

Umawang ang labi nito at nanlaki ang mata. "And I'm Meggay." Ngumisi ako, tumayo ako sa swivel chair at lumapit sa kanya. Lumayo siya nang lumayo kaya natawa ako nang malakas. "'Wag kang lalapit! Sa'kin pa rin si Patricio!" asik nito at napahawak sa ulo. Hinila ko ang buhok niya at itinulak sa lamesa, kalaunan ay bumagsak naman siya sa sahig.

I sighed deeply, "Tumawag kasi si Zam sa kanya at alam mo na." Napatawa naman siya at bahagyang ginulo pa ang buhok ko, "Argh! Patrick! Huwag ang buhok ko." "Sige na. Nakauwi na rin pala si Patricia kaya ako lang mag-isa. Timing at pwede ka ng umangkas sa motor ko. So, saan mo pala gustong pumunta?" "Nagugutom ako e. Ikaw na bahala kahit restaurant or fast-food chain din," sabi ko naman.

Kaya ang ginawa ko ay mabilis akong kumilos, umangat ang isa kung kamay at walang pagdadalawang isip na sinabunutan ang unang babaeng nanghamak sa akin. "Ahhh!" napasigaw ito sa gulat ng hilain ko ang buhok nito at talagang hinila ko iyon pababa. "Bitawan mo si Patrice." sabi naman ng isang babae at akma akong susugurin pero mabilis kong iniharang ang kasama nila sa pagitan namin. "Sige, subukan mong gumawa ng hindi ko magustuhan, makakalbo ang kasama niyo." galit na pagbabanta ko at hinigpitan pa ang pagkakasabunot ko ng buhok nito.

“Siya si Patricia, ang pinsan kong may brain tumor.” Mabilis na nangilid ang luha ko nang makita ko si Patricia. May nakabalot sa kanyang ulo na benda, payat na payat ang kanyang katawan, may nakakabit na oxygen sa kanya, malalim ang mga mata at nanunuyo ang labi. “Hello…” bati niya sa amin ni Gavril. “Iwan ko muna kayo para makapag-usap kayo hanapin ko lang din si Tita.” Paalam sa amin ng pinsan niya.

Sabay-sabay namang pumuwesto ang mga alagad niya—kumabayo ang mga paa, naka-spread wide, parang gumagawa ng mahabang “dog tunnel.” Umangat pa lalo ang baba ni Patricia, proud na proud sa sarili. “Your mom is a dog, and you’re a little dog. Alam mo na dapat kung anong gagawin. Crawl ka na. Hindi ko na kailangan pang turuan ka.”

Naputol ang pag-iisip niya nang katukin siya ni Patz. "Madi, nakapagluto na ako. Lumabas ka na muna r'yan para makakain ka. Hindi ka na naman nag-breakfast ha. Baka magkasakit ka n'yan, lalo kang mahirapan makapag-isip ng maayos. Madi! Gising ka ba?! Baka buto't balat ka na n'yan bago makauwi ng Pilipinas, sige ka baka hindi ka na makilala ng mga poging mong kapatid!" ang mahabang sermon ni Patz sa kaniya.