I'm Hurting Novels & Stories

Bakit ako pa ang nasasaktan ng paulit-ulit, hindi lamang sa babaeng minamahal ko kundi maging sa pamilya at kaibigan ko. Hindi ko na kaya, nanghihina na ako. Hindi ko na kayang maglakad pa ng malayo para hanapin ang kapalaran ko. Sobrang sakit na ng ulo at katawan ko. Nagdidilim na ang aking paningin. Gusto ng bumigay ng aking katawan dahil sa pagod sa kalalakad habang umiiyak. Ipinikit ko ang aking mata dahil umiikot na ang aking paningin.

Pagkatapos ng pangyayari na 'yon ay hindi pa rin siya tumitigil na suyuin ako at humingi ng tawad, palagi pa rin siyang gumagawa ng paraan para makausap ako, minsan pumupunta siya sa bahay pero hindi ko siya hinaharap. Ilang araw kung iniyak ang nangyari. Halos mawalan ako ng ulirat. Masyadong masakit para sa akin ang ginawa niya. Hanggang sa nagkaroon ako ng depresyon to the point na nagawa kung mag commit ng suicide pero hindi niya iyon alam. I love him so much that's why I'm hurting.

Habol ni daddy, pero hindi na ako lumingon at deretsong umakyat. Nang makapasok sa kwarto ay roon ko binuhos ang mga luha ko. Humawak ako sa dibdib ko at napapa–upong sumandal sa pintuan ng kwarto ko. It hurts so much, it’s like my chest is being ripped apart, like a knife twisting deeper with every breath I take. The pain is suffocating, drowning me in an endless wave of anguish. Every heartbeat feels like a reminder of how shattered I am inside, and no matter what I do, I can’t escape it.

If its a dream I don't want to wake up anymore. I couldn't bear the weight of what I'd witnessed – the pain etched across my son's face, the scars I'd left on his heart. The realization that I had unknowingly hurt my own flesh and blood cut me to the core. I was at a loss for words, consumed by self-loathing for my ignorance and the damage I had inflicted.

Hindi ngayon. “Hindi nga kita minahal. Napagod ako sa kahihintay sa ‘yo,” mahina kong sagot, kasabay ng muling pagbagsak ng mga luha ko. “May mga bagay na hindi mo maiintindihan. I’m so sorry for hurting you…”

Ramdam ko ang init sa aking mga mata. "Baliw na baliw ako sa'yo pero wala kang pakealam sa'kin. I badly want to hurt you... worse than what you made me feel. Pero paano ko iyon magagawa kung ikaw lang din ang kahinaan ko..." mariin niyang bulong at halos sumuko ang mga tuhod ko sa labis na panghihina.

She needs to save herself from these two insanes. Maaari naman siyang mag-sorry kung sakaling nasaktan nga niya ito, kapag safe na at hindi ganito ka-intense ang lahat... or not sorry at all. They are hurting her and for sure they are not sorry for her too. They love to see Rain suffering and hurting so much.

I don't want to overthink about it but if I won't tell him about it, it will surely eat me. Kung hindi pa nabasa ang pisngi ko ay hindi ko mamamalayang umiiyak na pala ako. I'm hurt, but I don't want to tell a soul about this. Tuluyan na akong napahiga sa couch while my tears were continue flooding on my face. I clutched my chest where my heart was placed. Why are you hurting? Why are you crying? I keep on asking myself. I'm hugging myself because no one will do it for me. My lips are trembling while I'm sobbing quietly.

Kinuyom ko ang kamao ko at saka sinubsob ang mukha ko sa lamesa. Why would I hurt my wife? Why do I have to hurt her? “This is insane!” bulong ko at pumikit.

Did the world just really want to play with me? Alam ko naman na masama ako, malandi pa nga para sa iba. Pero, kailangan bang paiyakin ako habang kumakain ng ice cream? Ang bantot! Tangina naman! Umiling ako kay Psalm. Shit. I should really get a great hold of this fucking emotions. How am I so vulnerable on that part? I was made strong. Nothing should break me. Especially in fucking seconds. “Nothing…” “Are you… hurting seeing that scene of a family?”