Novel & Cerita Piloto

Agad kong itinakda sa isip ko na alalahanin na ang isa sa aking mahirap na mga patakaran ay hindi ako makikipag-date sa isang piloto, anuman ang mangyari pero ibang usapan kapag si Gabion, siguro. Gumugol ako ng sapat na oras sa mga piloto para malaman kung ano talaga sila, at hindi ito ang hinahanap ko. Sila ay mayabang at pabagu-bago at lalabas at lalabas lang sa buhay mo. At hindi lang ang buhay mo, kundi pati na rin ibang tao. Ang isang piloto ang huling bagay na gusto ko para sa aking sarili, ngunit habang papunta ako sa likod ng eroplano, nalaman kong hindi ko maalis sa isip ko ang naghahana

Ang kanyang mga mata ay nakapako sa ilalim ng pedestal, sa paanan ni Captain Mendoza. Ang piloto ay tila balisa. Bagaman matatag ang kanyang pagkakahawak sa yoke, ang kanyang kanang paa ay panandaliang kumakampay—isang ritmo na hindi tugma sa anumang vibration ng eroplano. Tap. Tap-tap. Tap. Isang pattern na tila may ipinapadalang mensahe sa pamamagitan ng mechanical vibration. “Mendoza,” mahinang tawag ni Dante. Ang kanyang boses ay may talim na hindi ko inaasahan.

sabi ni Tyronne " Fasten the seatbelts, the Plane is about to take off." sabi ng Pilot pero wala pa si Azithere tapos Lilipad na ang eroplano " Hibang ba yung piloto? Wala pa yung So called emperor nyo na si Azithere tapos ililipad na nya ang eroplano? Tanungin mo nga sa Intercom yung Piloto tyronne" Napakamot sya sa ulo saka pinindot ang intercom.

Dahan-dahan kong iniangat ang aking tingin mula sa sahig. Mula sa kanyang makintab na black leather shoes, pataas sa kanyang navy blue pilot trousers na may perpektong plantsa, hanggang sa kanyang crisp white shirt na pinalisang ng apat na gintong guhit sa epaulets ng kanyang balikat—ang hudyat na siya ay isang Captain. At nang tuluyan kong marating ang kanyang mukha, parang nawalan ng hangin ang aking mga baga. Ang matatalas na mga mata, ang matangos na ilong, ang pamilyar na hugis ng panga na may kaunting stubble, at ang aura ng isang marangyang lalaki na hindi ko kailanman malilimutan.

Nawala ang malakas na hangin sa labas at napalitan ng mahinang ugong ng makina. “Shall we go, Captain Giovanni?” tanong ng pilot mula sa unahan. “Let’s go, Captain Miguel.” Agad namang kumilos ang piloto at inihanda ang paglipad. Unti-unting umangat ang helicopter hanggang tuluyan na kaming nasa himpapawid.

Naiwan kaming apat sa loob at hindi ko alam kung para saan ‘yon. Nabigla na lang ako nang pumunta ‘yong piloto sa harap namin. Tinanggal niya ‘yong suot n’yang bago sumaludo. “I’m Captain Wei, always at your service. Welcome to Macau, Navarros.”

“Mahal kita Tin, sobrang mahal kita!” Pagbukas ng lift ay agad siyang bumitaw sa pagyakap rito. Pinagsaiklop niya ang kanilang mga palad at hinila niya ito palabas ng lift. Tuloy-tuloy na tinungo ang kinaroroonan ng private chopper. “Good afternoon, sir!” Ang piloto. “Good afternoon! Is everything set?” “Everything is set, Sir!”

May natatamaang magaspang na bagay ang salok, tiyak na hindi buhangin ito kundi kaliskis ng buwaya," sambit pa ni Leon. Mabilis na kumuha ng lubid ang bangkero, tumalon sa loob ng baklad. Napasigaw ang mga kadalagahan at napakrus ang mga ina. "Huwag po kayong matakot!" sabi ng katulong ng bangkero. "Kaya po niyang hulihin ang buwaya." "Sino nga pala ang binatang iyon?" tanong ng lahat. "Ang tawag po namin sa kanya ay Piloto," sagot ng katulong na bangkero. Yumanig ang baklad, ang lahat ay halos hindi makapagsalita at hindi halos maihi nga sa tindi ng pananabik. Si Francisco ay may hawak na patalim.

sagot ng piloto, ang boses ay puno ng panic. “Lower it!” mas mariin at mas madiin niyang ulit, ang kanyang mga mata ay hindi inaalis sa rooftop ng gusali. Hindi na nakipagtalo ang piloto. Unti-unting bumaba ang helicopter, ang katawan nito ay umuugong sa gitna ng malamig na hangin ng gabi. Sa ibaba, kitang-kita na ni Sandro ang rooftop ng gusali. Doon, sa mismong edge kung saan ang hangin ay pinakamalakas, nakatayo ang isang maliit at nanghihinang pigura.

“Di bale… mag-order na lang tayo sa five-star restaurant para may pagsaluhan tayong lahat pagdating. Matagal-tagal din ang biyahe. Paniguradong magugutom ang lahat.” Hindi na sumagot pa ang nasabing piloto. Tinutok na nito ang kanyang atensyon sa pagpapalipad ng private jet na sinasakyan ng mga Sebastiano. Makalipas ang ilang sandali, unti-unti na silang umuusad. Hanggang sa lumipad na ito’t umakyat sa himpapawid.