Pink's House の小説・ストーリー

Nagbabadya na ang luha sa mata ko habang nasa tapat ng bakal na gate nang ayaw akong papasukin ni Pinky na isa sa kasambahay dito sa mansion ng asawa kong Tristan. “Senyorita Ava naman, este Ava. Hindi na kita tatawaging ‘ma’am at tutal ay pinalayas ka na naman ni Senyorito Tristan at makikipaghiwalay na siya sa’yo, huh?” Pinameywangan ako ni Pinky. “Ang kulit mo naman, eh. Sinabi nang wala dito si Senyorito. Pwede ba umalis ka na!? Dahil mahigpit na mahigpit na bilin sa aming lahat dito ay ‘wag na ‘wag kang papasukin. Ayokong pati ako ay mapalayas dito!”

Minsan lang din ako makapunta rito at hanggang sala lang. Agad na bumungad sa amin ang kwarto niyang pink na pink. Hindi naman masyadong halatang kulay Pink ang kanyang paboritong kulay. "Teka, kukuha lang ako ng pagkain sa baba." Binuksan muna niya ang tv bago lumabas sa kwarto.

She roamed her eyes all over the place and grimaced. Bakit lahat ng nandito ay pink? Mula sa wall color, sa kurtina, sa kama, sa mga pillow cases, and even the blanket! Lahat ay pink! Wala sa sarili siyang napatingin sa lapag at umawang ang kanyang bibig. A freaking hello kitty carpet! Ano ba iniisip ng taong nag-design ng silid na ito?

Kinakabahan siya sa pagkikita sa pamilya nito, pero wala na siyang atrasan. Pagdating niya sa lugar ni Sarah, kumatok siya at naghintay. Bumukas ang pinto, at nakita niya sina Sarah at Kyla na nakangiti nang malapad. "Hello, girls!" bati ni Cassandra. "Hello yourself! Pasok ka, Cass!" masayang pag-aaya ni Sarah. Nakangiting pumasok si Cassandra sa condo unit ni Sarah, at nagulat siya nang makita ang kulay pink sa lahat ng bagay sa loob. Sofa, mesa, unan— lahat ay hot pink!

"Ibig sabihin lang nun, lahat naranasan ni pinky sa kamay ng pamilya ni rose, dapat mas malupit pa ang nang-yari sa kanya, higit sa nalalaman natin, sisiguruhin ko pag babayaran nila lahat yun. At hindi ko hahayaan, mamumuhay ng marangya, ang taong na may kasalanan bakit naging ganun si pinky, maraming salamat Sophia, sa inpormasyon nakuha namin sa iyu, malaki tulong yung mga sinabe mo sa amin." "Wala naman yun, sana ma sabe nyo na ang totoo kay pinky, para bumalik ang dati ngiti sa mga mata ni pinky, dahil naka-limutan ko sabihin sa inyu, malambing sya na tao."

After a long tiring school and work week, my body and mind definately need this. Pines Park is my fortress. Pakiramdam ko ay kilala ako ng parkeng ito higit kanino man, maging kay Sister Cynthia o kahit kay Belle. This park knew me more than anyone else, I felt safe and vulnerable at the same time when Im in the park. This sets the Park apart from any place here in town or anyone. My eyes are surveying around.

Baka mawalan pa ako ng trabaho, paano na ang pag-aaral ni Niel? Napahinto ako sa pag iisip noong huminto kami sa tapat ng isang pintuan. "This is my room," sabi ni Vivy sa maliit na boses. Hinawakan niya ang door knob at binuksan ito, bumungad sa akin ang pink na kisame, pink na kama, pink na sahig at pink na mga gamit. "I like pink!" Nakangiting sabi ni Vivy na naka upo na sa kanyang kama habang nakatingin sa kanya.

Hindi nga naman maganda kung lahat ng tao rito sa mansion ay mainit ang dugo sa akin katulad ng mag-asawang sina Senyora at Senyor. Alam ko kung ano ang kulay ng pinto ng kwarto ni Hannah dahil wala itong pagbabago kahit no'ng mga bata pa kami. Kulay pink ang pintuan ng kwarto nito at nag-iisa lamang dito sa mansion. Agaran akong kumatok sa pinto. Pagbukas ng pinto ay isang bag ang tumama sa aking mukha. "Dalhin mo yan." Utos nito sa akin habang may hawak itong cellphone at panay kuha ng pictures sa sarili na selfie ang tawag.

May ika-dalawang palapag sila Cromo ngunit anim na baitang lang ito para maratinh ang ikalawang palapag sa ikalawang palapag meron dalawang kwarto ngunit magka-ibang kulay isang brown at pink door color. Pumasok kami sa pink na pintuan kahit hindi ko tanungin klarong kwarto ito ni Ainna. May lungkot sa puso akong naramdaman ng makita ko ang loob ng kwarto ni Ainna. May maliit na kama para sa kanya nguni't wala itong kutson sa kabilang bahagi ang isang lumang dura'box. May study stable din siya tapos nun wala ng laman ang kanyang kwarto ni kahit nga isang laruan wala tanging purong libro lang tapos nakalapag lang ito sa sahig.

Mas pinili na lang ni Pink na isara ang kanyang bibig habang nakatitig sa bintana ng sasakyan. Limang oras pa lang siyang nawawala mula sa mansyon dahil sa pagsundo kay Pink, subalit mabilis pa sa alas-kwatro siyang napatakbo paakyat sa ikalawang palapag patungo sa silid ng kanyang reyna nang marinig ang isang malakas at histerikal na tili. Kasunod niyon ang sunod-sunod na kalabog ng mga bagay na tila ba itinatapon at ibinabagsak. What the hell! Kaya ayokong umalis kahit isang segundo! naibulong ni Hendrix sa sarili bago padaskol na itulak ang pinto ng kanyang silid.