Novel & Cerita Don't Lose Hope In Tagalog

sige lang. "Pwede makisali sa inyo?" tanong ni Ice pero hindi naman kailangan sagutin pa kasi nakiupo na rin siya sa mat. At parang ewan na naman ang pagta-Tagalog niya. Halata naman na pinipilit niya lang din ang pagta-Tagalog para kami lang ang magkaintindihan. Ang sweet... I rolled my eyes with the sarcasm I thought. I smiled when he looked at me. Ngiting normal para umakto pa rin na iba ako kay Hope at Hugo.

At masaya siyang nakikipaglaro dito, kahit sobrang layo na ng gap age niya sa mga pinsan at kapatid ko. “Bakit kasi hindi mo kaagad niligawan Kuya! I want Ate Ven as my in-law!” Pinitik ko naman ang noo ni Hope. “Ang bata-bata mo pa 'yon na agad iniisip mo. Tsaka maaga pa,” I said and smiled at her. Hope flickered her eyes. “Maaga pa? Does it mean aagawin mo si Ate Ven?” Her voice tinged with hope and enthusiasm.

biro niya. "Salamat, at ang pagkakaibigan natin ay hindi natatapos.. salamat at ikaw ang ninang ni Hope. Kapag nakalabas na kami ni Hope, talagang kailangan, lagi kitang kasama.. habang wala pang nagpapatibok ng iyong puso.." "Pangako, bilang ninang ni Hope, hindi ko kayo pababayaan. Kayo na ang pamilya ko sa Pilipinas.."

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

--- --- "About the message?" --- --- Tumango ako. --- --- "The second legacy." --- --- Sandaling natahimik siya. --- --- "Are you worried?" --- --- Napangiti ako nang bahagya. --- "No." --- --- "Surprised lang." --- --- Dahil kung may nagsabi sa akin noon... --- Na ang pinakamalaking pangarap ko ay hindi pala maging pinakamalakas. --- Hindi ko paniniwalaan.

Chapter 18 (7) Losing Hope (Angie POV) “Angie anak, sa tingin ko sa pagkakataon na ito, kailangan na natin magtiwala sa mga sinasabi ng mga nakapaligid sa atin. Syempre, kahit ako… nahihirapan na din pakalmahin ang tatay niyo kapag nagagalit siya.” Masinsinan na sinabi sa akin ni Mama. “Siguro nga Mama… Ngunit…” Ngumiti si Mama sa akin. Nakuha niya ang ibig sabihin ng mukha kong, napakahopeless.

lang" ay isang malaking balakid para patulan kita." "Paano kung hindi nga talaga tayo magpinsan, mamahalin mo kaya ako?" "Hindi ko alam.” “Hindi mo alam?” “Siguro pwede pa ngunit mas maiging magmahal ka na lang ng iba insan, kasi kadugo ang tingin ko sa’yo." "Hindi mo alam? Mahirap ba akong magustuhan?"

At naalala niya ang huling sinabi nito sa kanya. "Marga, mabuhay ka nang masaya at may kagalakan. Huwag kang magpapahamak para sa kahit sino. Nanonood ang nanay mo sa langit." Sa hiling ni Denn Corpuz noon na alagaan si Hope, doon nagsimula ang kanyang paghihirap sa pamilyang Santillan. Alam niyang plano iyon, pero dahil sa init ng tinig at ngiti ng isang inang matagal nang nawala sa kanya, napaniwala siya. Umasa siya. At ngayon, ang tanging alaala ng kanyang ina—basag, sira, at duguan.

Mawawala sayo si Dylan' Napatakip ako ng bibig upang di makawala ang hikbi ko. Napansin ko na may lumalapit na sa akin at nagtatanong kung anong nangyayare. My biggiest fear is losing him and I hope, I wish--- that will never be happen... ****************************** Oyeee sorry sa mga grammatically wrong. Ahaha atleast gets niyo diba? Sorry now lang nakapag update po! Busy is

“Kailangan niya ang babaeng mahal niya, at ikaw iyon, wala ng iba.” Huminga ako ng malalim at ng huminga ako ng malalim, isang mabigat na hininga ang kumawala sa aking baga. Tumingin ako sa dagat ng isa pang sandali at pagkatapos ay tumingin muli kay Hope