Poem About My Life Novels & Stories

Tumingin ako sa langit na punong-puno ng mga butuin. This is the life I wanted and dreamt for. A peaceful life. But I know that when the morning comes, everything will be back to normal. A stressful life and noisy people. Sometimes I wonder, if everyone was given the privelege to choose the kind of life and family that they live with, would evereyone be at right hands and right path? But if I was given a chance? I think...I will never choose another family to live with...because the family I have in this lifetime, is beyond astonishing and amazing. I might feel unfortunate sometimes but I would always tell myself that it is okay in a family.

And I'm right. LIFE is exhausting. Every day, I keep on reminding myself that the world isn't a fairytale. I'm not a damsel in distress. No fairy godmothers to cast a spell on me like what happened to Cinderella. But I will be fine. I know that I will be fine. I'm young and free. I only have one shot in life. I should live it well because there's no turning back once it already happened. Pero pa'no ko 'yon magagawa kung mawawala na ang kalayaan ko?

"Ngayon lang ako nabuhayan ulit ng loob. Ngayon lang dahil nahanap ko na ang totoong rason kung bakit ako nagsisikap, kung bakit ako lumalaban sa buhay." "All my life I've spent working for people around me. Ni hindi ko magawang mag-enjoy nung kabataan ko dahil ang dami kong kailangan gawin, ang dami kong kailangan unahin. I always have this responsibilities in my shoulder that I don't even know why I am doing all that. It has always been the people around me, it has always been them...before myself."

Marahil ay hanggang doon na lang ang kanyang buhay. "Pasalamat ka na may natitira pa akong kaunting awa sa iyo. Hindi ko dudungisan ang palad ko para kunin ang walang kwentang buhay mo. At ayaw din kitang mamatay dala ang apelyido namin sa kabilang buhay!"

Every road I take feels paved with atone, Chasing echoes of a heart that’s all alone, But deep inside me burns a fire so bright, It screams for freedom, yearning for flight. Sumakto ang tugtog sa nararamdaman ko at sa mundong kinakaharap ko ngayon. When will my life begin, that’s what it says. “When will my life begin? When will I break free? Dancing on the edge of what I meant to be. Crashing through the silence, breaking every chain – Oh, when will my life begin? Let me fell the rain!”

Sa isang iglap ay nawalan ng saysay ang buhay ko. My whole life became a mess. Hindi ako makaalis sa utang… Dumating ako sa point ng buhay ko na gumisgising na lang ako sa araw-araw para hilingin na sana ay ako na lang ang nawala. Na sana kinuha na rin Niya ako kasabay ng pagbawi niya sa aking ina. I even tried to commit suicide but I failed.

Bakit parang ang unfair? I wiped my tears, tumayo at tinitigan muli ang mga nagdaraanang sasakyan sa baba. They're too little. Pinahiran kong muli ang pisngi ko nang may naramdaman akong nahulog na luha galing sa mga mata ko, while staring straight below. Kapag nahulog ba ako galing rito, will I die? My life has been sh*tty since the day Ciara came to my life. What's the point of living when life only inflects pain on me? What's the point of living kung hanggang ngayon, Ciara's making me her shadow?

Nalalasahan ko na ang dugo sa labi ko dahil sa mariing pagkagat ko dito. Siguro nga ito na talaga ang papel ko. Ginawa lang ako para mabuhay sa mundong to kahit wala naman akong silbi. I was born but no purpose at all. I was born in this world but only to be left alone at the end. Kung ayaw niyo sa akin, ayaw ko na din sa inyo. Sa inyong lahat! Humigpit ang hawak ko sa aking gitara hanggang sa may makapa ako. May papel na nakaipit sa loob.

Wala akong mapupuntahan, wala akong matatakbuhan. “I a-am tired of my life...” saad ko sa gitna ng paghikbi. “I want to end this miserable life.” Tumulo ang mga luha ko. At kasabay ng pagyakap sa akin ni Trinity ay ang malakas na paghagulhol ko. My life is over. It ended long ago. I don’t know why I am still breathing. Lalaban pa ba ako? Pero paano? Kaninong kamay ang hahawakan ko?

Ava’s P.O.V ‘Life must go on’, ika nga. Kaya kahit marami na ang nagdaang unos ay tuloy lang sa pagsagwan sa buhay. Parang kailan lang ay waring ang bigat ng bawat paghakbang ko sa lupa, ngayon ay gumagaan na. Kahit papaano ay nakaya ko ring lampasan basta lapatan lamang ng tapang at tiyaga.