Poem About My Life Novels & Stories

PROLOGUE: Life is unfair yan na lang ang nasabi ko sa sarili ko sa mga panahong ginagawang playground ng tadhana ang buhay ko. I grew up as a poor kid. Malas sa lahat ng bagay, magulang, basta lahat na. At nakasanayan ko na yun sa araw araw na ginawa ng diyos. Isa lang ang naging swerte ako, ang binuhay ako para danasin ang lahat ng plot twist sa mundo. Funny right?

Ang aking buhay ay parang isang malaking palaisipan, at ako ay nawala sa gitna ng kaguluhan. At ang tanging alam ko ay ang aking puso ay puno ng pagkalito at pag-asa. Pag-asa na sana ay may paraan pa para maayos ang lahat. Pag-asa na sana ay may paraan pa para mahanap ko ang aking tunay na landas.

Matapos ay komportable akong umupo sa damohan dahil naka- leggings naman ako. “Hello, Mom, Dad. It’s been a while. I miss you both,” I started. “Mom, Dad, you were right before. When life comes in and decided to take a seat, it is the start of my hardships. Ang daming dumaang gulo sa buhay ko, Mom, Dad. Mga gulong hanggang ngayon ay palaisipan pa rin sa ‘kin kung paano ko napasukan. Mga gulo na nagturo sa akin kung ano talaga ang rason kung bakit patuloy tayong nabubuhay.” The wind blows and I chuckled a bit.

A At dahil doon, ginabi ako ng uwi. Pagdating ko sa may kanto ng barangay namin, wala ng pila ng tricycle kaya no choice ako kundi ang maglakad. Hay buhay 'to. Ang dilim-dilim ng daanan. Wag sana akong maka-salubong ng mga lasenggo, masasamang tao, engkanto o aso. “Buhay saklap” tanging sabi ko.

Ang babaeng ito ay ibang tao lang — iba ang pangalan, iba ang buhay, at walang koneksyon sa nakaraan ko. At sa ganitong paraan, patuloy ang takbo ng aming mga araw. Magkatrabaho, magkalapit, pero magkaiba pa rin ang aming mundo. Ang katotohanang itinatago ko ay parang apoy na unti-unting gumagapang, pero hangga’t kaya ko, hindi ko ipapakilala ang kanyang anak hangga’t hindi pa handa ang lahat.

Bumaha ng luha ang aking mga mata at kaagad naman akong dinaluhan ni Mommy para yakapin. As I cried harder, there is one thing I realized. And that is my life is a fucking mess.

"Ang dami mo namang utos. Hindi naman ako si Genie no." Mukha ba akong nasa bote? Hindi ko mapigilan mainis na makita syang ngumingisi pa. I'm just a little bit caught in the middle life is a maze---teka kanta pala iyon.

Sumusuko na ako. Ayaw ko na. Even the strongest person fall. …and this is my downfall. I’m so sick and tired of this life. I’m so sick and tired of living this life in pain and sufferings.

I believe a person’s life is like a page in a book—each page has its own story, with lines full of joy, verses full of tears, and words that leave deep marks in every heart. Minsan ay maikli at diretso ang teksto, parang mga sandaling dumadaan ng mabilis ngunit nag-iiwan ng matibay na alaala. Minsan naman ay mahaba at masalimuot, parang mga yugto ng buhay na puno ng paglalakbay, pagtuklas, at mga pagsubok na nagpapatibay sa ating karakter. May mga pahina ring tila walang kabuluhan sa una, ngunit kapag nagtagal, doon mo makikita na iyon ang mga bahaging nagbigay-kulay at kabuluhan sa ating kwento.

Napailing na lang ako. My life just became a cliché W*****d story. And I’m pretty sure the ending is going to be a disaster.