Novel & Cerita Poem About My Life

Hindi ko mapigilang makaramdam ng inggit sa mga taong nakakagala, nakakapag-aral, at nakakapamuhay nang normal. Labing-walong taon na akong nabubuhay. Labing-walong taon akong nakakulong dito. Ang tanging nakikita ko lamang ay ang mga mukha ng aking ama, ni Ginoong Arthur, at ng mga tauhan na naglilingkod dito. Wala akong kaibigan. Wala akong kalaro. Wala akong kasama na ka-edad ko. Ang aking buhay ay umiikot lamang sa loob ng bakuran na ito. “Ang Gintong Hawla,” bulong ko sa aking sarili. “Tama nga sila. Kahit gaano pa kaganda ang kulungan, kulungan pa rin ito.”

“Noong bata ako ay naranasan ko na ang matiwasay at masayang buhay, Daddy. Siguro ay malas ko lang dahil sa huling banda ng buhay ko dumating ang mga pasakit na dala ng buhay.” “Anak, kahit na ano ang mangyari ay huwag kang mawawalan ng pag-asa. May rason ang bawat ngiti na ginuguhit ng ating mga labi. Ganoon din ang mga iyak na mula sa ating mga puso. Ang buhay kasi, Anak ay para parang gulong lang iyan. Lahat ng saya at pighati ay mararanasan natin, nakadepende ito sa kung saan tayo. Hindi puwedeng palagi na lang tayong masaya at hindi rin puwedeng palagi tayong magiging malungkot. Life is fair and so the feelings are myriad.”

sambit nito sa akin, saka mainam na pinagmamasdan ang mga nagliliparang paruparo sa himpapawid. “You just need to hurdle to make it through the end. Life is just like a wheel, sometimes youʼre in the top, but sometimes, youʼre in the bottom,” pagpapaliwanag ko. “Unfortunately, I donʼt typically believe on that quote. All my life, I didnʼt felt that I had been in the top. For me, I can definitely define that life is survival. You have to do something to survive in this complicated world. Even you have to do something bad that can harm a personʼs feeling,” pangangatuwiran nito sa akin, saka bumuga ng hangin. “I wish I didnʼt exist on this world. Even if I exist, I wish I have died back then. I

I’m here now. Sabi nga nila ang buhay natin ay parang gulong. Nakakatakot ngunit minsan ay napakasaya. Minsan ay nasa itaas ka ngunit sa isang iglap lang ay bumagsak ka na lang na parang ulan sa kalangitan or vice versa. Life is full of surprises, that's why we have to cherish every moments of our lives. We should not take it for granted. “Can we live here?” wala sa sariling naitanong ko.

Yumakap Naman Silang dalawa sakin at pinikit ko Naman Ang mga mata ko habang nakangiti. Di ko inakala na mangyayari itong lahat sa Buhay ko, Akala ko ay iikot lang Ang Buhay ko sa kapahamakan, sakit at pait buong Akala ko ay walang saysay ang Buhay ko ngunit Hindi pala, may kasiyahan palang naghihintay Sakin. “I live in darkness for so long but when I see these people around me, I see the daylight that leads me to this meaningful life.”

At ang pagkalalaki ko, pumipintig, gumagalaw na parang may sariling buhay. God. Puede na akong mamatay kung totoo yon. Dahil alam kong imposible gaya rin ng mga araw na nagigising akong nangangarap, nagnanasa, naghahangad at patuloy na nasisiraan ng bait sa babaing yon. Isa siyang droga na hinahangad ko sa bawat sandali ng miserable kong buhay. Kabaliwan nga siguro talaga pero umaagos sa hangin kahit ang bango niya mula sa aking mga panaginip.

Ang tanging naririnig ko ay 'yung tibok ng puso ko na unti-unting kumakalma, nagiging kasing-lamig ng bakal. Dito ko narealize, ang buhay pala ay hindi lang parang dough na minamasa para lumambot. Minsan, kailangan mo ring dumaan sa apoy para tumigas. At ngayong gabi, naramdaman ko na 'yung init ng apoy. Tapos na ako sa pagiging biktima.

Ang aking buhay ay parang isang malaking palaisipan, at ako ay nawala sa gitna ng kaguluhan. At ang tanging alam ko ay ang aking puso ay puno ng pagkalito at pag-asa. Pag-asa na sana ay may paraan pa para maayos ang lahat. Pag-asa na sana ay may paraan pa para mahanap ko ang aking tunay na landas.

Matapos ay komportable akong umupo sa damohan dahil naka- leggings naman ako. “Hello, Mom, Dad. It’s been a while. I miss you both,” I started. “Mom, Dad, you were right before. When life comes in and decided to take a seat, it is the start of my hardships. Ang daming dumaang gulo sa buhay ko, Mom, Dad. Mga gulong hanggang ngayon ay palaisipan pa rin sa ‘kin kung paano ko napasukan. Mga gulo na nagturo sa akin kung ano talaga ang rason kung bakit patuloy tayong nabubuhay.” The wind blows and I chuckled a bit.

A At dahil doon, ginabi ako ng uwi. Pagdating ko sa may kanto ng barangay namin, wala ng pila ng tricycle kaya no choice ako kundi ang maglakad. Hay buhay 'to. Ang dilim-dilim ng daanan. Wag sana akong maka-salubong ng mga lasenggo, masasamang tao, engkanto o aso. “Buhay saklap” tanging sabi ko.