Poem About My Life นิยาย & เรื่องราว

Don't blame yourself it is my choice, hayaan mong dugtungan pa ng puso ko ang iyong buhay. Don't be sad when I am gone, I am now part of you giving life and keep me always by your side, I am thankful to meet a person like you, I thought my life is boring but when I met you, you bring out all the colours inside of me. For all the struggles we have passed, for all the happy moments we created from all the pain you gave to me, I will remember it, I will be happy if you are happy too, don't cry I am always be with you.

Panimula ko at mabilis na tumingin sa paligid. "What will life be like? what could i possibly become. It's a large world, short life and i'm just one of billions. I could make millions but that's something i cant promise In fact let's be honest chances are if you're nice and modest." Tahimik pa rin sila habang nakikinig medyo nawala na rin gaano ang kaba ko. "You'll be walked on and trampled into the ground when your knocked down you'll stay down and never noticed or found

Sana nga. "Let me embrace new life, forget about the past," kanta ko habang naggigitara. Napasandal na lamang ako saka ang taimtim na pagpikit. "For this is what I've destined, life is full of surprises... oh, what kind of life is this..," pagpapatuloy ko. Kahit ramdam ko ang pagtama ng sikat ng araw sa balat ko ay hindi ko ramdam ang init dahil sa malamig na simoy ng hangin mula rito sa taas. Napaka-presko sa pakiramdam.

Only energy in its purest form. Heat and power and connection. In a world where letters are the indicators—of our death. Sa buong buhay ko, I've been afraid it would overwhelm me. That the feelings are too big, the people too many, the pain too great. I spent every minute of every hour of every day understanding the definitions of everything from having to feel all the life there that is around me.

Dahil sa dami ng niisip ko, ni hindi man lang ako nakaramdam ng gutom. I couldn’t stop thinking how my life became this messy. Ang gusto ko lang naman noon ay mamuhay ng payapa. ‘Yung buhay na kahit hindi marangya, pero tahimik at matiwasay ang pamumuhay ng pamilya ko. Pero taliwas no’n ang buhay na mayroon ako ngayon. Sa sobrang gulo nito ay parang mababaliw na ako. Kinatulugan ko na ang pag-iisip. Hindi ko alam kung anong oras na akong nakatulog. Nagising na lang ako nagmakaramdam ng pagkalam ng sikmura.

And I need to admit that I had an unforgettable journey. Isang karanasan na sinubukan ako sa maraming beses at paraan. Kahit ang buhay ko ay nalagay sa alanganin. Sabihin ng swerte lang na hanggang ngayon buhay pa rin ako. Hindi maipagkakaila na challenging din ang mga experience ko. This journey gave me so many lessons in life, turned me into someone that I didn't think of becoming before.

ang sambit ko. Nararamdaman ko na kaunting oras na lamang ang nalalabi para sa akin. Nakikita ko na unti-unting nagiging bughaw na liwanag ang aking mga kamay. Sa tagal ng inilagi ko sa mundong ito, ngayon ko lamang masasabing p’wede na akong mamahinga. “Isipin mo laman na magbabakasyon lamang ako, Ada. Kung totoo man ang susunod na buhay, nais pa rin kitang pagsilbihan. Dahil ang buhay ko ay sa’yo ko lamang iaalay. Sa paglipas ng ilang taon na pamamalagi ko sa mundo, ang paglikha ng alaala kasama ka ay isa sa mga pinakamagandang karanasan na aking naranasan. Hanggang sa muli nating pagkikita, Ada,”ang sambit ko at tuluyan ko nang ipinikit ang aking mga mata.

Thalia’s Point of view Nagugunita ko ang nagdaang araw, Sa piling ni Ina at Ama kong mahal Sa aking pagsilang sa madilim na mundo Sila’y naging gabay sa aking paglaki Mula sa pagmamahal at kalinga Kakulangan kailan ma'y di alintana Ngayong ako’y tuluyang iniwan Puso ko’y puno ng kalungkutan Oras at araw na lumipas ay lubhang walang buhay Paano haharapin ang bukas Kung sa tuwina ay ramdam ang pag-iisa Sinisikap maging matatag Ngunit katotohanan sumasampal Isang katanungan tumimo sa isipan At para saan pa itong aking buhay? “Dinig ko ang bawat patak ng aking mga luha mula sa papel sa aking harapan, isang buwan na rin ang lumipas ng pumanaw ang aming mga magulang.

Kasi para saan pa para mabuhay ako. My purpose in life is such a waste, kung hindi ko naman kasama ang tao na nag-bigay inspirasyon saakin at nag-palakas ng loob ko noong una palang. Just let me do what i want, ayoko nang ganito, I am barely living. Hindi ko naman gusto na ganito kaming lahat dito sa bahay. All i wish everytime i woke up is to end what is making me suffer. At ako mismo ang nag-papahirap sa sarili ko at hindi ko naman na kaya pang lumaban, lalo na at wala nang silbi ang lahat ng bagay.

Lahat ng kadiliman na naghari sa aking isipan ay unti-unting kong nakikitaan ang liwanag dahil sa kaniya. For once, my life wasn’t that dark. He made me realized that I could be the ruler of my own life if I have the courage to fight for what I really wanted. He was the reason why I am finding hope in life. That life isn’t really dark if we choose to see the beauty inside of it.