Poem About My Life Novels & Stories

I sighed in frustration. "Looking at the beautiful sea. Holding a can of beer to ease my anxiety. I realized that I Still cannot see the real meaning of things that put through my shoulders. Although the sky reflects the tranquility, even the ocean waves tried to reached the sand. My eyes saw the visibility of a raging waves having the shadow of the sun. I am lost cause I felt the chain attached to me and I will never be free."napatulala lang ako lalo habang binibigkas ang sarili kong poem na nagawa sa pagmamasid sa paligid at pag iisip. "How to escape this kind of destiny? If my mind is troubled with uncertainty." I continued.

Parang narinig ko na dati pero hindi ko lang maalala kung kanino. Inikot ko ang aking paningin sa paligid ngunit wala akong ibang makita kundi liwanag na bumabalot sa buong lugar. Sobrang liwanag na halos wala akong makita. 🎼 At dahil sa iyo, napukaw ang damdamin ko Natuto akong mangarap sa gitna ng kadiliman Hinarap ko ang kahirapan, minahal ko ang buhay

bulong ko, kasabay nng pagsalubong ng nanlalamig na hangin sa buo kong pagkatao. Hanging dala ang isang nakapanginginig na tema ng buhay. Ng realidad! “Tulad ko man,” patuloy kong napangiti nang maasim, “martyr sa kabila ng katotohanan... Katotohanang bumibihag pa rin sa nadudurog kong buhay...”

Hindi ko masikmurang magbenta ng laman. Kaya nga ako nag-aaral para makaalis na sa impiyernong buhay na ito tapos isasadlak ko pa ang sarili ko sa putik? Ang unfair lang ng buhay. Bakit kailangang ako na lang palagi ang sumasalo sa kanilang mga problema?

The soft carpet under my bare feet provided a comforting sensation as I made my way towards my child's voice. Sometimes, I can't help but feel like a character in a poorly written story, destined to endure a multitude of tragedies along a dark path, full of thorns. It's as if the world conspired to test me, throwing one challenge after another in my direction. My life seems to be filled with countless twists and turns, feeling unfortunate throughout my existence as if my whole being is a curse. Minsan nga ay napapatanong na lang ako. Baka naman ay may balat ako sa pwet?

Ayoko pa naman sa lahat ay pinagpipiyestahan ang buhay ko. Iyon lang naman ang ipinagkalat ng taong iyon, at ang katotohanan na isang kabit ang nanay ko. Wala naman silang ibang mahihita sa diary ko kung hindi mga hinanakit ko lang sa buhay.

"Paanong lason e hindi naman ako nasusuka at nangangasim kagaya mo. Hellar! Parehas tayo ng kinakain, imposibleng hindi rin ako malason." May isang bagay na pumapasok sa isip ko. Bagay iyon na hindi ako sigurado. Isang bagay na hindi ko kayang sabihin na blessing o kamalasan sa buhay ko. At isa lang ang masasabi ko, isa itong bagay na kayang baguhin ang takbo ng pamumuhay ko. "Haila, sabay na tayong umuwi."

Lumapit siya sakin at hinalikan ako sa noo at niyakap. "Alam mo ba kung ano ang na-realize ko sa araw na ito?" tnong ko. "What is it?" "Just like what someone says, I realized that 'Life is like a book. Some chapters sad, some happy, and some exciting. But if you never turn the page, you will never know what the next chapter holds.' You're the next chapter of my life. And I want you stay till the end of my story... Of our story." "I want you to be my beginning and end Alexandra. We'll complete the book where our love will last forever."

Noong nasa probinsya pa ako at pilit kumakayod para mabuhay. Tsk! Magkadugtong pala iyon, buhay at pangarap. Ngayon, pareho nang wala sa akin. Ang saklap naman ng iniwan mong buhay sa akin, Nanay. Yumuko ako. Tinitigan ang lababo. Gusto kong isipin na, pagsubok lang lahat ng ito at someday, may darating na liwanag sa madlim kong buhay. . . pero para saan pa?

Nakangiti kong pinagmasdan ang paligid at muling namangha kung gaano ito kaganda. If only living can be free of problems. If only living isn’t unfair. If only living will not knock you down on your knees. Then I would wish to live forever. The world is beautiful, not gonna lie. And you can only have the chance to experience its beauty if you live. But as you live, life can torment you too.