Novelas y relatos de Poem About My Life

🎶All of my life I thought I was right Looking for something new Stuck in my ways Like old-fashioned days But all the roads led me to you🎶 While we're swaying to the music, I looked around to see the people around us who's watching us. I felt emotional when I saw tears in their eyes. I knew that they are happy to see us here right now, that finally here we are. 🎶The house that you live in don't make it a home But feeling lonely don't mean you're alone People in life, they will come and they'll leave But if I had a choice I know where I would be🎶

Hindi ko na pinagtuunan ng pansin ang mga sigaw nila, umiiyak akong tumatakbo palayo sa mundong mapaglaro. Puro na lamang paghihirap ang naranasan ko sa puder ninyo! Buhay ko'y kayo ang nagdedesisyon! Pagod na ako! Pagod na akong intindihin kayo bilang magulang ko. I hate this life, wala akong ibang naranasan kundi hirap at sakit. This is so unfair! Makalanghap lang ng kalayaan ang pangarap ko, iyon lang... Pero bakit pinagkakait pa ito ng mundo sa akin? Why?

Hindi ko mapigilang makaramdam ng inggit sa mga taong nakakagala, nakakapag-aral, at nakakapamuhay nang normal. Labing-walong taon na akong nabubuhay. Labing-walong taon akong nakakulong dito. Ang tanging nakikita ko lamang ay ang mga mukha ng aking ama, ni Ginoong Arthur, at ng mga tauhan na naglilingkod dito. Wala akong kaibigan. Wala akong kalaro. Wala akong kasama na ka-edad ko. Ang aking buhay ay umiikot lamang sa loob ng bakuran na ito. “Ang Gintong Hawla,” bulong ko sa aking sarili. “Tama nga sila. Kahit gaano pa kaganda ang kulungan, kulungan pa rin ito.”

“Noong bata ako ay naranasan ko na ang matiwasay at masayang buhay, Daddy. Siguro ay malas ko lang dahil sa huling banda ng buhay ko dumating ang mga pasakit na dala ng buhay.” “Anak, kahit na ano ang mangyari ay huwag kang mawawalan ng pag-asa. May rason ang bawat ngiti na ginuguhit ng ating mga labi. Ganoon din ang mga iyak na mula sa ating mga puso. Ang buhay kasi, Anak ay para parang gulong lang iyan. Lahat ng saya at pighati ay mararanasan natin, nakadepende ito sa kung saan tayo. Hindi puwedeng palagi na lang tayong masaya at hindi rin puwedeng palagi tayong magiging malungkot. Life is fair and so the feelings are myriad.”

sambit nito sa akin, saka mainam na pinagmamasdan ang mga nagliliparang paruparo sa himpapawid. “You just need to hurdle to make it through the end. Life is just like a wheel, sometimes youʼre in the top, but sometimes, youʼre in the bottom,” pagpapaliwanag ko. “Unfortunately, I donʼt typically believe on that quote. All my life, I didnʼt felt that I had been in the top. For me, I can definitely define that life is survival. You have to do something to survive in this complicated world. Even you have to do something bad that can harm a personʼs feeling,” pangangatuwiran nito sa akin, saka bumuga ng hangin. “I wish I didnʼt exist on this world. Even if I exist, I wish I have died back then. I

I’m here now. Sabi nga nila ang buhay natin ay parang gulong. Nakakatakot ngunit minsan ay napakasaya. Minsan ay nasa itaas ka ngunit sa isang iglap lang ay bumagsak ka na lang na parang ulan sa kalangitan or vice versa. Life is full of surprises, that's why we have to cherish every moments of our lives. We should not take it for granted. “Can we live here?” wala sa sariling naitanong ko.

Yumakap Naman Silang dalawa sakin at pinikit ko Naman Ang mga mata ko habang nakangiti. Di ko inakala na mangyayari itong lahat sa Buhay ko, Akala ko ay iikot lang Ang Buhay ko sa kapahamakan, sakit at pait buong Akala ko ay walang saysay ang Buhay ko ngunit Hindi pala, may kasiyahan palang naghihintay Sakin. “I live in darkness for so long but when I see these people around me, I see the daylight that leads me to this meaningful life.”

At ang pagkalalaki ko, pumipintig, gumagalaw na parang may sariling buhay. God. Puede na akong mamatay kung totoo yon. Dahil alam kong imposible gaya rin ng mga araw na nagigising akong nangangarap, nagnanasa, naghahangad at patuloy na nasisiraan ng bait sa babaing yon. Isa siyang droga na hinahangad ko sa bawat sandali ng miserable kong buhay. Kabaliwan nga siguro talaga pero umaagos sa hangin kahit ang bango niya mula sa aking mga panaginip.

Walang pwedeng makahalata ni isa sa mga kaibigan ko kundi patay ako. My life goes on. Kahit may problema ako sa puso hindi ko yun iniinda. Pansamantala ko itong kinalimutan. Sabi nga nila kapag iniisip mong may sakit ka lalo itong nagpapansin sayo. I live my life like a normal person. Inom dito, inom doon. Gala dito, gala doon. I'm enjoying my life to the fullest.

Ang tanging naririnig ko ay 'yung tibok ng puso ko na unti-unting kumakalma, nagiging kasing-lamig ng bakal. Dito ko narealize, ang buhay pala ay hindi lang parang dough na minamasa para lumambot. Minsan, kailangan mo ring dumaan sa apoy para tumigas. At ngayong gabi, naramdaman ko na 'yung init ng apoy. Tapos na ako sa pagiging biktima.