Poem About My Life นิยาย & เรื่องราว

🎶Napakasaya ko't ikaw ang aking natagpuan Hindi ko alam kung anong papel niya sa buhay ko. Baka kasi siya ang lapis. Biro lang hehehe. Ay, baka kasi isa lang siya sa kabanata ng aking buhay kung saan isa lamang siya sobra o ekstra sa kwento ng aking buhay. 🎶Ngunit hindi ko akalain na may uusbong sa akin 🎶Pigilan man nang pilit aking damdamin

Malayo man kami ng Lugar, pero ang puso at isipan namin ay magkarugtong na sa buhay at walang makakapag hiwalay sa amin bilang isang totoong magka-ibigan. Mga Kaibigang, palaging nandiyan sa hirap at saya. Handang dumamay na walang hinihinging kapalit. Mga Kaibigan ko at Kaibigan ni Franz na totoo. This is Me. My Life! And now, signing! "I'm not Pia for nothing!" THE END.....

I have lived my entire life thinking I can easily go on with whatever heavy problems this world hits me with. Lumaki akong palaging iniisip na dadaan lang naman ang bawat problema, takot, at sakit sa buhay, at hindi naman iyong mananatili habambuhay. But thinking about that naive mindset right now just makes me want to laugh at my own stupidity.

Kung hindi ko siya binaril at naramdaman na papuputukan niya ako ay ako na sana ang nakahiga ngayon sa sahig na walang buhay. Nakalimutan ko na wala nga pala ako sa mga aklat, nasa totoong mundo ako. Na ang tao hindi marunong magbago. Akala mo mabuti, pero mas marumi pa sa putik. Life, why so playful?

Sa halip, tinitigan ko ang bintana, ang mga pag-iisip ko ay magulo. Ang siyudad sa ibaba ay buhay na buhay, puno ng mga ilaw—mga tao na abala, mga kotse na humuhonk, ang buhay ay patuloy na sumasayaw sa isang sayaw na parang malayo sa aking maliit na mundo na puno ng pagninilay. Magmula nang bata ako, pinaglaban ko ang mas magandang kinabukasan, isang kinabukasang malayo sa mga pader ng bahay ng aking madrasta. Hindi madali ang landas, at may mga araw na parang kaya akong durugin ng bigat ng mga pagsubok. Pero heto ako. Nakatayo sa aking sariling apartment, namumuhay ng ayon sa aking mga kondisyon, kahit na minsan mahirap paniwalaan.

BREE LIVING is so freaking expensive. Life will give you a bill so long, you'll end up broke. Literally and figuratively. I embody it–the brokenness, as I stand in front of our campus gate waiting for Lev, pacing back and forth. Seems that I paid handsomely just for a glimpse of happiness pero mukhang galit at pagkawasak ng puso ang maiuuwi ko?

"But for me, it was the most colorful thing in my eyes. It gave my life a color and rhythm." I fell in love in those words the moment I heard it. I wonder if I also have something that let my life colorful. Or if my life's really that dull or it's just myself. --- "Tagal naman," sabi ko at pinalobo ang pisngi ko.

Damn this life, para akong laging nakikipagtaguan kay kamatayan at nakikipaghabulan. Umakyat na lang ako sa mas mataas pang sanga ng punong ito, mas maganda ng mas sigurado. Hindi ko alam na may mga nilalang din palang naglilibot ng ganitong oras, kung ganun ay bago pa lamang magdilim siguraduhin ko ng may masisilungan na ako o mapagtataguan. Nang nasisiguro ko ng nasa taas na ako ay sumandal na lang uli ako sa isang sanga pero syempre hindi na ito katulad ng kanina na medyo malawak pa. Hindi rin pala ako pwedeng maglakbay sa gabi.

Napailing ako. Mukhang mas mahirap pa talaga ang buhay ko rito kaysa sa inaasahan ko. ****** LMCD22

“Gani na lang. Kakantahan na lang kita. Yung kanta na kahit anong mangyari ay ikaw at ikaw ang rason kung bakit ko kakantahin.” “All my life was a paper. Once plain, pure and white. Till you moved with your pen, changin' moods now and then. Till the balance was right. Then you added some music. Every note was in place. And anybody could see all the changes in me by the look on my face…” Natigilan siya. She heard that tone of voice before. And the song… the song was very familiar to her ears! “And you decorated my life. Created a world where dreams are a part. And you decorated my life by paintin' your love all over my heart. You decorated my life…”