Poetry About Arts Novels & Stories

Minsan, pakiramdam niya’y kailangan niyang maramdaman ang sakit para lubos na makalaya sa bigat na kinikimkim ng kanyang puso. Muling sinulyapan ni Kariel ang mga pader na ngayo’y puno na ng mga bago at modernong artworks. Isa-isang dinaanan ng tingin ang mga canvas na pumalit sa dating mga litrato nilang dalawa ni Darrius. Bumuntong-hininga siya at lumapit sa isang larawan na nakasabit malapit sa bintana—isang abstract na painting na puno ng madidilim na kulay, isang magandang obra pero tila simbolo ng lungkot at pagsisisi. Kinuha niya ito at tiningnan ng maigi. "Parang ito ‘yong nararamdaman ko," bulong niya sa sarili, at bahagyang hinaplos ang painting. "Maganda pero magulo... may liwanag

"Sabi ng anak ko magaling ka raw magpinta. At ikaw daw ang naging inspirasyon niya para matapos ang exhibit niya. Pero alam mo ba na walang kasiguraduhan ang pera sa sining? Paano mo bubuhayin ang sarili mo at ang magiging pamilya mo balang araw kung puro kulay at canvass lang ang alam mo?" ​Nabilaukan nang konti si Art. Mabilis niyang binaba ang tinidor niya at tumingin sa kanyang ama nang may halong inis. "Pa nag usap na tayo tungkol diyan diba? Hindi naman pera ang usapan ngayon. Bisita natin si Patricia sana naman ay huwag nating gawing parang job interview ang hapunan natin."

Ngayon, mas nae-enjoy ko na ang pagiging malaya ng mga linyang ginagawa ko. It's like I just created one big messy beautiful thing. The lines were imperfect, and that made the painting somehow perfect. “It's beautiful.” Bahagya akong napasinghap nang marinig ang boses ni Arden sa likod ko. Masiyado bang napalalim ang pagtitig ko sa painting ko at hindi ko manlang narinig ang pagbukas ng pinto ng kuwarto? “G-Ginulat mo naman ako, Arden.”

Hindi lang naman kasi ako nabigo sa pag-ibig, Oo isa ’yun sa dahilan at simula ng pagbagsak ko pero yung mga plano ko, mga pangarap ko, trabaho ko, career ko wala na at ang mas masakit pa do’n yung taong naging inspirasyon ko para abutin ang mga pangarap na ’yun ay sya ring dahilan ng pagkawala ng lahat ng mga pinaghirapan ko. Im nothing now, isang laos na artista kung baga. I cant even afford to buy my daily needs, wala na akong natatanggap na projects at kung may darating man nawawalan na ako ng gana, Im not on my best when I act. Nawala na ba talaga ang passion ko sa pag arte? Nakakapanlumo ang mga nangyayari sa’kin.

"I try. But I think art is about what you feel, not just what you see. It’s the story it tells you, even if it’s not written anywhere." They continued to walk through the gallery, discussing each piece, each photograph, each painting. The connection between them felt effortless, and as the night wore on, Keila found herself more comfortable than she had ever felt with someone outside of her professional life. She hadn’t expected this, didn’t know where it was going, but she couldn’t deny that something had shifted between them.