Poetry About Arts Novels & Stories

Higit pa rito, ang mga bagay sa kanyang mga mata ay lubhang nakakaganyak. Ngayon na ang labas ng mundo ay puno ng hinala, si Arya ay marahil ang pinaka-inosente na tao. Sadyang lahat ay may kanya-kanyang kahirapan. Minsan, walang kakayahan ang mga artista na lumaban. Ang bawat hakbang na kanilang gagawin ay nakasalalay sa mga ekspresyon ng iba. Maingat nilang pinanatili ang kanilang imahe sa harap ng screen at natatakot sa kanilang sariling landas ng bituin. Lalo na para sa mga artista, mahirap para sa kanila na gumawa ng pangalan para sa kanilang sarili…

Ngayong mauungkat ulit iyon "I don't sell paintings anymore." "But... you do paint?" napatingin siya sa akin. "Well. Yes. Kaya nga tuturuan ko bukas ang mga bata sa ExPa. But that's just for fun. Unlike my sister, mas maganda iyong sa kanya dahil talagang ginawa niya for the exhibit." "Hindi ba ay mas maganda iyong ginawa ng may malayang pag-iisip? Art is only good when it's from the heart. Pag ginawa iyon para sa exhibit, ibig sabihin hindi niya iyon ginawa ng malaya.'

Sa bawat hakbang namin, ang aming pag-uusap ay naging mas malalim at puno ng pagkakaintindihan. “Alam mo, Aubrey,” sabi niya habang tinitingnan ang isang abstract na painting, “Minsan ang mga sining ay nagbibigay sa atin ng bagong pananaw. Ang bawat stroke ng brush ay parang bawat hakbang natin sa buhay—minsan magulo, minsan malinaw, pero laging mahalaga.”

Hindi naman siya ganoon katanga para siya mismo ang sumira sa mga sakripisyo niya na matagal niyang pinagplanuhan. “Nakikiramay ako sa lahat ng mga pinagdaanan mo.” Dagdag pa ng Lola ni Jino na mas lalo namang niyang ginalingan pa ang paginarte. Hindi niya puwedeng bigyan ng dahilan ang mga ito na maghinala. Mas mabuti kung makuha niya muna ang mga loob nito para kahit kaylan ay hindi magduda ang mga ito oras na maganap na ang kaniyang plano.

Marahan nitong sinabi, "Alam mo, napakalapit lang ng pagitan ng isang henyo at ng isang baliw. Marami na akong nakitang artista na madalas ay nawawala sa sarili kapag lumilikha." "Nakakaramdam sila ng kung ano-anong imahinasyon," patuloy ng propesor sa malalim na tono. "Minsan, sa sobrang lalim ng sining, hindi na nila mapag-iba ang katotohanan sa ilusyon."

Dion's POV "...You have a lot to say with your eyes. I'm particularly taken with your frowning expression. Unique and stunning that you stand out from the crowd." I read aloud the final stanza of my fourth poem. I've been writing since this morning, and my mind and hands seem to be working nonstop to create poetry. To be honest, I'm very productive right now. It's amusing how many ideas pop into my head. "Hep, hep, hep! And who's that lucky person you dedicate that poem to, huh?" Dad's sudden appearance behind me surprised me.

Kalmado, ngunit may tagos sa bawat salita ang kanyang tinig. “Mga kaibigan, maraming salamat sa inyong pagdalo ngayong gabi. Hindi ko inaasahan ang ganitong kainit na pagtanggap para sa isang simpleng selebrasyon ng sining. Kahit matagal na akong huminto sa paglikha, hindi niyo pa rin ako nakalimutan. Ang mga obra ay hindi lamang salamin ng damdamin ng isang artist, kundi alaala ng panahong iyon, ng ating kasaysayan, ng ating pagkatao.”

Ang bawat oras na magkasama kami ay tila nagiging mas maganda, at ang aming koneksyon ay patuloy na lumalalim. Pagdating namin sa park, nakita ko ang mga bagong art installations—mga sculptures na may iba't ibang hugis at kulay, na nagbigay buhay sa paligid. Si Mr. Martinez ay nagpakita ng tunay na kasiyahan habang ipinapakita ang mga likha. Ang bawat artwork ay nagbigay sa akin ng bagong pananaw at pag-unawa sa mga passion niya. "Ang mga art installations na ito ay gawa ng mga local artists," paliwanag niya. "Gusto kong ipakita sa iyo ang mga likhang ito dahil sa kanilang kahusayan at pagkamalikhain."

If truth be told, arts would never be beautiful without pain, sadness, cuts, and bruises which were the reasons of the artists for creating their masterpieces. Even ugly and complex paintings cost millions. Real art is when the painter connects through people. When they understand the meaning behind every piece. Parang siya, she love telling a story that she can not put to words so she does it through her arts. When Yelena saw that it was her painting showed in the projector screen, she strode towards the stage. She was shaking but still managed to summon her composure. It was her first time to tell her story in public. She hates to be center of attraction plus everyone seems ogling her. The

Walang makakapigil. Kung may pagkakapareho man kami baka ito na iyon. The passion we have in something. Sa kaniya ay engineering habang ako ay arts. He looked at me. "How about you? Bakit nagustuhan mo ang pagpipinta?" He really wants to talk about it. "Hmm. Maybe because it's where I can express myself. It allows me to be free. It gives me the feeling of being me," I muttered.