Novel & Cerita Poetry About Arts

Ang gallery ay puno ng mga magagandang likha ng sining, at ang bawat piraso ay tila may sariling kwento. “Gusto kong makita mo ito,” sabi ni Alex, na may kasamang ngiti. “Ang gallery na ito ay isang lugar na puno ng inspirasyon. Nais kong ipakita sa iyo ang aking mundo.” Habang nag-iikot sila sa gallery, nakita ni Luna ang mga obra maestra na puno ng emosyon at talento. Ang bawat isa ay tila nagkukuwento ng isang kwento na pumupukaw sa kanyang damdamin. Ang ganda ng sining ay tila tumutok sa bawat aspeto ng kanyang buhay at naging inspirasyon sa kanya.

Naka-display ang tatlo sa kanyang mga painting na sinusuri ng mga guest. “It’s sorrowful,” komento ng guest na tanging naiwan sa pagkakatitig sa gawa niya. The lady in her late 50’s has sad eyes. Nang nilingon siya nito ay parang lumukso ang puso niya. “Are you the Artist?” “Yes, Ma’am,” kimi niyang sagot. “Tell me, what’s this art is all about?” “It depends on perspective, Ma’am. But mine was a mother longing for a non-existent child.”

He has long legs but he’s walking slow, at the same pace as mine. Patuloy ang paglalakad namin. Hindi ko mapigilang muling mamangha sa mga disenyo ng bawat sulok, at sa mga paintings na nakadikit sa dingding dito sa pasilyo. I noticed Aaron's gaze on me while I stared at those things in awe. I love art, my eyes are deeply drawn to artworks like paintings, even the sculptures don’t escape my attention. There's something about the way each piece speaks without words, and I’ve always been captivated by that silent kind of beauty.

Hindi ba uso dito ang modern art? When I went to the garden, akala ko ma-eenjoy ko kahit konti. The air was fresh, the flowers were in full bloom, may fountain pa sa gitna, pero kahit gano’n, it still felt… empty. Like the beauty was wasted kasi I couldn’t even feel free. Ang ironic, di ba? Ang ganda ng paligid pero para akong nakakulong.

Ngumiti ito at sinabing, “Kayong lahat! Sino kaya sa inyo ang makakagawa ng pinakamagandang poem sa taong ito?” Hinawakan nang husto ni Jewel ang kamay ni Darryl at dahan dahang sinabi na, “Isang beses lang ginaganap ang poetry League sa bawat tatlong tao ng Artemis Sect. Hinihikayat ng bawat Poetry League ang mga scholar at literati sa buong New World. Nagpupunta sila rito para sumali sa Poetry Leage at ang sinumang mananalo ay makaktanggap ng titulo na Gifted Hibiscus Scholar.

Humalakhak siya na tila nang aasar pa. “Ah! Naalala ko na. In works inspired by Ottoman divan poetry, a nightingale is sometimes shown weeping among blooming roses with sharp thorns. The nightingale's suffering among the beautiful but painful roses represents the pain of love and longing. Love and longing, huh?” Ah, fuck. Why did I even paint this piece of shit. “Itapon mo na lang o kaya ilagay mo sa bodega. Magbibihis lang ako,” paalam ko sa kanya.

Ni hindi na nga ako nakatulog ng maayos kagabi dahil sa pag-iisip ng mga mangyayari sa arts exhibition mamaya. My paintings in New Zealand arrived yesterday so I was so busy arranging them to my gallery. I also invited some of the young and underrated painters here in our town to display their artworks. Wala lang, gusto ko lang tumulong para makilala sila ng mga tao. I want them to feel that someone supports their passion. Ayokong maramdaman nila ang naramdaman ko noon.

"What is this piece of sheet all about? He saw sadness and disappointment in that woman's eyes when she took that crumpled paper and flattened it on the table. So, he decided to pick the paper and glance at whatever Sh*t is written in there. Sir, This maybe simple, this maybe common, but this nutritious soup will ignite your bone, A single bite can make you right, and a double sip for sleeping good. T^ SD “IT’S A POEM?Hhow dis she ...? Jeon gasped in disbelieving. How could he trample on a piece art just now. A work of art? It is as precious as the author. Now he understands why that woman was devastated after seeing him crumple this. “OH GOD, IF ONLY HE KNEW, HE WOULD HAVE READ RIGHT AWAY”

Baguhang artista na tanging linya ng mapagkukunan upang patuloy na mabuhay ay ang kanya lang simpleng ganda at natatagong talento sa pag-arte. Ang isang beses na pagkikita ay naulit nang naulit sa iba't-ibang pagkakataon, hanggang sa nagkabuhol ang sitwasyon kung saan sa kanilang damdamin ay may unti-unting umusbong na anino ng pag-ibig. May pag-asa ba silang maging maligaya kung ang first impression sa bawat isa ay hindi maganda?

Magagandang damit, magagarang bags at shoes, magarang kotse, at lahat ng mga bagay na tinatamasa niya bilang artista. Kumaway ako sa kanila at tinahak ko na ang daan papalayo sa mundo kung saan minsan ko ng naging buhay, kasiyahan, kalungkutan, at mundo kung saan naranasan ko ang mga bagay na hindi ko pa naranasan. Sa mundong ngayon ay tuluyan ko ng isasarado, at tuluyan ko ng wawakasan. Third Person's POV