Possessive In Tagalog Novels & Stories

taka kong tanong "Oo. Love inshort for loveteam. Leading man mo ako diba? Kaya natural lang na tawagin kitang love dahil masyadong mahaba kapag loveteam." Kunot noo ko siyang sinundan nang tingin lalo na nang pumasok siya sa passenger's seat ng kotse ko. Inilipat niya sa backseat ang handbag ko at inayos pa nito ang pagkakaseatbelt sa kanya. Nagpapaka-feeling close ka ngayon? "May malapit na cafe dito." suggest niya pagkapasok ko. "Alam mo yung Torse's Cafe?" tanong pa niya pero hindi ko siya sinagot.

pabulong na sabi niya sa akin. “Ang possessive mo naman po,” natatawa na sabi ko sa fiancee ko. “Of course because you are mine.”

possessiveness? “Huwag na huwag mong babanggitin ang paghihiwalay, Zara. Narinig mo ba ako?!” mariin niyang bulong pero sadyang nakakakilabot ang tono. “Ikaw ang asawa ko. Sa papel man o sa realidad, akin ka. At habang ako ang asawa mo, wala kang karapatang pumunta sa iba. Wala kang karapatang mahalin ang iba. At lalong wala kang karapatang ibigay ang sarili mo sa iba!”

rason ko. "Pwede namang hindi mo na pabayaran ang mga nakuha niya. Hindi pa naman kabawasan iyon sa napakalapad mong kayamanan. Sigurado ka bang awa lang talaga 'yan?" may himig ng panunukso ang kanyang boses. "Na-nakikita ko ang sarili sa kanya. Iyong mga mata niya nang mahuli ko siya sa palaisdaan, ganoon ang mga mata ko noong dinala ako ni Tita Ade sa States, puno ng takot."

Tumango naman siya sa akin kaya nag-umpisa pa akong magsalita sa harap niya. "Sorcerer o sorceress..." panimula ko. "Ang iba sa kanila ay gumagamit ng wand ang iba naman ay hindi pero malalaman mo na isa silang sorcerer kapag hindi sila gumagamit ng chant. Dahil ang sariling isip lang nila ang ginagamit nila sa pagbigkas ng spell." "At ang huli ay ang Mage," ani ko. "Matatawag ka lang na isang mage kapag may kakayahan ka nang mag-imbento ng spell."

"Talaga ngang mas makabubuti kung wala kang ibang iisipin kundi ako." Buong diin ang pagkakasabi ni Luigi ng mga salitang iyon na para bang napaka-possessive. "Asawa mo nga pala ako kaya wala akong ibang iisipin dapat kundi ikaw lang." "Of course." Naikot niya tuloy ang kanyang mga mata. "Bakit ba ganyan kayong mga lalaki?" Naiinis niyang simula kaya malalim na buntunghininga ang kanyang pinawalan.

Hindi kasi gano'n kadaling kalimutan ang pinagsamahan namin ni Neng-neng. Pero bakit pakiramdam ko mas gusto niya iyong bago n'yang kaibigan. Ayaw ko ng may kahati. Ayaw ko maulit iyong sa amin ni Neng-neng na maluwag ako sa kaibigan niya. Oo kaibigan ni Neng-neng ang ipinagpalit sa ‘kin. Possessive na kung possessive na matatawag. Pero ayaw ko mayroon ibang lalaking aaligid sa kaniya. Gusto ko, ako lang ang nakakasama niya.

May kung anong kumirot sa dibdib niya, hindi awa, kundi isang uri ng possessiveness na mas lalong nagpasikip sa kanyang dibdib. “She’s mine,” bulong niya sa sarili, malamig ngunit puno ng apoy ang mga mata “And no one takes away what’s mine.”

"Baka hindi ka magtaka sa akin kunv bakit bigla akong naging possessive kanina. Masarap kayang lamukusin ng mga mukha nilang panay ang pagpapa-cute sa iyo." Natawa na lang si Roman sa sinabi ni Heaven. Ngayon ay makakahinga na rin siya nang maluwag dahil selosa rin pala ang kaniyang nobya pagdating sa ibang babaeng gustong lumapit sa kaniya. "You know what, pareho lang tayong possessive kanina," sabi ni Roman sa dalaga. "And hindi ako magdadalawang-isip na gawin ulit iyon kapag nalaman kong may lalaking umaali-aligid sa iyo."

bulong ko. "Siguraduhin mo lang, ha?" "Opo. Ang selosa naman ng mahal kong 'yan." "Hmfpt! 'Di, noh? 'Di ba pwedeng. . . possessive lang?" "Fvck."