Possessive Meaning In Tagalog Novels & Stories

"Madame andito na po tayo" Napalingon naman siya at nagtaka. Dahil isang malaking gate lamang ang nandon. Sobrang tago ng lugar na iyon. Kaya naman my lungkot siyang naramdaman.Ganon ba talaga kawalang gana si Lanche na pakasalan siya? At sa ganitong lugar pa talaga para walang makaalam?

Kumabog nang napakalakas ang nahihibang kong puso. “Boy friend mo ako. Lalaking kaibigan, `di ba?” Umawang ang bibig ko; nalusaw ang kakatiting na pag-asa. Napakapaasa kasi ng mga salita niya. “Oo nga. I mean, hindi naman kita boyfriend—as in, karelasyon—kundi boy friend. At bakit ba ang init ng ulo mo? Ano ba’ng problema mo sa akin? Inaano ba kita?” yamot kong sabi.

ani ko "Imposible naman 'yon, sanggang dikit kayong dalawa simula pa lang noon kaya malabong mangyari 'yang iniisip mo." Bigla akong napaisip sa sinabi ng kaibigan ko dahil may punto siya, alam kung hindi gagawin ni kuya ang maglihim sa akin, malaki ang tiwala ko sa kanya at isa pa alam kung hindi siya gagawa ng bagay na ikakapamahak niya.

Ngiti lang ang isinagot ko sa kanya. “Nakikita ko sa mga mata mo kapag nakatingin sa kanya,” aniya na bahagya kong ikinaawang ko ng labi. “Possession din, apo. Grabe.” “ P-paano niyo po nasabi ‘yan?” Ngumiti siya. “Akala mo ba hindi ko nakikita kapag nasa paligid ang pinsan mo? O ‘di kaya kapag magkausap sila? Damang-dama ko, apo.”

Alam niyang hindi na dapat siya nagtanong patungkol dito. Napakurap na lamang siya nang muli itong lumingon sa kanya. Tinaasan siya nito ng kilay. “Ayos lang naman, friend,” may katapatang-loob nitong saad. [ katapatang-loob - confident ] Naguguluhan siya sa naging sagot nito. Ayos lang? “A-Ano’ng ibig mong s-sabihin noong . . .”

saad ko "imposible naman yun bess. try mong alalahanin kung sinong kasama mo at pano ka naka uwi dito "walang kung maalala sobrang lasing ako nicole. siguro sarili kulang ang nag uwi saken dito atsyaka wala namang iba na nakakaalam ng bahay ko bukod sa inyong dalawa ni venice kaya malamang mag sarili akong umuwi dito.

Jaguar answered nonchalantly. "Right. Three months." Ani Hunter bago ibinalik ang tingin kay Mr. Santos, who's not frozen anymore but is now shaking in fear. "Three months is quite long, isn't it, Mr. Santos? Alam mo, medyo nagtatampo ako sa'yo. Because after everything we've been through, you just ran away without telling me. And you did not only run away, but you also brought my money and my possessions with you." Hunter clicked his tongue while shaking his head. He then held Mr. Santos by the chin. "Not only that, pinagod mo rin ang mga tauhan ko sa paghahanap sa'yo. They spent three months looking for you, and it turns out they couldn't find you easily because you already had someone oth

Para possessive ang dating. “Syempre minsan kapag may ibang tao, kahit pangalan mo na lang.” Hirit pa niya pero madiin ko ring tinanggihan. “Lalo na kung may ibang tao. Gusto kong malaman nila na sayo lang ako at sa akin ka lang.” Pagpipilit ko pa tsaka ko siya niyapos ng mas mahigpit pa. “Napaka possessive mo, luwagan mo ang pagyapos at hindi ako makahinga. Tsaka umurong ka ng konti at naiinitan na ako.”

Napaatras ako hanggang sa maramdaman ko na nakadikit na ako sa gilid ng mesa. "You're not mine either pero hindi ko gugustuhin makita ka sa iba. You're not mine, officially but I am yours. I am always yours." Bago pa man ako makapagsalita, naramdaman ko na lang ang labi niya sa labi ko at awtomatiko kong naipikit ang mata ko. Napahawak ako sa kaniyang bewang at mas nilapit niya ang sarili niya sakin while kissing my lips with possessiveness and hunger. Kumawala lamang siya ng halik ng pareho na kaming habol ang hininga.

Colleen's POV Maaaring mamatay ako, pero mamamatay akong masaya. Marami ang ‘di makakaintindi, na dapat ay umiiyak ako, nalulugmok, o naawa sa sarili. Pero hindi ko magawa. Hindi ko maramdaman ang lungkot na inaasahan ng iba. Sa halip, punô ng pasasalamat ang puso ko. Napapaligiran ako ng pamilya na nagmamahal sa akin, at sapat na 'yon.