The Calm Before The Storm Novels & Stories

ELENA POV Medyo umaayos na ang takbo ng buhay namin sa mansyon. Si Dante, daig pa ang buntot ko, kung nasaan ako, nandoon din siya. Maya’t maya ang abot ng prutas, gatas, o kung ano mang pwedeng ikaginhawa ko. Pero alam ko, “calm before the storm” lang 'to. Being a Valderama means never having total peace.

Kung paniwalaan ng mga tao na ako ang traydor— Masisira ang natitira naming allies. At kung may magduda kahit sandali… Patay na kami. Huminga ako nang hirap habang pilit inaayos ang sarili ko. Then slowly… Napalingon ako kay Torren. Hindi siya nagsasalita. Hindi gumagalaw. Pero ang mga mata niya? Pure violence. Deadly calm. The kind that happens before entire cities burn.

Kailangan nating hintayin na mawala ang sandstorm bago tayo makapasok. Nagtanong si Thomas, “Kailan hihimatayin ang sandstorm?” Nagkibit balikat si Vince. “Minsan, malakas ang sandstorm sa kabuuan, at minsan, namamatay. Walang regular na pattern. Ang kalangitan ay maaaring puno ng dilaw na buhangin ngayon at maging kalmado sa susunod na segundo. Siguro, kailangan lang nating maghintay ng ilang minuto, marahil ng ilang oras, o marahil kailangan nating maghintay kahit saan mula sa ilang araw hanggang ilang buwan. Ang lahat ay nakasalalay sa kapalaran."

So cute. “B-Bakit naman?” Lumapit ako lalo at hinapit siya sa baywang bago ko itinuro ang mga ulap. “Can you see those clouds?” tanong ko sa kaniya. “O-Oo naman.” “Those clouds are on the horizon. It looks beautiful when watching it,” I said. “But there’s an omen saying that clouds on the horizon… means that something bad is about to happen.” And yet, there is.

Idinugtong niya, halos pabulong, “Whatever happens tonight… hindi kita itatago. Hindi kita iiwan. At hindi kita ipagpapalit.” Kumikinang ang mga mata ni Psyche. Bago pa tuluyang bumigay ang damdamin, may boses na sumingit— “Ah. The calm before chaos.” Si Marcus Romanov, relaxed sa yacht attire, may pilyong ngiti. “You look ready,” dagdag niya, tumingin kay Psyche. “Our future scandal survivor.”

Palibhasa'y walang muwang sa mga nangyayari sa kanyang paligid kaya nagdilim ang paningin ni Storm at nagpanting ang kanyang tenga. Marahas na hinablot niya ang camera ng isang media at galit na sinuntok ang lens nito. Nagimbal ang lahat at halos sabay pa silang napalunok. Wala ni isa sa kanila ang nakaimik lalo na ng humarap sa kanila ang madilim nitong mukha. “Gusto nyo ng impormasyon?” Mapanganib na tanong ni Storm habang patuloy ang pagdaloy ng dugo mula sa kanyang sugatang kamay.

Anya ng kanyang tauhan at sabay na yumukod ang mga ito bago tuluyang lumabas ng library. “Do you want to play, huh? then, I will give you a game that you will definitely regret for the rest of your life.” Mapanganib na bulong ni Storm sa hangin bago tinungga ang alak mula sa baso na kanyang hawak.

The Calm Before the Storm Ang pahinga na ito ay para sa kanya — para sa kanyang professional at personal growth. Ang mundo ay hindi titigil sa kanya, at alam niyang ang mga kalaban ay nagbabalak, pero sa loob ng katahimikan, ang kanyang strategy ay nabuo na: She will focus on the project, her skills, and her growth She will not allow jealousy or manipulation to cloud her decisions She will be calm, composed, and ready for the next big professional battle

Maya stood by the window, watching the rain pour steadily down, the soft light of the late afternoon filtering through the droplets. There was something peaceful about the rhythm of it, something that calmed her unsettled mind. But today, peace was fleeting. After all the decisions she had made in the past few days, today felt like the calm before the storm.

Ang sakit lang isipin na dahil sa labis na pagmamahal ay nasiraan siya ng isip. "Huwag kayong pakasisiguro. Ang kalmado ng bagyo ay palatandaan lang na may mas malaking delubyong darating," malamig kong paalala bago ako tumayo para tingnan ang lagay nina Astrid sa itaas.