Weathering The Storm の小説・ストーリー

Mabilis siyang tumingin sa kaniyang paligid habang nagagalit na sinasabing, “Buwisit, niloko nanaman nila ako!” Napakalaki ng kuweba sa kaniyang harapan na binubuo ng iba’t ibang mga daanan papasok dito na para bang isang malaking maze. Sumipol ang hangin sa kaniyang paligid habang napapansin na walang kahit na anong bakas ng buhay sa loob nito. “Susunugin ko ang buong Storm City sa sandaling makabalik ako.” Dito na dahan dahang naglakad papasok ang galit na si Darryl.

Kailangan nating hintayin na mawala ang sandstorm bago tayo makapasok. Nagtanong si Thomas, “Kailan hihimatayin ang sandstorm?” Nagkibit balikat si Vince. “Minsan, malakas ang sandstorm sa kabuuan, at minsan, namamatay. Walang regular na pattern. Ang kalangitan ay maaaring puno ng dilaw na buhangin ngayon at maging kalmado sa susunod na segundo. Siguro, kailangan lang nating maghintay ng ilang minuto, marahil ng ilang oras, o marahil kailangan nating maghintay kahit saan mula sa ilang araw hanggang ilang buwan. Ang lahat ay nakasalalay sa kapalaran."

Tanong ni Storm na halatang naalimpungatan habang tinitingnan siyang nagsusuot ng knayang damit. "Uuwin na ako. Hindi ako dapat nagtagal dito. Hinihintay na ako ni mama." Sagot nito na halos hindi siya matingnan sa mata. "Ihahatid na kita. Gabi na delikado na mag-isa kang umuwi." Alok nito na bakas sa mukha niya ang pag-aalala. "Kaya kong umuwi mag-isa. Alam ko ang daan." Inalis nito ang kamay niya na nakahawak sa mga braso niya.

Itinuon ko ang aking atensiyon kina Raid, Marc na abala ngayon sa pakikipaglaban kay Glade. “Storm Magic: Resonance of the Roaring Sky!” “Celestial Magic: Meteor Boulders!” Umulan nang napakaraming batong lumalagablab mula sa langit at sinabayan ito nang dumagundong na kulog at kidlat. Isang napakalakas na pagsabog ang sumakop sa buong lugar. Nayanig ang lupa at nabalutan nang makapal na usok at alikabok ang paligid.

wika naman ni Storm sa tabi. Hindi man siya sigurado kung kaya ba niyang maging ina pero marahan niyang nahaplos ang kanyang puson. Sa isipan niya kasi ay darating ang panahon na magkakaanak sila ni Storm pero paanong mangyayari iyon kung hindi naman nag-deposito sa kanya si Storm. Agad nga itong umaalis sa kanyang ibabaw kapag para na itong bulkan na sasabog. Hindi tuloy siya natatamaan ng lava nito.

Bakit hinayaan nilang si West lang ang pumunta dito? “Stay behind me, kid.” Aniya matapos akong ipaalalay kay Storm bago siya nag-fighting position. "Delikado tayo ngayon, Marami sila." Ani Storm kaya napakagat ako sa labi ko at hindi maiwasang hindi makaramdam ng takot. Hindi para sa akin kung hindi para kay West dahil marami na siyang sugat. Alam kong malakas si West pero alam kong hindi niya kakayanin na labanan ang lahat ng mga ito dahil sa lagay niya. She's still a human!

So fine, I'm going to let him ruin mine too. Dumating ang gabi at hindi pa umuuwi si Storm. Ako na lang ang nag-lunch mag-isa dahil sa tingin ko ay hindi pa sya uuwi. 9 pa lang ng gabi pero pumasok na ako sa kwarto para matulog. Kaylangan ko muli mag-ipon ng lakas. Ayoko malaman ni Storm na may alam ako tungkol sa plano nyang paghihiganti. I need to act emotionless as always kapag hinarap ko na sya.

sa totoo lang ay nahihiya niyang ani. Napansin niyang tiningala ni Kali ang langit ngunit ramdam niyang hindi ang nagbabadyang ulan ang tinignan nito. He was trying to wash away the sadness in his eyes before he'd look at her, and somehow, it bothered Alea. Pakiramdam niya ay may tinamaang bahagi ng puso ni Kali dahil sa mag-amang Mike at Makoy.

Sa sandaling iyon, biglang tumunog ang cellphone ni Marianne, at nakatanggap siya ng isang push notification sa kanyang cellphone. Yumuko siya at tumingin sa kanyang cellphone bago binulong, “Sinabi ng metrological department na magkakaroon ng rainstorm ngayong gabi.” “Rainstorm?” Ngumiti nang kaunti si Charlie at sinabi, “Mukhang kailangan dumaan sa bagyo ng mahigit isang daang tauhan ng Order of the Star ngayong gabi sa barko.” Sa parehong oras, sa ClubWaves.