Weathering The Storm Novels & Stories

Before Dera could answer, Alex quietly stood up before walking toward the massive windows overlooking the storm outside. “Come here.” The triplets immediately gathered around him curiously while rain continued pouring heavily across the glass. “When storms happen,” Alex began quietly, “people usually focus only on how loud and scary they sound.” Dion pressed his face dramatically against the window. “Because they ARE scary.” “Sometimes,” Alex admitted calmly, “but storms also end eventually.” The children listened quietly. Even Lora stopped talking for once. Alex looked toward the rain outside before continuing softly. “No matter how strong they are… they pass.”

Asik ni Storm dito. “Yung pakiramdam na nakatingin ka at pinapanood sila? Tangina naman. Buti hindi niyo nakita paano sila bayuhin. Baka sumuka kayo tulad sa akin..” nag lakad na ito at sinundan namin ito. “Pero Damon? Paano mo ito nalaman?” Tanong ni Thunder. “Tulad ng sinabi ko nakita ko lang sila, pauwi na ako ng araw na ‘yun. Pero dahil sa traffic hindi yun sinasadya.” Paliwanag nito.

Mabilis siyang tumingin sa kaniyang paligid habang nagagalit na sinasabing, “Buwisit, niloko nanaman nila ako!” Napakalaki ng kuweba sa kaniyang harapan na binubuo ng iba’t ibang mga daanan papasok dito na para bang isang malaking maze. Sumipol ang hangin sa kaniyang paligid habang napapansin na walang kahit na anong bakas ng buhay sa loob nito. “Susunugin ko ang buong Storm City sa sandaling makabalik ako.” Dito na dahan dahang naglakad papasok ang galit na si Darryl.

Kailangan nating hintayin na mawala ang sandstorm bago tayo makapasok. Nagtanong si Thomas, “Kailan hihimatayin ang sandstorm?” Nagkibit balikat si Vince. “Minsan, malakas ang sandstorm sa kabuuan, at minsan, namamatay. Walang regular na pattern. Ang kalangitan ay maaaring puno ng dilaw na buhangin ngayon at maging kalmado sa susunod na segundo. Siguro, kailangan lang nating maghintay ng ilang minuto, marahil ng ilang oras, o marahil kailangan nating maghintay kahit saan mula sa ilang araw hanggang ilang buwan. Ang lahat ay nakasalalay sa kapalaran."

Tanong ni Storm na halatang naalimpungatan habang tinitingnan siyang nagsusuot ng knayang damit. "Uuwin na ako. Hindi ako dapat nagtagal dito. Hinihintay na ako ni mama." Sagot nito na halos hindi siya matingnan sa mata. "Ihahatid na kita. Gabi na delikado na mag-isa kang umuwi." Alok nito na bakas sa mukha niya ang pag-aalala. "Kaya kong umuwi mag-isa. Alam ko ang daan." Inalis nito ang kamay niya na nakahawak sa mga braso niya.

Itinuon ko ang aking atensiyon kina Raid, Marc na abala ngayon sa pakikipaglaban kay Glade. “Storm Magic: Resonance of the Roaring Sky!” “Celestial Magic: Meteor Boulders!” Umulan nang napakaraming batong lumalagablab mula sa langit at sinabayan ito nang dumagundong na kulog at kidlat. Isang napakalakas na pagsabog ang sumakop sa buong lugar. Nayanig ang lupa at nabalutan nang makapal na usok at alikabok ang paligid.

wika naman ni Storm sa tabi. Hindi man siya sigurado kung kaya ba niyang maging ina pero marahan niyang nahaplos ang kanyang puson. Sa isipan niya kasi ay darating ang panahon na magkakaanak sila ni Storm pero paanong mangyayari iyon kung hindi naman nag-deposito sa kanya si Storm. Agad nga itong umaalis sa kanyang ibabaw kapag para na itong bulkan na sasabog. Hindi tuloy siya natatamaan ng lava nito.

So fine, I'm going to let him ruin mine too. Dumating ang gabi at hindi pa umuuwi si Storm. Ako na lang ang nag-lunch mag-isa dahil sa tingin ko ay hindi pa sya uuwi. 9 pa lang ng gabi pero pumasok na ako sa kwarto para matulog. Kaylangan ko muli mag-ipon ng lakas. Ayoko malaman ni Storm na may alam ako tungkol sa plano nyang paghihiganti. I need to act emotionless as always kapag hinarap ko na sya.

sa totoo lang ay nahihiya niyang ani. Napansin niyang tiningala ni Kali ang langit ngunit ramdam niyang hindi ang nagbabadyang ulan ang tinignan nito. He was trying to wash away the sadness in his eyes before he'd look at her, and somehow, it bothered Alea. Pakiramdam niya ay may tinamaang bahagi ng puso ni Kali dahil sa mag-amang Mike at Makoy.

Pagdating namin sa lower floors, narinig ang malakas na ulan sa labas. Paglabas ng building— bumuhos agad ang hangin at ambon. “Seriously?” sabi ko. Natawa siya nang bahagya. “Bad timing.” Mahaba ang pila ng sasakyan sa driveway. Traffic. Storm delay. Napabuntong-hininga ako. “My ride’s late.” “You shouldn’t wait alone.” “Ano po choice ko?” Tahimik siya. Then— “I’ll drop you.”