Scorching Sun 소설 & 이야기

sagot niya na nagpabalik sa akin sa wisyo. "That's absurd. FYI, I always depending on the situation when will you forgive or just forget. But our topic is about heavy resoned that hurt you back and forth to hell, so i chose to forget. There's no chance for that thing. Once we hurt it will scars to our soul. Once im really hurt It scars in my soul, how can i forgive that?" nag echo sa loob ng room ang sagot ko. "How would you heal if you just forget it? You cannot live your life to the fullest if theres a dark hole for hatred in your heart."

Dumilim ang mukha ng Son of Heaven at lumitaw sa puso niya ang kagustuhang pumatay. “Scorching Sun!” Bumugso ang apoy mula sa long sword at lumipad sa langit, na bumuo ng isang malaking bola ng apoy. Lumutang sa langit ang bola ng apoy na parang isang nagliliyab na apoy. Nang nabuo ang bola ng apoy, nasunog ang mga halaman sa paligid. Umatras sa malayo ang mga martial artist na nanunuod sa laban.

napahagulgol ako ng malakas. But too much cold, my sanity eat me but before I loss my conscious I heard voice scream my name. "SCAR"

Ipinilig n'ya ang ulo dahil para na s'yang minumulto ng babae na hindi na ito mawala-wala sa kan'yang sistema. Lumabas ang araw at tuwang-tuwa si Red habang nakatingin dito. Sa kanilang lahat ito ang may ganitong obsession sa sunrise at sunset. "Tuwang-tuwa ampota! Ano ba ang mayroon sa sunrise at sunset Red na parang timang kang nakangiti habang nakatingin sa paglabas ng araw?" tanong ni Spike dito. "I love the color, it's gold and it's beautiful," sagot nito na may kasama pang aksyon na animo'y tumutula.

singit naman ni Danika na siyang ikinatango ng lahat. Isa-isa ko silang sinuklian ng isang ngiti na puno ng pasasalamat. Tumayo ako at kinarga si Sunshine para pagmasdan ang bughaw na langit sa labas. Nakakagaan ng kalooban ang panunuod sa mga puting ulap na nagsasayawan sa kalangitan. Sa isang iglap, umihip ang malakas na hangin, tila dumadampi ito sa pisngi ko at niyayakap ang buong katawan ko.

Natatakot pa rin ako kapag ako lang mag-isa. The big curtains slowly opened. Tama nga ang hinala ko na medyo mainit sa labas. Parang ang sakit tingnan ng sikat ng araw. Iyong tipong nanununtok na ang init. That's why sunblock is really everything lalo na sa panahon ngayon na sobrang init. It will protect the skin.

Nakakatokot iyon, it feels like he is flying daggers by the way his eyes scrutinizes people. Mas lalong nahigit ko ang sarili kong hininga ng may biglang bumulong sa aking kanang tainga, "You look so scared of me, don't worry I won't bite, enjoy your days because it won't last long, Sunshine.The sun always sets," makahulugang sambit niya.

Suminghap siya ng hangin saka unti-unting tumayo habang nakatingin sa pwesto ni Sun, na mukhang hilo pa rin dahil sa pagkakasuntok niya ng malakas. Kitang-kita niya ang paglikha ng malaking bilog na apoy si Sun. Bigla siyang binundol ng kaba. Hindi lingid sa kaalaman ni Wave na iyon ay bola ng oras. Ang pinakapangyarihang kapangyarihan nila bilang isang time traveler. Kapag hindi mo kaya ang paggawa at kapag magkamali ka ng teknik sa pagbuo ng ganoon kalaking bola ng iyong kapangyarihan. . . ay maari kang lamunin nito at tuluyan nang mawala sa mundo. “H-hindi. . . huwag mong gamitin iyan, Sun! Mamatay ka!”

natatawa niyang ulit. "Yes! Kapag masyado nang mataas si Sun, mainit na po. Masakit na sa skin, that's why we have to hurry! Come on!" Napailing na lamang siya. Sa dami ng paliwanag ni Junie, para bang may sariling siyensiya ang pitong taong gulang na bata. Sabagay, matalino nga kasi itong alaga niya. Hindi naman maikakaila kasi yon.

Sa akin. ___________________________________ Waaah! Sa susunod na ang kasunod hahahaha. Next chapter will be: Scorching Sun Vote and Comment.