Primal Instincts Novels & Stories

Ngunit wala siyang nakita kundi katapatan at sinseridad. Dahan-dahan, tumango siya. "Tutulungan kita," sabi niya. "Pero kailangan mong intindihin na hindi ko kayang talikuran na lang ang instincts ko. Poprotektahan ko ang anak ng tao sa buhay ko, pero hindi ako magdadalawang isip na labanan ang sinumang magtangkang manakit sa kanya."

Kailangan niya ng matibay na base para sa punishment na darating. Ang pangangailangan ay nagbago. Hindi na ito ang adrenaline-fueled na laro kanina. Ito ay isang bagay na mas malalim, mas primal. Ito ang pangangailangan ng aking kaluluwa na saktan siya—hindi physically, kundi emotionally—sa pamamagitan ng pag-angkin sa kanyang kalooban nang walang kondisyon. Nakahiga siya sa ilalim ko, ang kanyang basang buhok ay kumalat sa mga unan. Ang aming mga katawan ay magkadikit, balat sa balat, init sa init.

Ang unang instinct niya ay umiling. Noon, sanay siyang itanggi ang lahat. Itanggi ang galit, itanggi ang selos, itanggi ang pagkadismaya. Mas madali noon ang manahimik kaysa ilantad ang marurupok na bahagi ng sarili. Ngunit ngayon, matapos ang maikling katahimikan, pinigilan niya ang lumang nakagawian at tumango. “Oo.”

Bilang isang ina, nariyan ang maiiyak ako minsan at maiisip kung mabuting ina ba ako at napapalaki ko sila ng maayos. Lalo na kapag nadadapa sila at nasusugatan. But whenever I’m doubting myself, Primo would wrap me around with his wamr and tight embrace. Tapos ay sisiguraduhin niya sa akin na mabuti akong ina at asawa, na sobra pa sa dapat ang nagiging pag-aalaga at sakripisyo ko sa kanila. Na normal lang sa bata ang madapa, masugatan at masaktan dahil doon sila natututo. Mukhang effective naman, kasi ay napapakalma niya ako.