Instinctively Novels & Stories

Halatang kadarating lang nito. "Kung malakas ang instincts mo, anak. Bakit hindi mo pa natuklasan ang dahilan o ang sagot sa mga tanong mo? Tama hanggat maaari ay ayaw naming makarating ito sa mga pinsan mo dahil wala rin naman silang magagawa sa bagay na iyan. Ikaw at ikaw lamang ang makakaresolba sa suliranin mong iyan. Any of us can't do anything for you on that matter. Kahit pa sabihin namin ang dahilan. Use that instincts of yourself, Iha. Para malaman mo kung ano ang nais mong malaman." Lumapit ito sa kinaroroonan nilang mag-ina kaya't tumayo siya saka nagbigay galang. Ganoon din ang kaniyang ina.

"Paano kung sabihin kong ikaw yung problema ko Ainah?" He said it with a husky voice. Naramdaman ko pang kinagat niya yung earlobe ko dahilan para makaramadam ako ng kakaibang sensasyon. Yun ay ang sensasyon na dapat kong pigilan dahil bawal. We are looking on each other's eyes. I saw lust and... excitement? Anu ba 'tong iniisip ko? What the fuck Vince.

Para bang may kumakalabit sa kanyang instinct na mag-ingat, na umatras, na ipagtanggol ang sarili kahit hindi pa man siya sinasaktan. Napaatras siya ng bahagya habang yakap ang tiyan, halos hindi niya namamalayan ang kilos na iyon. Isa iyong natural na reaksyon, isang tahimik na pangako sa sarili na gagawin niya ang lahat para protektahan ang batang dinadala niya.

Hindi rin siya agad nagbibigay ng solusyon. “Ayusin natin,” lang ang sinasabi niya. “Ulit.” At uulit sila. Paulit-ulit. Hanggang sa ang bawat galaw ay maging pamilyar, ang bawat desisyon ay may katumbas na pag-unawa, hindi basta instinct.

May lason ‘yung iniinom ko. Alam mo ‘yung sinasabi nilang may instinct ka na mararamdaman mong hindi ka ligtas? Ganun ‘yung nangyari. Nung una akala ko wine lang ‘yung sumipa, pero nung nagsimulang magdilim ang paningin ko at nanghina ‘yung tuhod ko, doon ko na-realize—target ako. At hindi ito simpleng pa-chika lang na tsismis. Literal na gusto akong patayin.

sabi niya sa'kin. Napabuntong-hininga ako. “Hindi ko sinasadya. Parang kusa lang. Parang may kumakatok sa loob ko, paulit-ulit.”aniko. “Baka konsensya,” biro niya ng kaunti, pero agad din siyang naging seryoso. “O baka instinct. Minsan, nauuna ang pakiramdam bago ang katotohanan.” “Tinatakot mo ako lalo,” sabi ko, kalahating tawa, kalahating totoo.

Hindi niya ito ginawa para magising siya—ginawa niya lang para siguruhing totoo pa rin ang lahat. Parang ramdam ni Adrian ang kilos niya. Bahagya itong gumalaw, inilapit ang katawan, at inilapag ang kamay sa bewang ni Calestine. Hindi siya nagmulat ng mata. Pero yung galaw niya ay pamilyar—isang instinct na matagal nang nabuo. Huminga nang malalim si Calestine. Unti-unti, humupa ang bigat sa dibdib niya.

Ako. At iyon ang mas nakakagulo. Bakit ko ginawa iyon? Hindi ko ugali ang ganun. Hindi ako padalos-dalos. Pero kagabi… wala akong inisip. Parang instinct. Agad akong tumayo. Hindi ko na kayang balewalain ‘to. Kinuha ko ang phone ko at tinawagan ang assistant ko. “Sir?” sagot agad niya.

Instinct lang bes'. Palinga-linga sa paligid, hindi lang makita ng mga taong nagpapatayan ay ako diretso lang ang patakbo ko. Agad kong kinuha sa bulsa ang selpon ko ng naramdamang nagba-vibrate ito. Wala na akong sulyapan pa kung sino ang tumatagal in-accept ko agad ang tawag at tinapat sa tenga ko habang lakad-takbo ang ginagawa. "Kung sino ka man pwede ba mamaya ka na lang tumawag dahil busy ako sa pagsagip sa buhay ko!" bungad ko.

Isang buntong hininga pa ang pinakawalan niya. Pakiramdam niya ay humina siya dahil dati ay sinusunod niya ang instinct niya kapag iba ang pakiramdam niya sa paligid kaya naiiwasan pa nila ang mga pangyayari pero ngayon, hinayaan niya kung ano ang nararamdaman niya.