Novel & Cerita Instinctively

"Paano kung sabihin kong ikaw yung problema ko Ainah?" He said it with a husky voice. Naramdaman ko pang kinagat niya yung earlobe ko dahilan para makaramadam ako ng kakaibang sensasyon. Yun ay ang sensasyon na dapat kong pigilan dahil bawal. We are looking on each other's eyes. I saw lust and... excitement? Anu ba 'tong iniisip ko? What the fuck Vince.

Para bang may kumakalabit sa kanyang instinct na mag-ingat, na umatras, na ipagtanggol ang sarili kahit hindi pa man siya sinasaktan. Napaatras siya ng bahagya habang yakap ang tiyan, halos hindi niya namamalayan ang kilos na iyon. Isa iyong natural na reaksyon, isang tahimik na pangako sa sarili na gagawin niya ang lahat para protektahan ang batang dinadala niya.

Hindi rin siya agad nagbibigay ng solusyon. “Ayusin natin,” lang ang sinasabi niya. “Ulit.” At uulit sila. Paulit-ulit. Hanggang sa ang bawat galaw ay maging pamilyar, ang bawat desisyon ay may katumbas na pag-unawa, hindi basta instinct.

Pero ang mas importante sa akin ay ‘yung gut feeling ko na may mali. Hindi ko na ‘to tinatawag na intuition—hindi na to babae instinct lang. Galing ‘to sa experience. Sa mga taon kong nakikipaghabulan sa kalsada, sa mga sindikatong gustong magtago ng dirty money. May tunog ang peligrong hindi mo basta-basta maririnig. Pero mararamdaman mo.

sabi niya sa'kin. Napabuntong-hininga ako. “Hindi ko sinasadya. Parang kusa lang. Parang may kumakatok sa loob ko, paulit-ulit.”aniko. “Baka konsensya,” biro niya ng kaunti, pero agad din siyang naging seryoso. “O baka instinct. Minsan, nauuna ang pakiramdam bago ang katotohanan.” “Tinatakot mo ako lalo,” sabi ko, kalahating tawa, kalahating totoo.

Ako. At iyon ang mas nakakagulo. Bakit ko ginawa iyon? Hindi ko ugali ang ganun. Hindi ako padalos-dalos. Pero kagabi… wala akong inisip. Parang instinct. Agad akong tumayo. Hindi ko na kayang balewalain ‘to. Kinuha ko ang phone ko at tinawagan ang assistant ko. “Sir?” sagot agad niya.

Instinct lang bes'. Palinga-linga sa paligid, hindi lang makita ng mga taong nagpapatayan ay ako diretso lang ang patakbo ko. Agad kong kinuha sa bulsa ang selpon ko ng naramdamang nagba-vibrate ito. Wala na akong sulyapan pa kung sino ang tumatagal in-accept ko agad ang tawag at tinapat sa tenga ko habang lakad-takbo ang ginagawa. "Kung sino ka man pwede ba mamaya ka na lang tumawag dahil busy ako sa pagsagip sa buhay ko!" bungad ko.

Ang unang instinct niya ay umiling. Noon, sanay siyang itanggi ang lahat. Itanggi ang galit, itanggi ang selos, itanggi ang pagkadismaya. Mas madali noon ang manahimik kaysa ilantad ang marurupok na bahagi ng sarili. Ngunit ngayon, matapos ang maikling katahimikan, pinigilan niya ang lumang nakagawian at tumango. “Oo.”

Parang instinct na lang ng katawan mo na umiwas sa kaniya kahit wala pa siyang ginagawa. There was something seriously dangerous about him. Tapos tumingin siya sa’kin. Diretso. Walang kahit anong emosyon. Para bang blank slate yung mukha niya, walang bakas ng kahit anong warmth o hesitation. Hindi siya mukhang tao na marunong makaramdam. Parang kaya niyang basagin ang buhay ng kahit sino sa isang iglap, at hindi man lang siya magdadalawang-isip.

Marahil ito ay isang masamang ideya. Bago ako makalabas, huminga muna ako ng malalim at pilit na inigalaw ang mga paa ko. Hindi ko alam kung bakit ako nandito o kung paano ako napunta dito, pero may magandang dahilan. Ang nakakatuwang bagay sa instincts ng isang tao ay palaging alam nito kung ano ang kailangan mo, kahit na hindi mo naiintindihan o hindi.