Prioritization Quotes Novels & Stories

Mahigpit ang hawak nito sa kanya, pero hindi siya ang tinitingnan nito. “You should know your priorities,” malamig na sabi ng lalaki. Lihim siyang napairap. Ganoon din naman siya—lagi na lang kompanya ang iniintindi niya. “And my company is my priority, not you,” ganting bulong niya, puno ng pang-iinsulto. Tila hindi nagustuhan ni Azriel ang sagot niya, pero imbes na sumagot, ngumisi lang ito nang mapanukso. “Smile at the people. You’re being a brat again.”

Tuluyan nang tumulo ang luha niya. “Pero sinubukan kong intindihin ka,” basag ang boses niyang sabi. “Sinubukan kong maging patient sa schedule mo.” Tumingin siya rito na parang sugatan. “Pero alam mo ba kung ano ang pinakamasakit? Iyong marealize na hindi ako naging priority mo.” Napailing siya. “Kahit pagkatapos kong gawin ang lahat para protektahan ang image natin.”

Doon pa lang, tapos na ang usapan. “Kung sobrang busy ka, mas mabuti sigurong tigilan mo na ang pagbabadya dito sa trabaho ko. Nakakaperwisyo ka lang.” Diretso kong binaba ang tawag. Walang pasintabi, walang pag-aalinlangan. Hindi ko kailanman ugali ang magpaikot-ikot kapag malinaw naman ang sagot. At kung may isang bagay akong natutunan sa mundo ng negosyo at pera, ito ‘yon: oras ang pinaka-luxury na hindi mo kayang ibalik. Ayoko itong sayangin sa mga taong hindi marunong mag-prioritize.

Galit na galit ang babae kaya dalawang beses siyang tumapak bago siya nakapagsalita. "Whatever, hindi ako pumunta rito para ipaalam sa iyo. I have priority, kailangan mong ibigay ang bahay sa ayaw at sa gusto mo!" Lumingon si Aliyah, na medyo nagtataka: "Priority?" Ang babaeng sales manager sa tabi ng babae ay kalmadong nagsalita, "Kinakailangan naming i-verify muna ng mga mamimili ang kanilang mga pondo. Hindi ito batay sa first-come, first-served; ang priority ay ibinibigay sa mga customer batay sa kanilang net worth."

sabay turo ni Sining sa pader na may nakadikit ngang quotes for life. "Hahaha siraulo! Napaniwala mo 'ko ro'n, ah? Akala ko favorite quote mo 'yon, eh, kaya kabisado mo!" bulalas ni Seb. "Pero kung words of wisdom para kay Jaq..." tinignan niya ako na para bang alam niya 'yong nararamdaman ko at alam niya ang sasabihin. "Nothing is permanent in this wicked world. Not even our troubles. Kaya cheer up, Jaq. God doesn't give us what we can handle, God helps us handle what we are given." she said straight to my face and gave me a bright smile after.

"I want him to pay for every scratch on her body." "Huminahon ka muna," pakiusap ni Anya. "Ang priority natin ngayon ay ang paggising ni Sophia. Let's focus on that first."

"W-wala huwag mo na lang pansinin ang sinabi ko. Nasabi ko lang ang mga iyon dahil naman siguradong mamimiss kita. Dahil hindi na ito tulad ng nasa bahay ka lang ni Gavin na p'wedeng isang araw babalik ka rin sa bahay natin kapag wala na ang tampo mo sa'kin o kaya p'wede ka pa naming puntahan doon ano mang oras. 'Pero ngayon alam ko naman s'yempre na kailangan mong i-priority ang pamilya mo at ganu'n din naman ako. Hindi tulad ng nasa tabi ka lang namin na kahit pa hindi tayo mag-usap alam ko na nariyan ka lang sa paligid."

“Hindi na. Kaya na namin umuwi. Hindi ka ba busy?” He is a CEO pero parang gusto pa yatang makipagtelebabad sa akin. Alam kong abala siya kaya hindi na niya kami dapat alalahanin pa. “I am but you guys are still my priority.” I didn't know that he has a sweet tongue. “Don't worry about us. Uuwi rin kami maya-maya.” Malapit lang naman ang mall na pinuntahan namin kaya hindi na niya kami kailangang ipasundo pa.

“Naiintindihan ko naman Mommy ang ibig mong sabihin” “Mabuti kung ganun anak, wag mong kalilimutan ang misyon ng pamilya natin. Kung ano ang priority natin . Kaya wag mo sanang kalimutan na patayin ang dagang ito! Wag mong kalimutan ipaghiganti ang pagkawala ng lolo mo!”

“Tell me why I should prioritize YOUR request over the eight campaigns that actually met the schedule.” At sa sinabi niyang 'yon? literal na nawala bigla ang ngiti sa labi ko. Like, nasa Q&A portion ako this time, at need ko sumagot ng tama—sa sagot ko nakasalalay ang lahat. “Because po… kung hindi ako makapagpasa today, I’ll be blamed alone.” Pinilit kong ngumiti nang mahina, kahit ramdam kong namumuo na yung pressure sa dibdib ko. “And I know po, kayo yung type ng leader who doesn’t let people fail just because another person did.”