Prioritization Quotes Novels & Stories

pahayag naman ni dad, Napangiti naman ako nang kaniyang sabihin iyon sa akin, at agad naman akong umiling— “Dad, kung ano man ang ginagawa niya ngayon—naiintindihan ko naman yun, lalo na at siya ang CEO, normal lang na maging busy siya at hindi lang naman ako ang priority niya dapat,” saad ko naman sa kaniya,

"Siguradong maraming magpapapansin kay Sir sa oras na pumunta siya dito." Masayang kwento ni Ana, pero sa loob-loob ko ay hindi ako interesado dahil hindi ko naman priority ang mga lalake sa buhay ko ngayon. Priority ko ay ang pamilya ko. "Baka best pag punta ni Sir dito mapansin ka?" Sabi sa akin ni Ana na parang may halong panunukso. "Hay naku best, hindi yan ang priority ko ngayon, alam mo naman na sina tatay at nanay at mga kapatid ko ang priority ko. Ang kinabukasan nila ang priority ko sa ngayon."

“Meeting schedules. Merge them. Make sure walang conflict, Isa, especially sa Thursday.” Kinuha ko agad ang mga folder. “Noted po.” “Also,” dagdag niya, bahagyang tumigil, “if Real asks you to review his presentation for the investors, decline. Tell him I already assigned you other priorities. Move only if I say so.” Napataas ang kilay ko. “Sir, work-related naman po—” “I know,” putol niya kaagad. “Pero mas priority mo ang office ko.”

“Fúck him. Siya naman pala itong magloloko.” “Huwag mo na siyang isipin,” saad ko naman, now having the courage to look at her. “I brought you here to enjoy.” Sunod-sunod naman siyang tumango. “That's why you should jump now,” natatawa niyang sabi. “O, bakit ako?” tanong ko naman kahit na walang problema kung ako ang mauunang tumalon. “Ladies first.” Umiling naman siya. “Sa priority lane, nauuna ang mga matatanda. The same thing applies here.”

“Anyway, akyat na ako. Asikasuhin mo na ang dapat mong asikasuhin. Huwag mo akong masyadong intindihin. Know your top priority.” Hindi na niya ako hinintay na makaimik, humakbang siya paalis at hindi na niya ako nilingon hanggang sa tuluyan na siyang makapasok na mansiyon. Napabuga na lamang ako ng hangin. Gayunpaman ay hindi ko na siya sinundan pa kahit iyon ang sinasabi ng utak ko. Tama siya, dapat ko nang asikasuhin ang dapat kong asikasuhin.

Alam ni Vic ang hirap na pinagdaanan ni Lorenzo at hindi makakabuti kung ipapaalala niya iyon palagi. "Isa-sa lang. Masyadong maraming kaganapan. Iniisip ko pa lang ang gagawin." Hindi pa talaga nakakagawa ng konkretong plano tungkol sa paglipat nila si Lorenzo. Goal lang niya iyon pero habang iniisip niya ay determinasyon lang niya ang lumalalim ngunit ang pagiisip niya ng hakbang ay natatabunan pailalim. He knew he had to prioritize at nasa wave 1 pa lang siya ng prioritization list niya. Ang aralin ang aspeto ng negosyo habang sinisigurong malusog at alaga ang anak.

" Dahil sa tamad na akong magtipa at upang patuloy nang makapag-jogging ay dinial ko na ang kanyang numero. "Ano? G ka ba?" she asked on the other line. "Titignan ko muna kung wala ba akong masyadong gagawin sa trabaho ngayon," sagot ko. "Sach, naman. Minsan lang ito kaya pumayag ka na. Saka may latest chika na naman sa pinsan natin. Dapat ay malaman natin," pilit niya pa sa akin. "Talaga? Ano naman?"

“Time is free, but it’s priceless. You can’t own it, but you can use it. You can’t keep it, but you can spend it. Once you’ve lost it, you can never get it back.” — Harvey MacKay "Hello... is anyone here?" "Can someone hear me?"

Pahina 1 Throwback Please all, and you will please none. A quote that mark inside my mind. I always do my best to be one of them. I always give to those who have nothing. I give even though I don't have anything left for myself. Just to gain friends. But anything that I did is nothing for them. And I am aware that they were just using me for their convenienced.

Isinandal ang likuran saka ipinikit ang mga mata. Nanatili akong hintayin siya na maunang magsalita. That's the rule. Ang salita niya ang priority namin, kung ayaw nga mawalan ng trabaho. Saka, wag na wag mong babasagin ang katahimikan niya.