Psycho Norman Bates Novels & Stories

maingat nitong pagsasaboses. Napatigil siya at nagbuntong-hininga. Hindi niya inaasahan ang tanong na iyon kaya nahirapan siyang maghanap ng sagot. “Ikaw ang magsabi sa akin, Norman. Kasi ako, hindi ko alam. Palagi siyang galit. Para siyang walang emosyon. Ang hirap niyang basahin. Pabago-bago ang mood niya at madalas pang galit. Naguguluhan ako sa kaniya.”

Alam niyang ilang beses iyon nangyare sa loob lang ng isang gabi pero ang problema, hindi niya na matandaan kung mayroon ba silang ginamit na proteksiyon. Tumayo ito at tiningnan ang drawer niya kung asan nakalagay ang pills na iniinom niya. Namilog ang mata nito ng makitang may nakaligtaan siyang araw. Nanginginig ang mga mata’t kamay na tiningnan ang kalendaryo, “Sh*t,” mura nito ng ma-realized na hindi pa rin pala siya dinadatnan ng buwang araw ngayong buwan. Napailing ito, naiiyak. “H-hindi, hindi pwedi,” giit niya sa sarili at saka tumakbo paalis sa apartment niya at bumili sa pinakamalapit na botika.

Natupad mo rin ang pangarap mo na makatapos. "Salamat, po." "Tiyak hindi lang yan ang darating na blessing sayo. Napaka bait mo kasing bata." "Ai, salamat po. At sa mga tulong nyo na rin po." ******** NORMAN'S POV NAISIP ni Norman na magbakasyon muna saglit. Kailangan nya ng pahinga kahit ilang araw lang. At alam nyang masyado syang nagiging abala. Bihira rin syang lumalabas kasama ng mga kaibigan. Kailangan lang talaga siguro na ihinto muna nya ang ginagawa pansamantala. Tama naman si Alex hindi sya bumabata. Siguro kailangan rin nya ng bonding kasama ang ina nya. Nangako sya rito na babalik ngunit isang taon na yata ang lumipas at ni hindi pa sya muling umuwi.

Kuntento na ako sa buhay ko noong mga unang taon pero simula nang mapanaginipan ko ang lalaki sa panaginip ko ay hindi na ako mapakali. “I don’t know, Brent, pero sabi mo nga ay masuwerte ako dahil sa mga taong nagmalasakit sa akin kaya dapat ay mag-focus na lang ako sa buhay ko ngayon. Pero kasi, may kulang sa akin. Hindi ko alam kung ano.” Hinawakan niya ang braso ko. He’s about to say something pero biglang may mga pasyente na ipinasok se emergency room. “Oh my God!” Brent said in horror nang makita ang isang lalaking nakahiga sa stretcher habang may nakapasak na bakal sa tagiliran nito.

Pinilit n'yang huwag umiyak dahil baka magising ang dalawang bata at hindi pa siya makaalis kaya kagaya ng ginawa niya kay Rostam, iniwanan na lamang niya ito ng isang halïk sa noo bago magpasyahang lumabas ng kwarto, pero nakahawak palang siya sa doorknob, narinig niyang may nagsalita sa likuran niya. " Aalis po kayo? " boses ni Norman kaya napalingon siya rito. Nakaupo ito sa kama habang kinukusot ang isang mata. " Ah, babalik na ako sa kwarto. Sinilip ko lang kayo, " pagsisinungaling niya pero bumaba ang tingin ni Norman sa dala niyang malaking bag kaya alam na niyang hindi ito naniniwala. Tumikhim siya at inilagay ang isang daliri sa labi. " Huwag kang maingay, okay? May kailangan lang a

Mahabang litanya ni Butler at pagkabilis bilis pa kaya habol hininga naman siya ng matapos ako naman ay natulala dahil sa gulat but at the same time ay kinakabahan ako at nag aalala para kay Kane "B--u-but..Butler John I'm not a Doctor I'm just his Nurse..I don't know what to do anymore kung malala nga ang natamo niya.."Nababalisa at nag aalala kung saad ko dito "Sh*tttt!Ash,I know you can do it..I know you can save him,we can't call for help sa doctor nito dahil he hates doctors and pagnalaman man nitong Doctor ang gumamot sa kanya ay hindi na masisikatan pa ng araw ang Doctor na iyon..So, please Asha Moori....Save him.."Nag aalalang saad ni Butler at ramdam ko din ang lungkot,kaba at takot

Kaya naman, naglaan siya ng apat na taon sa pag-aaral ng criminal psychology at tatlong taon para mag-enroll sa film school para ipakita ang mga perpektong krimen sa pelikula. Laging gagawa ng butas ang tito ni Norman sa bawat kaso para maiwasan na gamitin ito ng tao sa totoong buhay. Inilagay ni Freyja ang kamay niya sa kaniya noo at tinanong, “Ito ang dahilan kaya ka pumunta para hanapin ako? Para pag-usapan ang script ko? Wala ng iba?” Sumagot si Norman, “Oo.”

Dinala ni Allan si Fred sa Ospital upang magamot ito, pansamantala nasa Ospital si Fred. Sa Ospital ini-interview ng reporter na lalaki si Allan, si Dan ang reporter din na napanood niya sa TV na ini-interview ang Psychologist na si Doctora Liza pala ang pangalan. “Sir, dahil sa sinabi ninyo na isang Psycho ang nahuli ninyo sinama ko si Doctora Liza, isang Psychologist. Ano po ang masasabi ninyo sa kaso ni Fred Doctora?” “Well, interesado ako sa kaso na ito ni Fred, bihira ang ganitong kaso ng pagiging Psycho, kapag gumaling siya ay kailangan ko siya masuri sa aking klinika, ngunit ang masamang parte dito Sir Allan hindi ninyo siya maari ikulong sa Presinto kung mapatunayan na may sira nga s

“Baka isipin ng pangit na ‘yan, may gusto ako sa kanya. Hindi naman totoo ‘yang mga pinagsasabi mo!” “Pangit? Napapangitan ka dito?” ang lakas ng boses niya, halos madinig sa kabilang kanto. “Eh ano pang tawag mo dito.” at itinuro ang isang tambay na n*******d at puro tattoo. “Kung pangit ang tingin mo dito kay Norman. Diyos ko, Savanna! Huwag mo na ‘tong pakawalan please lang, kung ayaw mong agawin ko siya sa’yo.” Napapangiti lang si Norman habang tumutusok, at alam kong nakikinig siya sa amin.

Pagsapit ng alas-sais ng gabi, natapos na rin ni Natalie na asikasuhin ang lahat ng pasyente niya. Limitado lang ang konsultasyon na ginagawa ni Doctor Norman Tolentino--may takdang bilang lang ng pasyente kada araw dahil hindi lang siya basta doktor sa ospital na iyon, direktor din siya at head ng research department. Kung tutuusin, hindi na dapat kumukuha ng shift ang doktor pero ipinagpilitan ito mismo ni Norman.