Diary Of Psychopath Novels & Stories

3RD PERSON’S POV Napahilot sa sentido si Cassian habang isa-isang tinitingnan ang mga litrato ng salarin sa likod ng pag-kidnap kay Eloise. Hindi ito makapaniwala sa nakikita ngayon. “Bullsh*t!” bulalas nito. Maging si Carsen ay halo-halo ang mga iniisip ngayon. “He's a psychopath. No doubt.” Matagal na silang nagi-imbestigador tungkol sa nangyari ilang buwan na ang nakalilipas. Ngunit ngayon ay unti-unti na nilang nakokonekta ang lahat ng mga nangyari.

At darating ang araw, sila ang magmamakaawa. Ilang gabi na akong hindi mapakali simula nang mabuksan ko ang journal ni Seraphina. Hindi siya diary ng isang babaeng mahina o pa-victim. Hindi siya sulat ng isang iyaking sosyalera na hindi makakuha ng atensyon ng asawa niya. Hindi. Ito ay war journal. Isang tahimik pero desperadong laban para mabuhay.

"Ipapakita ko sa'yo." She led him to a hidden compartment beneath the floorboards of the cabin. It was small and smelled of old wood and the earth. She pulled out a large, leather-bound journal, its pages brittle and yellowed with age. It was her father’s last journal, the one he was working on before he died. Julian took it carefully, his hands, which were accustomed to signing billion-peso contracts, now trembling with a sense of genuine reverence. The symbols, painstakingly drawn by hand, were identical to the ones on his scanner. He ran his hand over the delicate pages. The man who had been a name in a tragic news story was now a real person, a scientist, a father. “He was close,” Julian

sagot niya na may katigasan kaya napaawang na lang ang bibig ko sa kahibangan at kabaliwan niya. "That's too much!" Tumaas na nga ang boses ko. "Pati na naman paglabas ng kwartong ito bawal? Palagay mo ba sa akin, magagawa ko pang makalabas ng pinto ng bahay!?" Hindi ko siya makapaniwalang tiningnan. He's definitely a psychopath, not just a crazy and obsessed man, but a real pyscho! Saan ka ba naman makakita lumabas ka lang ng kwarto babarilin ka agad? Kundi ba naman siya sira ulo!

Tumingin-tingin pa ako sa gallery nya at may napansin nanaman akong video si Trix na may hawak sa guitar. Pipindutin ko na sana para eh play kaso yung isang daliri ko eh accidenteng napindot yung back, pipindutin ko na sana yong gallery ulit ng... Woah diary, may app syang diary... Napangisi ako, ano naman kaya ang laman nito...? Ang tamad nya talaga eh no? Yung ibang babae nga sa notebook nag susulat ng diary tapos sya sa cellphone lang. Sobrang tamad talaga my gosh Trixie kailan ka ba mag babago huh!

Dear Diary, This is it, diary. Hello na rin. Oo, ginaya ko na rin ng husto si Mr. Ryder King o si Kuya Ravi. Gusto ko na ring gumawa ng sarili kong diary. Gaya nung kaniya, tungkol lang din sa XXX world ang isusulat ko dito.

paglalarawan niya. Napaangat ako ng kilay sa sinabi niya. “A few?” “Basta, there’s more to it. According to his psychiatrist that his symptoms started twenty-eight years ago, the same time when the Montes family started to crumble. Third party, bankruptcy, debt. His mom depressed, poisoned everyone and he’s the sole survivor. He was once a bright and carefree kid.” He shook his head in disappointment. “The switch in his personality only happens when he’s provoked and was once random but later on it became systematic.” He paused and took a sip of his coffee.

Napalunok siya ng laway. Humakbang siya at itinapak ang kanang paa sa unang baitang. Hindi niya napansin na natungkab na pala ni Manong Jerry ang tabla kaya lumusot ang paa niya sa ilalim. Buti na lang walang pako roon o alinmang matulis na bagay para sumugat sa balat niya. Pero may naramdamang siyang kakaiba. Inalis niya ang paa at bumungad sa kanya ang isang kulay brown na bagay na hugis kuwadrado. Dinampot niya ito, isang notebook. Balot na balot ito ng makapal na alikabok. Hinipan niya at winalis-walis ng kamay ang dumi bago niya nabasa ang nakasulat sa pabalat nito: Diario del Padre Mauricio Espejo.

dagdag ni Mama Cynthia, “kaya niya ring burahin ang ibang bagay. Mas malaki. Mas delikado. Mas personal.” Kinagat ko ang labi ko. “P-Pero bakit? Bakit niya ginagawa lahat ‘to? Ano ba talagang gusto niya?” “Kapangyarihan,” sagot niya. “Control. Inggit. As a psychopath, hindi lang pagpatay ang nais niya, kung hindi bagay na kapag nasimulan niya ay gusto niyang tapusin.” Napasinghap ako. “Inggit?”

Pero nakadistansiya ito habang alerto ang mga mata kung sakali man na maglabas ng patalim si Amira. "Alam ba ng kapatid mo na may mental illness ka?" "Mental illness?" Napausad si Hardhie sa dulo ng upuan hanggang bumangga sa armrest. "You know..." Nag-aalinlangan itong sabihin ang nais tukuyin, "as a psychopath." Mabilis siyang umiwas ng tingin upang maitago ang pagguhit ng ngiti habang nagpipigil ng tawa. "Oo. Alam din ni Ate Yeonna."