Quote Of The Day Tagalog Novels & Stories

Kakaiba talaga kung paano ang mga salin ng mga salita at pahayag ay nagdadala ng mga tradisyon at kultura mula sa isang henerasyon patungo sa susunod. Isa sa mga paborito kong quotes tungkol sa wika ay ang 'Ang hindi marunong lumingon sa pinanggalingan ay hindi makararating sa paroroonan.' mula kay Jose Rizal. Ang mga katagang ito ay punung-puno ng aral, ipinapakita ang halaga ng ating mga ugat at kasaysayan. Sa bawat pagtuklas natin sa ating sarili bilang mga Pilipino, kasama ang ating wika, lalo nating nakikilala kung sino tayo. Tila ang wika ay hindi lamang kasangkapan para sa komunikasyon kundi ito rin ay tulay tungo sa ating pagkakakilanlan bilang isang bansa.

Sa kasamaang palad, ang wika natin ay kinakailangan ding ipaglaban. Isa pang quote na talagang tumatama sa akin ay 'Language is a treasure and culture is its key.' At ito ay mula sa isang hindi kilalang may-akda. Nang unang marinig ko ito, naisip ko na ang ating wika, tulad ng isang kayamanan, ay may mga halaga at katangiang dapat ingatan at ipasa sa susunod na henerasyon. Umaasa ako na sa bawat buwan ng wika, hindi lamang natin pinagmamalaki ang ating sariling wika, kundi nagiging inspirasyon din tayo sa mga batang henerasyon na yakapin ang kanilang kultura.

Isang huli na quote na hindi ko malilimutan ay galing kay Virgilio Almario, 'Mahalaga ang wika. Anuman ang mga uri ng balabal na isinusuot ng mga tao, kung wala ang wika, wala silang magagawang makabuluhang pagkilos.' Ang ideyang ito ay makikita sa ating mga araw-araw na buhay. Ang wika ang nag-uugnay sa atin, nagsisilbing tulay sa ating mga damdamin at karanasan, kaya't marapat na ipagmalaki natin ito sa bawat pagkakataon, hindi lamang tuwing buwan ng wika kundi sa buong taon.

Ang unang pambungad na pumapasok sa isip ko ay 'Nasa Diyos ang awa, nasa tao ang gawa.' Ito'y hindi lang simpleng kasabihan—parang buhay na gabay ito sa maraming Pinoy. Nakikita ko ang epekto nito sa mga tao sa paligid, mula sa mga magsasakang nagpupursige sa kabila ng tagtuyot hanggang sa mga estudyanteng nagsusumikap para sa magandang kinabukasan. Ang kagandahan nito, nagiging mantra ito ng pagiging praktikal at pananampalataya.

Mas personal kong naiintindihan ang 'Pag may tiyaga, may nilaga' bilang modernong motivator. Sa panahon ngayon na instant gratification ang uso, parang paalala ito na worth it ang patience. Kahit sa online games o pag-aaral ng bagong skill, ramdam ko ang wisdom nito. Nakakatuwang isipin na centuries-old na ang mga ito pero sobrang relevant pa rin sa 2024.

Napapansin ko na kapag pinag-uusapan ang mga tanyag na kasabihan sa Tagalog, madalas ang unang sagot ko ay: walang iisang may-akda. Marami sa mga kasabihang ito ay lumaki mula sa oral tradition—ipinasa ng mga lola at lolo, ng mga magsasaka, ng mga mangangalakal—kaya kolektibo ang pinanggalingan. Sa totoo lang, kapag sinubukan kong hanapin ang orihinal na nagsulat, madalas nagtatapos ako sa mga lumang anotasyon at mga koleksyon ng folklore.

Kapag masinsinang tiningnan ko ang kasaysayan, makikita kong may mga nagsabing nakuha mula sa Espanyol o Malay na mga kasabihan, at may mga na-rephrase ng mga manunulat sa panahong kolonyal. May mga akademiko at folklorist—na madalas sinusundan ko ang gawa nila—na nag-compile at nag-document ng mga salawikain, pero hindi sila nag-aangkin na sila ang orihinal na nagsulat. Personal, gusto ko isipin na ang ganda ng mga kasabihang ito ay dahil sa pagiging collective memory ng ating bayan—hindi nasusulat ng isang tao lang, kundi hinubog ng maraming boses sa paglipas ng panahon.