Quotes About Instruments Novels & Stories

tanong ko at lumapit sa gitara. "Sinusubukan kong matuto. Gitara, piano, violin, cello…" mahina niyang pahayag. "Kaso lang walang improvement. Sa tingin ko ay wala akong talento sa musika. Hanggang agham lang siguro ako."

Sakto lang para sa dalawang tao. "Just like the piano and the music itself" wika ko at sabay tingin sa mga tiles ng nasabing instrumento. Kahit pa hindi ako sinasagot ni Cameron ay alam ko namang pinakikinggan nya ako. It's the way I can feel his stare and his full attention to what I was saying, alam kong hindi ako nakikipag usap sa basta hangin lang. "Sa tingin mo ba gumagawa ang mga tao ng kanta at ng mga instrument just for fun?" I asked him.

Nagbe-blend sa boses ko ang ganda ng boses nito na hindi nito basta-basta lang ipinaparinig sa iba. Hindi ko mapigilang ma-curious minsan at magtaka, ang iba kasi kapag ganito kaganda ang tinig ay ipinapangalandakan talaga, pero ito? Hindi ito ganoon, kung maaari ay itatago at itatago nito iyon. Mabuti na nga lang at hindi nito naiisipang itago ang iba pa nitong talento, ang pagtugtog ng iba't ibang instrumento. Talented ang loko sa totoo lang kaya palaisipan talaga sa akin kung bakit hindi nito trip na iparinig sa iba kung gaano kaganda ang tinig nito.

I don't want to disappoint my mom nor my dad because of my illness, that's why everyday, I try harder and always do my best to make them happy. Simula pa noong pagkabata, nahiligan ko na talaga ang musika. I am eager to learn it, that's why I always ask my parents to buy me different kinds of instruments everytime I achieved something they wanted me to have. Pero sa lahat ng instrumentong nasa bandroom ko, isa lang talaga nag umakit ng puso ko, iyon ay ang piano. Naglalakad ako papasok ng school's bandroom nang mabangga ko ang isang babae na mas maliit sa akin.

Sa pamamagitan ng maayos na pakiusap sa mga miyembro ng koro, pinapayagan silang gamitin ang lumang piano ng simbahan tuwing tahimik na hapon—kapag wala nang tao. Lahat ng natutunan ni Irina, bawat piyesang kaya niyang tugtugin, ay mula sa kanyang ina: “To Alice.” “The Mark of the Rain.” “Turkish March.” At iba pang paborito. Laging paalala ng kanyang ina: Huwag mong ipagsasabi ito kanino man. Ating lihim lamang ito. At sinunod iyon ni Irina. Hindi siya kailanman nagsabi kahit kanino.

Pasimple niyang sinulyapan si Cydine at bumilis ang tibok ng kanyang dibdib nang makitang seryoso itong nakatigi sa kanya. “Time, curious time gave me no compasses, gave me no signs. Were there clues I didn't see?” mahinang pagkanta niya. “And isn't it just so pretty to think? All along there was some invisible string tying you to me?” Seryosong nakikinig si Cydine sa kanya. For the first time after so many years, she was still able to play this instrument. Tinitiis niya na lang ang sakit sa kanyang kamay habang naggigitara.

Inis na nahiga si Alison sa kanyang kama ng dumating na siya sa kanyang Condo. Nabwesit kasi siya don sa mamang bigla nalang nanyakap kanina sa may parking lot ng kanilang building. Naiwan niya kasi sa kanyang cubicle ang kanyang biniling bagong release na song hits. Balak niya sanang maglibang sa pagtugtog ng guitara. Hilig talaga niya ang music, pinakapaborito niyang instrumento ay guitara sunod naman ay piano. Medyo may boses din siya katulad nga ng sinasabi ng mga taong nakapaligid sa kanya syempre lalo na ang kanyang Inay. Kapag nalulungkot siya, o may pinagdadaanan sa kanta lamang siya humuhugot ng lakas.

ICZEH's POV i stop when my feet drag me to the music room. Matagal ko munang tinitigan ang pinto bago ko mapagpasyahan na pumasok. Kumpleto ang instrument. From small string to big string. Small drums to big one. Etc. Nandito na lahat. Sabagay, this is a prestigious school. Kinuha ko ang isang acoustic guitar saka gumawa ng melody. This is how i relieve my stress. Dito ko naibubuhos ang mga bagay na hindi ko kayang isatinig.

Pinagmasdan niya ang kapatid na ngingiti-ngiting kinakalikot ang violin na binili, inaayos-ayos na nito ang tono noon. Marunong din naman siyang gumamit ng mga instrumento. Hilig niya rin iyon noong bata. Siguro dahil meron silang subject na gano'n pero noong nagtapos na siya ng pag-aaral, nawalan na siya ng panahon doon dahil sa sobrang busy at nakakapagod na trabaho. "Let's try playing at home, ate." Excited pa nitong sinabi na tinanguhan na lang niya.