Novel & Cerita Quotes About Instruments

Hindi ko siya pwedeng sturbuhin. Napasilip ako sa loob. Seryoso siya at halatang dinadamdam ang lahat at bawat nota. Sa totoo lang ngayon ko lang makita ang loob ng music room. Malawak at maraming music instruments lalo na ang iba't ibang uri ng gitara. Siguro dito sila palagi nag-eensayo sa pagkanta ng mga kaibigan niya. Sige love, bibigyan muna kita ng oras para sa sarili mo. Hihintayin na lang kita sa kwarto.

pagsisinungaling ko sa kaniya. Nakakarinig ako ng mga kantahan galing sa pinili kong back-up singers at mga tugtugan ng mga instrumento kagaya ng byolin. Iilang minuto na lamang ay magsisimula na ang pagdiriwang dahil sa lakas ng tinig ng instrumento at ang mga desenteng tao. “Oh my gosh, beshie!” pag-aalala niya. “Donʼt worry, I will directly tell Mr. Villaruel about this matter.”

Sa isang iglap ay mayroon nang isang banda rito, mayroon silang mga instrumento na dala-dala. Nagpatugtog sila ng mahinahong kanta na puwede mo ito sayawin nang dahan-dahan, masarap sa tainga ang musikang kanilang pinapatugtog. Nilipat ko na ang aking tingin kay Louis upang asarin na naman siya sa gimmick niya pero napahawak ako sa bibig ko dahil sa gulat kung ano ang puwesto niya.

"Sana ako nalang ang girlfriend n'ya!" Rinig ko namang bulungan ng mga ito. Mas lumapit pa ako sa harapan ng music room, the transparent window is open. Makikita rito ang ibat-ibang instrumento including the violin, piano, guitar and a set of drums. Malawak din sa loob ng kwarto at maaliwalas dahil narin sa puting paligid nito. Lalong naging malinaw sa aking pandinig ang musikang nagmumula roon. I can feel the warmth and comfort from its melody. It sounds familiar to me, I think I've already heard this piano music.

Kaya naman dito ko ginustong magpunta dahil alam kong wala nang tao dito. Parang sira ko namang tinungo ang stage at nilakad ang piano na naka-display dito. Binuksan at hinaplos ko ang bawat tiklado ng instrumento na ikinangiti ko ng mapait. Music is my only escape to this shit life I have. Kaya naman halos lahat ng instrumento ay naaral ko na. Dahil kapag tinutugtog ko ang mga pyesang gawa ng mga kagalang-galang na artist ay talaga namang gumagaan ang loob ko. I also sang different genres depende sa mood ko. At oo, nilalabas kong lahat ng iyon sa musikang nagagawa ko. Sa nagiisang daan ko sa mundo para masabing malakas parin ako.

Iyong tipong mapapasabay ka at mapapikit dahil sa ganda pakinggan. “Ano naniniwala kana?” Itinigil niya ang pagtugtug. Dahan-dahan ako tumango. “Oo, galing mo nga, e.” Napangiti siya. “I-Ikaw? May instrument kaba na kayang tugtugin?” tanong niya. “Oo naman. Marunong ako mag piano,” sagot ko.

sabi ng anak namin bigla. Tumingin si Adrian sa akin na parang nananabik. “Narinig mo ‘yon? Mukhang kailangan na nating dagdagan ang instruments dito sa bahay.” Napailing ako at natawa. “Ay naku, baka mag-ingay lang kayo dito.” “Ayaw mo ‘yun? Family band tayo,” biro ni Adrian. Napangiti ako. “Hmm, tingnan natin. Basta siguraduhin mong ikaw ang maglilinis ng lahat ng instruments pagkatapos.”

Her professor talked to her at that time, to tell her that her music was regressing instead of progressing. She even said at that time, "Ivy, music isn't always about how much talent you have, or how many techniques you have mastered. Music itself has a soul, music should be given an emotion in order to express your feelings and let your audience feel and hear what you wanted to say. So you should never play a violin if you can only play it like a lifeless machine." However she was enraged at that time and didn't even have time to listen to the professor's teaching. Instead she berated the judges for picking someone like Erica, she even threatened them that she'll going to expose their blata

Maybe because the song I’m playing matches my mood? Because I know myself that this guitar I’m playing right now is the one who is screaming for me. It’s the guitar that expresses my emotions. It’s the one who sings. I hope she enjoys it. I hope it reaches her. When I get obsessed with musical instruments, I just hope that it reaches the people who hear them just like the guy who is the reason why I used to love electric guitar.

After a while, sabi ni Stefanie, “I used to dream about this… na tutugtugin mo ulit ‘to, para sa akin. Pero ngayong naririnig ko na, parang mas masakit.” “Bakit?” tanong niya, mahina, halos pabulong. “Kasi noon, ang tingin ko sa piano na ‘to, instrumento ng pagmamahal mo. Ngayon, parang naging tunog ng mga alaala na ayaw nang mamatay.” Tahimik si Adrian. Tumingin siya rito, at marahang tinanong, “Kung kaya mong kalimutan, gagawin mo ba?”