Quotes About Memory With Friends นิยาย & เรื่องราว

At habang patuloy kaming nag-uusap tungkol sa kung anu-ano — mula sa random memories hanggang sa mga walang kwentang jokes — napaisip ako: Minsan pala, may mga taong hindi mo kailangan mahalin para lang maramdaman mong safe ka sa presensya nila.

Buong gabi, hanggang sa inabot na kami ng madaling araw, ang ginawa lang namin ay magkwentuhan tungkol sa masasayang memorya namin magkakasama, at syempre hindi rin mawawala ang malulungkot at mga iyakan na alaala na ngayon ay halos tawanan na lang namin nang mapagtanto namin na para pala kaming mga tanga. Nagkwentuhan din kami tungkol sa mga hinaing namin sa buhay na ang lahat ay nauuwi sa pagbibigay ng payo. Sobrang intimate ng pagsasama namin kagabi. The kind of intimacy of being understood, being listened, being with friends. May mga oras na nag-iiyakan din kami, pero normal lamang iyon. Mas masayang kasama ang mga kaibigan na nakakasama mo sa kalungkutan.

Nagkatitigan kami ni Gwen at sabay pang nagkibit-balikat. "Actually, we're high school what-so-called best friends." Nag-quotation marks pa siya sa hangin nang banggitin niya ang salitang ‘best friends’. "Even if I had regrets making friends with you before, hinding-hindi ko mkakalimutan 'yang pagmumukha mo, 'no. Porket, gumanda ka nang kaunti ay ganiyan mo na ako kung tratuhin? You should be proud kasi ako ang unang pumansin sa 'yo before." Napatigil ako sa pagnguya sa kinakain ko at ako naman ang nang-head to foot sa kaniya.

"Isipin mo na lang Allysa para din sa ikabubuti mo ang ginagawa ni tito at tita and we all know naman that Parent's 'Know Best at ako naniniwala talaga ako doon." Paliwanag ni Bea sa akin. "Alam ko naman ang hirap lang kasing tanggapin." Malungkot na sagot ko sa kanya. "Nako ha. Huwag mo na ngang masyadong pakaisipin yun. Mastress ka sige baka pumangit ka." Nang-aasar na sambit ni Kenny. Hinampas ko siya sa braso pagkatapos ay nagtawanan kami. Kung ano ano talaga sinasabi ng kaibigan 'kong ito. But honestly, I'm very lucky to have a bestfriend like them.

"Nope but he felt it. Years passed his mind are always on that girl, she even visit denvil's dream. And denvil's system can't get over it and never forget of that memory he had with her in the very shorten time." "Memory..." Ulit ko ng may maalala ako. " Naalala ko iyong sinabi mo noon. Sabi mo 'An unforgettable memory is an unforgettable experience." "Yeah, they even said that no matter how long or short your memories with them but once your heart cherish it heartedly your mind can't get over it too." Napatango tango ako sa sinabi ni gwapong driver. Tama nga sya, pag ang puso na ang nagbigay halaga nito kahit isip mo ay damay.

And a thought comes in my mind. I don't to forget them. I don't want to forget all the memories I had with the. The memories I shared with them. I-I want them to remain. In my heart. In my head. In my memories. Ayokong kalimutan lahat ng pinagsamahan namin. I don't want to forget the pain, the tears, the laugh, the victories, the fights, the cold wars...everything that I spend together with them. Bakit kailangan niyang gawin sa akin 'to? Hindi pa ba sapat na nasa kaniya na ako?

Hayyss kung Hindi ko lang talaga bestfriend to makakatikim na to sakin! "E-eh kasi naman Macey. Panu ko matanggihan yun aber? Paglapat palang ng labi nya para na akong nagkaamnesia! Nakalimutan ko na ang lahat!" Sabi ko dito kaya napaikot ang mga mata nito.

Nang makaalis sina Kim ay hindi ko naiwasan ang aking sarili na manggigil dahil wala na naman akong naiimik sa kaniyang mga sinabi, at muli akong tuming sa mga kaibigan ko lalong-lalo na kay Hilda. “Next time, next time please mag-ingat kayo sa mga sinasabi niyo at lalong-lalo na sa pag-banggit sa pangalan ni Alex okay? Dahil wala siyang alam, nakalimutan niyo bang may amnesia siya or tanga lang kayo?” pahayag ko sa kanila, Nang muli silang sumagot, “I’m sorry talaga friend, hindi talaga namin alam na nandiyan na sa labas Alex,” tugon naman ng kaibigan ko.

Tiningnan ko naman si Archer na ang seryoso lang na inaayos ang strap ng bagpack niya. "Sige na, baka ma-late pa kayo ng kapatid mo," nakangiti kong sabi. Tiningnan naman niya ako ng seryoso. "Mom..." "Hmm?" hinanda ko na ang sarili ko para sa madugo niyang pananalita. "Can you still remember what I told you about the 'Forgive and Forget' quote line?" tanong niya at napaisip naman agad ako. "Ah, oo. What's with it?" tanong ko.

I even wiggled my eyebrows to convince Karen. But knowing her, hindi ‘yan basta-bastang tatahimik. “Oh my God! Don’t tell me?” Tiningnan lang niya ako nang diretso sa mga mata at alam ko na ang ibig sabihin niyon. Now, I’m doomed! Nakangiting tumango ako while pressing my lips together. Real friends could really communicate through their eyes without even saying anything. It was proven by us for so many times already. May amnesia man o wala, parang mas kilala pa ako ni Karen.