Underneath It All Novels & Stories

“Get someone who can retrieve my files as soon as possible.” Nang makabawi siya sa kanina pang pagkakatulala ay doon na siya nilukob ng galit. Wala talaga itong konsensiya. He is too selfish. All are them are selfish and ruthless. Wala naman talaga silang pakialam. Pareho-pareho lang silang lahat.

Sumandal siya sa counter at tinitigan ako. “You write stories in your head to survive this world, Loisa,” panimula niya, ang boses ay pagod. “But the reality is much darker. The Underground Circuit isn’t just a playground for rich men to watch live p**n. It’s a front.” Kumunot ang noo ko. “A front for what?”

“Thorne… bakit hindi mo ako sinira agad?” Ang tanong ko ay lumabas na parang bulong sa gitna ng dilim ng rooftop terrace. Ang hangin ay malamig, humahaplos sa balat ko na parang paalala na hindi pa tapos ang lahat. Sa ibaba, ang lungsod ay parang walang katapusang karagatan ng ilaw—mga kotse na parang mga bituin na gumagalaw, mga building na parang mga higanteng nakabantay. Pero dito sa itaas, sa pribadong mundo ni Thorne Valtor, parang kami lang dalawa ang nabubuhay.

Napaka-responsable niya sa lahat ng bagay. Sayang lang kasi ginagawa lang naman namin ang lahat ng 'to para sa bata.Alam kong darating din ang araw na matatapos lahat ng 'to at magkakanya-kanya kami sa pagiging magulang sa magiging anak namin. He's my ideal man,I think.Sadyang masungit,cold at moody lang talaga siya. Sinamahan niya ako sa panonood ng Movie matapos niyang malinis ang lahat.

Anong klaseng laro ba ito? Walang pakundangan na tumayo si Ashley at pumunta sa gitna kung nasaan nandun si Drake. Parang hinuhubaran na ni Drake sa tingin niya yung Ashley. Gamit ang isang bakanteng upuan ay humawak doon si Ashley at tumuwad, si Drake naman ay hinawakan ang pwet nito. Sa isang galaw lang ay naghiyawan na ang lahat ng tao sa Oval.

Kapag nalampasan na nila ang linya, saka sila gagawa ng aksyon. Ang underworld ay eksaktong kapareho ng mundo sa itaas. Eksistensya ang katotohanan at ang ganap na kapalit ay hindi makatotohanan. Ang hayaan ang isang panig na manguna sa loob ng hangganan ay ang tunay na paraan ng pamamahala. Agad na sumagot si Azure, “Oo, naiintindihan ko.”

'Hanep mahigh blood ata ako sa batang ito' 'Wag naman niya sana sabihin' Naghanda na ako ng tanghalian dahil balak ng buong pamilya ko ay kumain sa ilalim ng puno habang nagpapastol ng baka sa bukirin syempre kasama ang mokong nagpaalam sa akin kahapon. Pasalamat siya dahil sa kamuntikang kadaldalan ni Aidee ay pinayagan ko na ito. 'Kalakas ba naman ng pandinig ng babaitang iyon at nalaman pa kung bakit ako kinausap ni Marcus'

Unknown Number: I didn't mean it like that Unknown Number: Please Unknown Number: I'm dying to see you Kusa napatiim ang bagang ko. Pagod na ang mga mata ko matapos ang walang-tigil na pag-iyak kanina sa CR. Ayoko na munang isipin siya at ang nangyari kanina dahil nauubos lang ang lakas ko.

"Hindi kita tinatrato na parang bata.” "Talaga? Parang hindi naman iyon ang nararamdaman ko kasi parang bawat kilos ko kailangan mong bantayan. Kulang na lang ay buhatin mo ako—kulang na lang ay ikaw na ang kumilos para sa akin.” "I don’t know what you’re talking about, Miss Adriana! I’m just doing my job. I’m just fulfilling your dad’s last wish." “Tss. Don’t fool yourself! Alam ko namang hindi lang ‘yon ang dahilan kaya mo ginagawa ang lahat ng ‘yan.”

Doon ako madalas tumakas kapag gusto kong makalimot saglit. Sa itaas, tanaw ko ang mga tao sa baba—lahat abala sa kani-kanilang buhay. Lahat malaya. Napatingin ako sa singsing sa daliri ko. Maliit, simple, halos hindi halata. Wala man lang engraving ng pangalan ko o niya. Isang tahimik na paalala na may isang bahagi ng buhay ko na hindi ko pwedeng ipagsigawan.