Novel & Cerita Quotes In Night

I knew I was fucked up real hard when all I could see whenever I was closing my eyes is her; her delicate lips and her pair of dark sultry eyes. The electricity that her touch sent me that night together with her sweet moans even bugged my system for I don't know how fucking long. “The woman you met that night is not the daughter of Articus Severino you have chosen as your fiancée.” I knew it. From the moment she turned off the lights first before taking off her mask, I fucking knew it. The Astean Severino I was talking with told me she prefer it lights on.

Isang gabing pareho nilang hindi inaasahan. Nagising na lalang isang umaga si Riona katabi Ng isang estrnagherong mas bata sa kanya. Akala ni Adler ay isang karaniwang babae lang ang nakatabi niya sa kama, huli na nang malaman niyang best friend pala ito ng Ate niya at Professor pa niya!

Halos lahat ng mga nagpunta roon ay nabigla rin talaga sa pagpanaw nito. Pagsapit naman ng gabi ay nagpasya naman na si Maxene na puntahan si baby Dyron sa kanilang silid. Hindi na kasi muna nila ito linalabas dahil marami rin talaga ang tao na nakikiramay sa kanila kaya minabuti nila na wag na munang ilabas ang bata. Pero bago pa man makarating si Maxene sa kanilang silid ay nadaanan niya ang silid kung nasaan si Veronica at nakita niya na umiiyak nga ito habang buhat buhat nito si baby Joshua.

Pagkasabi noon ay sunod-sunod na putok ang ibinigay niya sa lalaki. Umatungal naman ang babaeng nocturno pagkakita sa mga basag na botelya at sa likidong unti-unting sinisimsim ng lupa. Dahil doon ay napatunayan ni Matthaios na ang nocturno na nasa harap nila ngayon ay walang iba kungdi si Nica. Ngunit nang lalapitan niya ito ay muli itong nagpakita ng kabangisan. Muling itinutok ni Garreth ang flame thrower sa halimaw. “For God’s sake, Garreth! Ilang beses ko bang sasabihin na huwag mo siyang papuputukan dahil siya si Nica?”

Hinalikan niya ako sa noo. “Thank you for tonight, ‘Nora.” Umiling ako, nakangiti. “No. Thank you for reminding me that beyond all the blood and shadows… we still have our light.”

“Ako pa talaga? Which one of us still can't forget what happened that night? Hindi ba’t ikaw?!” “What?” he asked confused. Umirap ako. “You really good at pretending, huh? Bakit hindi mo na lang aminin? You’re still fantasizing me aren’t you?” Kumunot ang noo niya. “Your email last night! What’s that, huh?” Umangat ang labi niya at napailing. “Is it wrong to compliment you?” his tone seems teasing so I want to slap him more. “What are you saying…I still can't forget what happened to us? You know, I have already forgotten what happened then, I can't remember,”

sabi ko at naupo sa buhanginan malapit sa putting payong, hindi ganon karami ang tao dahil anong oras pa lang, kakaunti pa lang ang tao, madalas ay mga naglalakad lang din ang kumukuha ng letratro. What the fuck just happen last night? Am I drugged?

Ipinikit ko ang mga mata ko nanginginig ang katawan ko sa takot. "Hey, are you alright? Bakit parang nanginginig ka sa takot? Are you scared of the dark?" tanong niya sa akin. Hindi ko sinagot ang tanong niya. Mahigpit ko lamang siyang niyakap. Maya-maya pa'y idinilat ko ang mga mata ko. Kasabay niyon ang pagliwanag ng paligid. Nakahinga ako ng maluwag. Natauhan lamang ako nang tumikhim si Froiland. Mabilis pa sa alas-kwatro ko siyang binitiwan. Napayuko ako sa hiya. Baka isipin niya tsina-tsansingan ko siya! Hay naku!

Napatingin naman siya sa mga dokumento at sa kompyuter niya. Hindi pa siya tapos sa ginagawa niya at nakaramdam na rin siya ng gutom. Inilibot naman niya ang paningin sa paligid at wala ng tao at siya na lang ang magisa. Maya-maya ay biglang namatay ang ilaw kaya naman ay napasigaw siya. "Aayy!" "Nandito pa po pala kayo, Ma'am." Gulat namang napatingin sa likod si Leah at nakita niya ang isang guard na may hawak na flashlight at nakatutok sa kanya.

Iniwan ko na si Anton kahit na tinatawag pa nito ang pangalan ko kanina pagkababa ko ng kotse niya. "Miss, saang room si Ophelia Dimaranan?" nagmamadaling tanong ko. Kinakain na ng pag-alala at takot ang puso ko. Hindi kumakalma ang kabog ng dibdib ko. "Room 207 po, ma'am." "Salamat." Tinakbo ko ang Room 207. Nadatnan ko si Ninang Malou sa labas ng kwarto. Walang babalang pumasok ako. Sinusuri ng doctor ang nanay ko.