Good Night Enemy Novels & Stories

parang walang anumang sabi nito. “Enemy tayo, hindi ba?” Marahang tawa ang pinawalan nito. “Sa pagkakaalam ko, kami ni Mark Wayne ang magkalaban.” “Well, bestfriend ako ni Mark Wayne. Ang kalaban niya, kalaban ko rin,” mayabang niyang sabi. “Anyway, thank you.” “Sa treat?” Umiling siya. “Na nandun ka nu’ng madurog ang puso ko. Masyado akong na-in love kay My Wayne.”

halos sabay nilang sagot kaya nagmadali akong kumuha ng night vision telescope para makita ang target sa malayuan. "Two enemies spotted in your three o'clock Ryan, Rowan seven enemies spotted in your one o'clock and Mavy five enemies spotted in your nine o'clock kill them all!" mariing pag utos ko sa kanilang tatlo habang sinisipat ng tingin ang kabuoang building. Nang marinig nilang tatlo ang utos ko ay wala silang pag alinlangan na pinagbabaril ang mga armadong kalalakihan gamit ang silencer.

Kumuha rin ako ng iba't ibang klaseng kotsilyo pero yung walang bahid na pamatay sa bampira dahil hindi patayan ang gagawin kundi titignan lang kung hanggang saan ang galing mo. Tinatawag nila itong 'the night battle' hindi ka papatay ng bampira, labanan lang ito kung sino ang aangat sa position at kung sino ang hindi at isa sa pinaka malaking dahilan nila ay upang maging mahusay na fighter ang mga ito dahil upang maging handa kung may paparating man na hindi inaasahang labanan. 'In this world we're living because of enemy, we're strong because of enemy, we're still fighting because of enemy and now we need to be a strong and strong and strong to defeat the enemy and to achieve the victory.'

Maliit na utos lamang iyon pero malaking bagay na iyon sa akin. "So what if I'm dating André Roble Coleman?" "Have you lost your mind? Why are you dating our enemy?" Hinampas ni daddy ang lamesa. Katahimikan ang bumalot sa mga taong naroon. Pumikit lamang ang mommy ni Clyde at si tito naman ay umiling. "Enemy? Paano mo siya naging kaaway, Sige nga? Hindi ba nakipag deal sila? Hindi ba may deal kayo sa mga armas?" tanong ko.

off. "Nah, you're just really good with taking pictures." I answered shortly. Nagawa ng mahina ang lalaki at bahagya pang napakamot sa kaniyang batok bago nito inilahad ang kanang kamay sa akin. "I'm Tenuu, but you can call me Ten. And uhm, are you free tonight?" He was smiling widely, but his eyes looked hopeful. I sighed. I slightly raised my right brow. Tinanggap ko ang kamay nito at bahagya itong inalog bago binitawan. Ramdam ko pang ayaw nitong bitawan ang kamay ko pero wala nang nagawa nong bumitaw na ako.

Kumunot ang noo ko sa pagtataka kaya nagtanong na ako sa kaniya. "A-ano 'yang mga pulang dot?" tanong ko. "Enemies," sagot niya. "Enemies? Bakit ka nila hinahabol? Anong kasalanan mo sa kanila?" tanong kong muli. "Who knows? But I have this feeling for those enemies are differents than before. Hindi sila 'yong mga kalaban namin dati noong agent pa ako o baka nag-iba na ang patakaran nila. I don't know, I haven't any idea for that. I will make a move to figure it out of what's the meaning of these sh*ts! Basta ang akin lang. I will protect my family and my important friends including you! I will protect you. So, if they're trying to hurt you then. I promise that I will kill them in one shot,"

"Light... Elizalde?" Parang nawalan siya ng hangin. "Hindi..." Napahawak siya sa ulo. "Damn it!" Ngayon lang niya naalala. Magkambal nga pala sina Light at Blight. Hindi niya man lang naipakita sa mga tauhan niya kung sino talaga ang target. Galit niyang pinatay ang telebisyon at ibinato ang remote sa pader. "Mga inutil kayo!"

Asik ni Azier na sandaling lumingon kay Alli. Halos hindi mapalagay si Azier sa pagmamanehol dahil sa d***g ni Alli na umaagaw sa attention ni Azier. Ilang minuto lang naman ay nakatanggap si Alli ng tawag mula sa mommy nito. Nakikinig lang naman si Azier sa usapan ng mag ina habang nag mamaneho nito. "Yes, momma... Nope mom, sa bahay ako nila Zia matutulog tonight, mommy... I will mom, goodnight po"

The transition from the pitch-black sanctuary of the private lounge to the harsh, bright morning light of the executive penthouse office was jarring. Elena stood by the floor-to-ceiling glass windows, wrapping a silk robe tightly around her body as she looked down at the sprawling, chaotic skyline of Manila. The marks on her skin from Zachary’s savage possession the night before were still burning, a silent, indelible testament to the absolute control he held over her. Yet, looking out at the city, the heavy fog of submission in her mind began to lift, replaced by a cold, sharp clarity.

Dahil malinaw pa sa sikat ng araw ang lahat ng ito, kaya alam ko na soon or later lalabas ang lahat ng kaaway ko. - May God have mercy on my enemy ‘cause I won’t..”