Radio Drama Scripts Tagalog Novels & Stories

Imbes na pagalitan siya, malakas na tawa ang narinig niya mula sa ama na ikinagulat niya. "Lagi ka na lang naiinis sa Ninong mo. I called you because I can’t go back home tonight. Nasa Cebu ako, Cat. Biglaan ang punta ko dito. Kanina pa kita tinatawagan, naka-off ang phone mo. Are you okay by yourself tonight?" "Yes, Dad, I’ll be okay. Baka may makilala kang babae d’yan na puwedeng maging mommy ko. Huwag mo na papakawalan."

Hindi naman ako nagpa ulan man lang pero bakit ganito kasakit ang ulo ko. Mabilis na hinipo ko ang leeg ko ngunit hindi naman ako mainit. "Aray" daing kong muli. "Somebody, help!" Sigaw ko dahil sa sobrang sakit. Amidst the throbbing ache, images began to surface in Marisse's mind. She saw herself, tears streaming down her face, standing before two figures, dalawang matanda na nakahimlay. She addressed as Nanay and Tatay. And there, by her side, stood Vanessa, her presence a comforting familiarity in the midst of confusion.

"H-hello?" "Z-zyle..." Agad akong napapreno pagkarinig ko ng boses niya, mabuti na lang at naka seat belt ako at kaunti lang ang kotse sa lansanggan. "Z-zyle let's talk," her voice broke. "Please...please... " Tangina. I have to go home but...fuck! Bahala na! +++ The song used was Free by Elina. You can search it on YouTube if you want.

😊 ---------- ======================= PAIN INSIDE MY HEART ====================== 8:00am "Kamusta naman ang first day ng marraige man?" Napahinto ako sa pagbabasa hagdan ng marinig ko ang boses ng lalaki na kausap nito sa cellphone. Habang nakalapag lang ito patayo, siguro ay naka-video call sila. Sumalyap sa akin si Kobe ngunit saglit lang. "Ang aga-aga mo namang mambuwesit, mabuti pang hindi ka na tumawag." Narinig ko pang sagot ni Kobe at nagtuloy na ako sa kusina upang maghand ng almusal namin. Naghahanap ako sa ref ng maaaring iluto ng pumasok si, Kobe.

"Waltermart." Agad naman kaming natawa sa sinabi ni Kuya James. "Oh mga gago bakit? Ang mahalaga, may gano'n na lugar hmp. Judger kayo hays." Wala na kaming nagawa kung hindi ang tanggapin na lamang ito. "Yung isa nga Wa, Ghana eh. Malay ko ba kung merong gano'n! Gawa gawa ka lang yata Kuya Lance eh." Patuloy pang reklamo neto. "Kahit search mo pa ngayon. Dami mong reklamo bilisan niyo na nagagalit si Leia."

"Huwag ka nang masyadong mag-isip ng kung ano-ano. Trust me, magugustuhan ka nila." "Okay, i trust you." Ngumiti siya bago binuhay ang radio at nagpatugtog. Para daw medyo gumaan ang pakiramdam ko at hindi ako kabahan. At nakatulong naman. 'Kamukha mo si Paraluman Nu'ng tayo ay bata pa At ang galing-galing mong sumayaw Mapa-Boogie man o Cha-Cha Ngunit ang paborito Ay pagsayaw mo ng El Bimbo

🎵Ikaw ang pag-ibig na hinintay Puso ay nalumbay nang kay tagal Ngunit ngayo'y nandito na Ikaw, ikaw ang pag-ibig na binigay Sa akin ng Maykapal, biyaya ka sa buhay ko Ligaya't pag-ibig ko'y ikaw🎵 Kasama niyang naglalakad papuntang altar si Kuya Rietto niya. Although wala na ang kanyang daddy para ihatid siya ay hindi man lamang siya nakaramdam ng lungkot dahil naroon naman ang kanyang Kuya Rietto at si Wren na siyang naghihintay sa kanya sa altar. Nakahawak siya sa braso ng kanyang Kuya habang papalapit kay Wren. Hindi niya maiwasang maiyak. Mabuti na lamang at nakisama ang panahon sa kanila. Mahangin at hindi nakakapaso ang init ng araw. 🎵Puso ay nalumbay nang kay tagal

If you’re confused, Sereia is Bisaya (Living in the Gensan, Philippines) and for those who couldn’t understand the language, I put the translation in every sentence na may Bisaya. Hope you’ll understand! Happy reading ♥️💜

20 IT WAS SOMETHING Daig ko pa ang nakikinig ng drama sa AM radio o kaya ay sa FM sa ginagawa ko. Drama na ang babae at lalaki ay nagkabati kaya nauwi sa jugjugan to the max. Tsismosa ako eh, anong pakialam niyo? Trip trip lang. Pag nahuli ako ni Kanton, lagot ako. Pero tahimik naman ako. Good girl ako ngayon dahil sa mga kaganapan na ito sa mahiwagang banyo ni Kanton.

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.