Reality Quotes About Life Novels & Stories

"Kung ganoon, simulang mo nang magtiwala. Hindi sa kanya... kundi sa sarili mong kakayahan na harapin ang anumang katotohanang matutuklasan mo. Gawin mo kung ano ang kaya mong gawin, pero tandaan mo na hindi lahat ng sagot ay makukuha mo kaagad. Iba ang reyalidad ng buhay sa pantasya, yan ang palagi mong tatandaan.” Nang umalis siya sa kwarto, naramdaman ko ang lamig ng gabi na tila pumapasok sa aking mga buto. Ang bigat ng mga payong iniwan niya sa akin. Pero tama siya, hindi lahat ng sagot ay kailangang pilitin. At kadalasan na mas malaking dagok ay ang paghihintay. “Lester…” pinutol ng bulong ko ang katahimikang bumabalot sa nakakatakot na katahimikan sa silid.

“Hindi ko akalaing ganyan ka lang pala. Ang laki ng katawan mo pero ang liit ng tapang mo. Kahit sabihin pa ng doktor na mamamatay ka bukas, anong magagawa mo? Ang mamatay ang pinakamadaling bagay sa mundo.” Parang ang gaan ng pagkakasabi niya. Kung may totoong cancer patient siguro sa tabi niya, baka nabugbog na siya! Sa totoo lang, ang mabuhay na walang sakit ay isang napakalaking blessing na. Pero eto si Chastain, sinasabing madali lang ang mamatay? Naalala ni Patricia ang isang quote na nakita niya online. “Ang buhay mo ngayon ay ‘yung bukas na pinangarap ng mga taong namatay kahapon.”

Paano na buhay ko ngayon? Nakasimangot akong bumaling sa bintana at sumandal sa upuan. Paano na ako mabubuhay nito? Alam niyo naman na ‘pogi is life’ ang quote ko eh! Tapos-tapos! Ito lang ang mapapala ko? Kawawa ang dede ko nito walang inspiration kung paano siya lalaki!Tsk! Hmmp! Nakadungaw parin ako sa bintana at hindi pinansin ang baboy naghihilik sa tabi ko. Paki ko sa kanya? Hilik if he want and I do not care!

Pinunasan ko ang mga luha na muling lumabas mula sa mga mata ko. Wala na. Ito na talaga ang realidad na meron ako. Ito ang realidad na kailangan kong lunukin kahit pa labag sa kalooban ko. Ganon naman ang buhay eh. Mapipilitan kang tanggapin ang buhay na meron ka dahil iyon ang naibigay sa ‘yo. Lalo na kung hindi sapat kung ano ang meron ka para magawa mong mabuhay sa klase ng realidad na gusto mo.

"Eh, ba't ba kasi pinapahirapan mo yang sarili mo? Veron, maikli lang ang buhay. Kung ganyan ka palagi, eh, wala...hindi ka mag go-grow..." "Wag mo nga akong bigyan ng life quotes. Para namang may magagawa yang himala. Yung lungkot na nararamdaman ko, hindi na tinatablan ng mga ganyan." "Edi, sorry! Ang sa'kin lang naman, since hindi naman 'to yung first time na nangyari sa inyo to, gusto ko lang mapagaan ang nararamdaman mo." Silence and the only sound is the echoes of the vehicle that has been coming back and forth in the busy street of the city. Suddenly, his phone rang and he immediately answered the other party. "Oh, ano na?"

Hindi niya ba alam ang motto? "Ah… my motto in life is…” Mukhang hindi siya mapakali pero naroon pa rin ang poise niya. Ilang segundo siyang natahimik at mukhang mag-iisip ng sasabihin. “Life is too short, don’t make it even shorter,” he added. Nanlaki naman ang mga mata ko sa narinig. What the hell? Bakit magkaparehas kami ng motto? Sinasadya niya bang gayahin ako?

Ang sakit sa dibdib na wala akong mapuntahan. "There are things in life that we have to learned the hard way. " the driver spoke out of nowhere. I don't know if he's on the phone or what so I kept quiet. "...But it's okay, life is like that. Those trials will help you become the person you never expected to be. It will help you, mold you and make you even stronger than you used to be. One day you will just laugh at all those shits and thank those who made you experienced it. You will come laughing at their face and screaming. Damn! I succeeded, thank you fuckers!"

"Choose what you want to do not what the others want you to do. This is you. It is you. So the choices will always be you." It seems like all my what ifs and questions finally received an answers. I feel kinda relieved. "Do not be afraid of being judge. That's people's nature, to get your spine out. Life is cruel, but giving up will never be an answer," she said with a bright genuine smile on her face.

“Kung p’wede lang sana na ganito lang kapayapa ‘yong buhay natin parati. ‘Yong malayo sa kabihasnan, ‘yong malayo sa problema.” Pumihit ako patalikod sa kanya, paharap sa payapang karagatan bago ako sumandal sa malapad n’yang dibdib. “Sana nga, Sammy, kaya lang hindi natin p’wedeng takasan ang reyalidad. Ang buhay na mayroon talaga tayo.” Turan ko nang isaklop ko ang kanang palad niya sa kaliwang palad ko. “Ang tanging p’wede lang nating gawin ngayon ay ang i-enjoy kung ano ang buhay mayroon tayo sa kasalukuyan para kung sakaling dumating na ang kinabukasan na hindi na ganito kaganda ay may maibabaon tayong magandang ala-ala.”

I looked around to see my bestest friend but I couldn't see her, "My bestest friend, Sam, sorry and thank you . . ." Maybe I can't see her, but I wish she could hear me. I smiled, "Why are those the memorable moments that I want to share with all of you? We all know that life is full of problems; full of positivity and negativity, full of ups and downs. When a problem comes, you will find something unexpected so look carefully into it, even though it was a problem you will see how good the impact of it is to us. Yung tipong alam mong nakaka-down or disappointing but you can see its good side. We all have good and bad sides, if you only look in the bad sides, nothing will happen to you but if