Novelas y relatos de Reality Quotes About Life

Parang hindi makatotohanan ang nangyayari ngayon sa buhay ko. Huminga ako ng malalim, I’ve been through hell and back. This shouldn’t affect me greatly. Ang motto ko sa buhay, lahat ng problema ay may solusyon. Kung wala, patayin ang problema. Now, nasaan na si Dante?

nakangusong sagot niya sa akin. "David, ganoon talaga ang buhay. Walang katiyakan o kasiguraduhan na kahit mayaman ka ngayon ay huwag kang kampante na habambuhay ka nang ganyan. Minsan, hindi mo alam na mawawala rin sa 'yo ang lahat. Ang sabi nga ng mga matatanda na ang buhay raw ng tao ay parang gulong na misan ay nasa taas, minsan naman ay nasa baba. Kaya huwag tayong magmamayabang o magsayang ng kung ano ang mayroon tayo dahil baka mawala rin ito sa atin. Saan na tayo pupulutin nito? 'Di ba sa wala? Sinasabi ko 'to sa 'yo hindi para paringgan ka, okay? Sinasabi ko 'to sa 'yo dahil ito dahil 'yon ang katotohanan ng buhay," paliwanag ko kay David na tinanguan naman kaagad ni ya.

I’m here now. Sabi nga nila ang buhay natin ay parang gulong. Nakakatakot ngunit minsan ay napakasaya. Minsan ay nasa itaas ka ngunit sa isang iglap lang ay bumagsak ka na lang na parang ulan sa kalangitan or vice versa. Life is full of surprises, that's why we have to cherish every moments of our lives. We should not take it for granted. “Can we live here?” wala sa sariling naitanong ko.

"Masyadong malawak ang mundo, para habulin ang isang bagay na hindi naman para sa'yo." Bahagyang kumunot ang noo ko. Pamilyar sa akin ang Patama Quotes na sinabi niya, sapagkat minsan ko nang nabasa iyon noong dumaan sa wall ng Fezmuk ko. Hindi ko nga lang inaasahan na siya pa ang magsasabi ng mga katagang 'yon sa akin.

pagpapatuloy ko. Nag-smirk muna siya bago niya muling binalik ang tingin sa sunset, “Masyadong maiksi ang buhay para magalit at malungkot. Kailangan lage tayong masaya dahil isang beses lang tayo mabubuhay.” “No,” I calmly responded, “Life is long enough to enjoy it. Be happy and do what you must,” I paused when I sensed his gaze fix at me, “We live everyday and we only die once.”

“Dalasan mo! Tapos ihalintulad mo siya sa totoong buhay. Siguradong mas gusto mo nalang mabuhay sa mundong imahinasyon keysa sa tunay na mundo.” I sadly smiled at that because she's right. Fictional world is too perfect, you can manipulate everything.. your life. Pero sa realidad hindi mo mababago ang buhay mo. Kahit magsisi ka, hindi pa rin babalik sa dati ang lahat. Kaya kailangan mag-ingat sa desisyon na gagawin mo.

“Grabe ka naman, kuya Frank. Hindi mahalaga kung kakarampot ang pera o hindi. Ang mahalaga ay galing sa marangal na hanapbuhay. Saka pinaghirapan ko po ito. Para sa akin ay hindi ito kakarampot lang… malaki ito at mahalaga.” “Malaki?” Tumawa ito ng nakakainsulto. “Wala ka ngang alam, Hazel. Masyadong mababaw ang pananaw mo sa buhay. Hindi mo alam ang realidad sa hindi totoo. Sa tingin mo ay may mararating ka kung ganyan ka kasimple mag isip?” Tinuro ng binata ang ulo ng hindi inaalis ang insultong tingin sa dalaga. “Maging praktikal ka, Hazel. Mas mahalaga na gumamit ng utak kaysa paninindigan. Hindi na masama ang tumanggap ng pera lalo na kung kusang inaalok ito sayo.”

Ang positive ng pasok ng araw at galaw ng buhay isa ito sa mga natutunan ko for the past days of my life. Each day of my life with her tunay na marami akong nadidikubre sa buhay ko at sa sarili ko na kaya ko pala na gawin at i-appreciate. Maraming hiwaga ang buhay na kung sisipatin mo lang ay sadyang di mo makikita o maintindihan. Ngunit kung iyong damdamhin, o isapuso ay malalaman mo ang sagot at ipapakita pa sayo ang tunay na mukha ng reyalidad ng buhay sa totoong mundo.

"Alam mo, nangyayari na ang kwentong 'yan sa totoong buhay. Hindi naman kasi dapat lahat ng ending ay masaya. Mas mahirap ngang kalimutan ang tragedy kasi iyon naman talaga ang reality." Huminga ako nang malalim at humingi ulit ng tawad dahil sa pagkawala ko sa focus. Shems! Hindi ko kasi makalimutan ang sinabi sa akin ni Andra. 'Tsaka-ops! Tama na muna ang pag-iisip at baka mapatapon na ako sa kangkungan nito.

Mahina nyang bulong. Tumulo ang luha ni Gramps. Kung pwede lang sana... kung pwede lang na h'wag muna, kung pwede lang na ihinto ang oras at araw ay gagawin ng matanda. Ngunit kahit gaano karami ang pera at kahit gaano kayaman ang Isang tao. Ito ang mga bagay na hindi natin kayang bilhin gamit ang kayamanan. Kaya kailangan nating mabuhay, hindi mabuhay na humihinga lang at pinapanood ang araw na lumipas. Kundi mabuhay dahil life is meant to live. Not for us to suffer. Let's live our life to the fullest. Kumawala si Carmela sa pagkakayakap.