Realized In Tagalog Novels & Stories

Lalo na ngayon. Pero ngayong nag-message na sa akin si Reed para sa napakahalagang hakbang ng aking misyon, kailangan ko na ulit makahanap ng paraan upang makaluwas. “Tita,” maingat kong tawag. Agad siyang napatingin sa akin. “Pwede po ba akong lumuwas muli ng Manila?” Halos kaagad na nagbago ang ekspresyon ng kanyang mukha.

Agad nitong binuhay ang makina nang kotse at pinasibad iyon. Habang binabaybay nila ang daan papuntang mall ay nahulog siya malalim na pag iisip. Bigla niyang naalala ang pagtatalo nilang mag asawa kagabi. "Ma'am, nandito na po tayo!"

Hindi ko alam kung alam ba niya ang salitang “asawa” Hindi ko alam kung alam ba niyang may anak siya. Hindi ko alam kung ano ang totoo! Pero isang bagay ang malinaw: Wala siyang ginagawa. At iyon ang pinakamasakit. At sa gitna ng katahimikan ng kwarto, habang nakayuko ako at nanginginig, habang tumutulo ang luha ko sa palad ko, doon ko nasabi ang katagang kinikimkim ko sa dibdib mula pa noong nagpakita si Tricia sa TV:

Mas masarap siyang sorpresahin. Paandar na ako nang biglang tumunog ang cellphone ko. May text message. Akala ko galing kay Ate Ingrid kaya binasa ko. ‘Akala mo ba hindi kita matatagpuan? Nagkakamali ka. Sisiguraduhin kong magbabayad ka sa ginawa mo.’ Nanlaki ang mga mata ko. Sino ang maaaring magpadala nito? Hindi naman ako nakipag-away o nagkaroon ng kaaway kamakailan.

"Hindi..... hindi ito totoo Itay , hindi nyo ito magagawa sa akin, lalo na sa Inay. Itay, sabihin mong its a prank, sige na itay." nagpapanic ko ng sabi. Pwro imbes na sagutin ang tanong ko tumungga lamang ng alak ang Itay. Here's the Filipino translation of your text: "Itay, bakit hindi kayo sumagot? Itay, sagutin niyo 'ko. Totoo ba 'to, Itay? Totoo ba 'tong lahat ng ito? Paano niyo ito nagawa sa 'kin, Itay? Paano niyo nagawang gawing kolateral ang anak ninyo? Ganoon ba kaliit ang halaga ko, ha, Itay? 'Yung dugo't laman niyo, ipinambayad niyo lang sa utang niyong nagkakahalagang eight hundred thousand pesos?" Halos bulyawan ko na ang Itay sa labis kong galit.

Na nasa Spain sya at lumalandi habang ang balita ay kami? This is ridiculous! Mabilis kong kinuha ang kopita ko at inisang lagok ang laman niyon. Ang pait ay gumuhit sa lalamunan ko, sapat na para magising ang diwa ko. No, Maia. Forget it.

"Halika na! Umalis na tayo." Sa tulong ng kaniyang kaibigang si Maribel, nagtungo sila sa bahay ng pamilyang Montenegro. Mabuti na lang at naabutan pa nila si Rain dahil paalis na ito. "Sir Rain…" tawag ni Maribel kay Rain. Binalingan si nito. "Oh bakit, Maribel? Hinahanap mo ba ang Mama mo? Nandoon siya sa kabilang kuwarto naglilinis."

Hindi nila maaaring makita ang dugo nito. Agad siyang sumakay sa kotse at mabilis na pinaharurot ito papunta kung saan napagplanuhang itago ang mga nakuha nilang goods. Balik-tingin ang ginagawa ng binata sa dalaga at daanan saka minu-minutong pagdamdam sa pulso nito. Their plan was about to be successful; this should never happen. Damn! He calculated everything but he never expected this kind of thing to happen.

sigaw niya at doon na lumabas ang tunay niyang kulay. She looked at me as if I’m the dirtiest s*** in town. "Welcome to reality Sayuri. Ito ang mundo natin, nagagamitan lang tayo at nagagaguhan,” humalikipkip siya at tinaasan ako ng kilay. "Tayo?" hindi makapaniwalang tanong ko. "Us, the rich kids, duh stop being bobo," she rolled her eyes at me. "So hindi ka man lang nakokonsensya sa ginawa mo ha?"

Kasama mo ako sa lahat. “By the power vested in me. I now pronounce you as husband and wife. You may now kiss the bride” When I’m with her, I feel like everything’s perfect. Parang lahat ng bagay nagiging perpekto at nagiging sapat kapag nasa tabi ko siya. But when those unexpected things happened; the break ups, the losses and all. I realized that it was just a glimpse of perfection.