Gabi-gabi kapag bumabalik sa isip ko ang mga lumang serye, naaalala ko kung paano unti-unting natutunaw ang poot ng ilang kontrabida — pero hindi tuluyan, kundi dahan-dahan lang. Halimbawa, si Vegeta mula sa 'Dragon Ball Z' ang unang pumapasok sa ulo ko: hindi siya biglaang naging santo, pero may mga eksena na pinipiling ipagtanggol ang pamilya at mundo, at unti-unti siyang naging kakampi kapag kinakailangan. Iyon ang tinatawag kong banayad na redemption — may konkretong kilos na nagpapakita ng pagbabago, pero nananatili pa rin ang kanyang kayabangan at ambisyon.
Madalas kong iniisip ang karakter ni Draco Malfoy mula sa 'Harry Potter' din. Hindi siya kailanman naging bida, pero may mga sandali sa huling aklat na kitang-kita ang pag-urong sa masamang landas at pag-aalangan sa paggawa ng kasamaan. Hindi siya nagkaroon ng dramatic epiphany; maliit at realistic ang pag-ayos ng kanyang moral compass. Ang ganoong klase ng arc ang pinaka-relatable para sa akin — tugma sa kung paano talaga nagbabago ang mga tao sa totoong buhay, dahan-dahan at puno ng pag-uurong.
Sa huli, mas gusto ko ang mga story na nagpapakita ng maliliit na hakbang: hindi perpekto, pero may pag-asa. Nakakataba ng puso kapag makita mong kahit ang pinakamainit na kontrabida ay may kakayahang magbago ng kaunti, at iyon na ang sapat para mag-iwan ng impact sa akin.