Saint Of Lost Things 소설 & 이야기

pagmamakaawa ko pa. Mas lalo akong nawalan nang pag-asa nang may inilabas na litrato si maam. Tinitigan kong mabuti iyon at kuha iyon sa barong-barong ni Knee Yoz. Maayos naman ang damit namin ngunit nakayakap kami sa isa't isa. Malinaw ang aking mukha ngunit ang kay Knee Yoz ay malabo. Muling tumulo ang aking luha. Pagkatapos akong iligtas ni Knee Yoz mula sa kamatayan ay ito lang pala ang isasalubong sa akin? Worth it ba talagang mabuhay ako sa mundong ito?

Ilang sandali pa ang pagbabalik-balik ko ng tingin hanggang sa matagpuan ang pangalan ko. Welcome to Caged Island, Katriel Laurencio! Isang maliit at magandang babae ang may hawak niyon. Bahagya niya pang kinakaway ang banner para siguro makita ko ng maayos. Lumapit ako roon habang hila-hila ang dalawang maleta. "Hi! I'm Katriel Laurencio!" bati ko sa babae. Her eyes widened as she stare at me. Awkward akong ngumiti dahil sa tingin niya.

Yan na ang sinasabi ko sayo Jing-er! “Treat mo na lang kasi kami sa canteen, Lost. Malapit lang dito oh.” “Wala akong masyadong baon dito.” Pa-pout na sabi ni Lost. “Gawan ko na lang kayo ng siomai sa bahay namin.” “Ayyy wag na! Akin na nga yang collection album ni Sena. Di naman talaga yan regalo ni Sena sayo! Akin na.” “Binigay na ito sa akin ni Sena.”

Dalawang beses akong naging kabit pero nagagawa ko pa ring maging masaya. "I am... I am a sinner..." Napasandal ako sa sofa bago tumingala. "Rupert, sobrang makasalanan ko at sigurado akong sinusunog na ang kaluluwa ko sa impyerno. "At alam kong habang nabubuhay ako, pagbabayaran ko ang kasalanang 'to, Rupert. I had to live with the consequences of my decisions— of my sins."

Rene at tumungo sa pintuan na sinusundan naman ng masamang tingin ni Donya Margareth. “May oras ka rin sa akin abogadong walang kuwenta!” bulong ni Donya Margareth na halatang galit na galit sa abogadong matanda. *** Samantala sa bahay ni Gwen. Maagang nagising si Aling Cecilia at nakahanda na rin ang isang bag na puno ng damit na magagamit niya sa kanyang pag-alis. Nawala nang tuluyan ang antok ng kagigising na si Gwen nang makita niya ang kanyang ina na nakabihis pang-alis katabi ang isang bag.

Matapos ang mahigit apat na buwan na pagkawala. Sa biglaang pagtuklas kay Julia ay ikinabigla ito ng buong pamilya sa kawalan ng pag asa. Isang libing ang gaganapin para sa kanya ngayong gabi sa St. Dominic's Church sa Santa Barbara. "Nawa'y magpahinga ang kanyang kaluluwa sa kapayapaan." Ang sabi ng isang matandang babae pero hindi ko siya kilala.

Nagmamadali ngunit maingat akong pumihit patungo sa mesa ko bago pinagpatuloy ang pagbabasa. "There was a time though that I almost gave up on everything. I could've ended it that night. I could've been gone. I could have meant it that time. I wasn't asking for help... who saw me? It was barely a spark... but enough to blind myself willingly. Oh, to have someone who will meet me in the pitch black halfway. Ps. Finally, today is the day when I have expressed my feelings over the past several days. It's acceptable that I took my time to sort these feelings out because I wasn't able to identify them earlier."

Kailangan kong malayo ng ilang buwan sa aking pamilya upang pumunta ng Maynila at gawin ang utos sa akin nina Madame Berry. “Kapalit ng tatlumpung milyon… ang pagkawala ng… dignidad ko. Ito na lang ang makakapagsalba sa atin, ‘Nay. Kailangan kong gawin ito.” Dalawang araw na lang ay luluwas na ako papunta sa Maynila para gawin ang plano. Ibinigay na sa akin ang lahat ng kakailanganin ko at ang pagluwas na lang ang gagawin ko sa makalawa. Kapag nagigising ang nanay ko ay hindi ko na sinasabi ang tungkol sa trabahong inalok sa akin ni Madame Berry. Madalas itong magising nang biglaan kaya kapag nakakatulog ito ay umuuwi ako para hayaan na itong makapagpahinga.

- Leslie Tiningnan ko si Ismael matapos kong basahin ang iniwang sticky note ni Leslie. Napabuntong hininga ako at pumasok ulit sa kwarto para kunin ang isang kumot. Lumapit ako sakanya at kinumutan na siya, he looks so tired. Hinubad ko na din ang suot niyang sapatos na parang nakalimutan pang alisin. He's so workaholic na parang pati sarili niya hindi niya na alam kung paano alagaan.

Inalis ko rin agad ang mga luhang bumabasa sa aking mga pisngi. Hindi ko na alam ang gagawin ko. Hindi ko alam kung saan ako magsisimula. Hindi ko alam kung paano ko silang babalikan at ipaparanas sa kanila ang lahat ng sakit na ginawa nila sa akin. “Ngayon ka pa lang nagising?” Agaran ang naging paglingon ko sa aking likuran nang narinig ang baritonong iyon. Bahagyang umawang ang labi ko nang nakita si Alonzo. May bitbit siyang dalawang malalaking ecobag sa magkabilang kamay. Mukhang galing pa siyang pamilihan.