One Year Death Anniversary Quotes Mga Nobela at Kwento

And my tears feel in my eyes like a river. I want to touch her to hug and kiss. I miss her so much. My baby Lia .My innocent baby Lia. With tears in my eyes, I looked at her and said. "Today is your 4th death anniversary baby. Thank you for showing up!” Kasabay ng aking pagbigkas noon ay siya ring paglaho ng niya. Napa hagulhol ako sa sakit. Hindi ko alintana ang sunod-sunod na pag bagsak ng luha ko.

I groaned when I heard the name. Nagpaalam at nagpasalamat naman ako kay Dr. Orene nang makarating na kami sa apartment ko. Pero bago pa siya umalis ay binaba niya pa ang bintana ng kotse niya at tinawag ako. "By the way..." Panimula niya at parang nag-aatubili pa siya sa sasabihin. Pero ilang saglit lamang ay napahinga siya nang malalim tsaka marahang sinabi, "Death Anniversary na ng mga parents mo sa susunod na Linggo. Bibisitahin mo na ba sila---"

Sa pagkakataong iyon ay naramdaman niya na hinawakan ni Katkat ang kanyang kamay. “Huwag kayong mawawala sa death anniversary ni Daddy, ha?!” Humagod ang init sa kanyang lalamunan. Gusto niyang sabihin na hindi pa namatay ang daddy nila nang araw na iyon. Subalit, hindi niya mahanap ang sariling boses. “Ate, huwag kang mawawala. Itatali talaga kita. Kahit just this year, nasa tabi ka namin nila Mommy.”

“Madaming paboritong pagkain si Mommy pero ito pa lang ang pumapasok sa isip ko. Haist… pakiramdam ko maulap ang utak ko ngayon.” Marcia let out a long, heavy sigh and sank lower onto the edge of the table. She was probably missing Mommy again. Just a month ago, we had marked Auntie’s one-year death anniversary, and now her birthday was here. I could see how hard it must be for Marcia, and it made my chest tighten just watching her.

I decided to uncloak all of his paintings in celebration of Light the Hope Founding Anniversary as well as his death anniversary tomorrow. Bigla kong naalala ang petsa bukas. Hindi ko namalayan na mag-aanim na taon nap ala siyang wala. Masyado ko na ngang inabal ang sarili ko sa trabaho para lang makalimot at muntik ko na ring maiwala sa aking isip ang araw ng kanyang pagkamatay. I averted my gaze as tears welled up in my eyes. His memories are so bittersweet that it hurts me much more than it did yesterday.

Napa-iling na lamang ako at tumingin ulit sa buwan. "I wonder what it feels like to die..." paano nga ba? Gusto kong ma-experience 'yung ibuburol ka, iiyakan ka, pahahalagahan ka, aalalahanin ka, at mamahalin ka. Maybe, Li Huang is right. Death is louder than anything in this world. The loudest. Once you die, everyone will remember you, visit your corpse, at paplastikin ka pa sa mismong burol mo. Everyone will realize your worth once you're gone. But as time goes by, they will forget you again. Only those who truly cares for you will visit your tomb and give you flowers.

Baka kasi mayamaya lang ay dadating na siya! Humugot ako ulit nang malalim na paghinga at pinakawalan iyon sa ere pagkuwa’y humiga ako sa lounge chair. Kumusta na kaya ang mommy at daddy ko? Oh, sa susunod na linggo ay death anniversary na nila. Nakakalungkot lang na hindi ako makakapunta sa sementeryo para dalawin sila. Bale ito ang unang pagkakataon na hindi ko sila mapupunta roon. At si Jass, how is she? Ilang gabi ko na naman kasi siyang parating napapanaginipan. Kagaya sa mga naunang panaginip ko, umiiyak pa rin siya at humihingi ng tulong sa akin.

Nakangiti siya habang nagsasalita pero hindi parin nawawala ang lungkot sa kaniyang mukha. Kumuha ako ng upuan at ipinuwesto ito sa gilid ng upuan niya kanina. Tinapik ko ang upuan “Here, mayroon naman akong kaunting oras,” “Actually, it’s my father’s death anniversary today,” panimula niya. “Oh, I’m sorry.” “No need to be, matagal narin naman iyon. I’m just being weird, still sad about my old man’s death.”

At ang natira ay ang dalawa pang kakaibang nararamdaman sa magkaibang lalaki. Inilapag ko ang limang kandila na aking binili sa labasan kanina at nag-sign of the cross para magsambit ng isang panandaliang dasal. Ikalimang taon ng kaniyang death anniversary. Ikalabing-siyam na kaarawan ko na. At sa wakas, ni isang patak ng luha ay hindi na kumawala sa aking mga mata. Matapos makapagdasal, inayos ko ang kaniyang puntod, nilinisan ko at inalisan ng mga tuyong dahon at kung anu-ano pang kalat.

YEAR 2026—ONE YEAR HAD PASSED It's not easy to let go of someone who has been a part of your life. He has become your world, and he has given you the world. I almost gave up on my life when he was gone—I wanted to follow him—into the afterlife. He is tired—so he needs to rest—forever. Collecting all his memories is one my best thing to do with my lige since he was gone. Ang hirap. Napakahirap. Sobrang hirap.