Rendah Hati Novels & Stories

รายละเอียดที่ทำงาน คือ เคทีกรุ้ป และ บรรทัดต่อมา ทำเอาต้องอ่านซ้ำอีกครั้ง หัวใจของผม ชื่อ ดุจดวงใจ รูปคู่ นับสิบรูปที่ลงเอาไว้ หลากหลายอิริยาบถ สี่พี่น้อง ที่รักกัน จนใครหลายตอหลายคนอิจฉา หญิงสาวที่อยู่ในทุกรูป พร้อมกับรอยยิ้มกว้าง เธอคนนั้น ไม่ใช่แค่ลูกคุณหนูธรรมดา แ ต่ คือ ดุจดวงใจ ของอาณาจักร เคทีกรุ้ป และลูกสาวคนเดียว ของนายแพทย์ แดนไท

ดารินทร์หันมาแหววใส่ทันที สีแดงระเรื่อซ่านบนแก้มนวล “ก็อยากเรียกนี่ เมียจ๋า ที่รัก มาเชอรี่” คนตัวโตไม่ยอมหยุดง่ายๆ รู้สึกม่านหมองบางๆที่อำพรางหัวใจอยู่ค่อยๆเลือนหายไป

นิ่มรับคำรู้สึกใจคอไม่ค่อยดีเอามากๆ “ไม่ต้องห่วงหรอก พี่เขาเป็นคนดี เคยบวชเรียนมาแล้วไม่ต้องกังวลหรอก คนดีตกน้ำไม่ไหลตกไฟไม่ไหม้” “ค่ะคุณป้า” “ถ้ากังวลก็ไปไหว้พระสวดมนต์นั่งสมาธิสิ จะได้อธิษฐานจิตให้พี่เขาด้วยจะได้สบายใจขึ้น” “ค่ะคุณป้า งั้นนิ่มขอตัวก่อนนะคะ”

ปลายฝนชะงัก มองหน้าน้องสาวด้วยความสงสาร เธอเอื้อมมือมากอดปลายฟ้าแน่น “ช่างมัน ใครไม่รักก็ไม่ต้องไปรัก น้องพี่สวยขนาดนี้ อย่าไปสนใจผู้ชายที่ไม่เห็นค่าเราเลยนะ” "....." "หรือให้พี่ไปจัดการมันให้เอาไหม"

หญิงสาวเสียงเขียว “แบบไหน ฉันว่าเรามีความสัมพันธ์กันแบบเดียวนะ เพียงแต่หลายท่า” “คุณติณ” “เสียงเขียวอีกแล้ว ดาวจ๋าจะโกรธไปถึงไหน”

เธอใกล้ถึงจุดหมายปลายทางเต็มที “ไหวไหมที่รัก ซี๊ด...ให้ผมต่อให้ไหม” คนด้านบนไม่ตอบรับความปรารถนาดีแต่พยายามกัดฟันขับควบแท่งเนื้อร้อนไปจนสุด “อืม...อื้มมม...”

เต็มใจแพ้ NAN END

คำพูดนั้นเปรียบเสมือนตบหน้าฉาดใหญ่ นวลปรางค์ถึงกับชะงักงันจนพูดไม่ออก อ้าปากค้างราวกับลมหายใจถูกช่วงชิงไปดื้อๆ “ที่จริงผมก็นึกสงสารพวกเขานะ ที่ถูกคุณปั่นหัวและให้ความหวังไปวันๆ” อริยะพูดต่อด้วยท่าทีเหนือกว่า “ผมรู้เรื่องนี้มานานแล้ว แต่ที่ผมไม่ถือสาเพราะผมถือว่าความส ัมพันธ์ระหว่างเรามันคือความพึงพอใจชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น ไม่ได้มีค่าไปมากกว่านั้นเลย”

หญิงสาวส่ายหน้า นายแพทย์วัยสามสิบเจ็ดย่นจมูก “ใจแข็งจัง แต่ไม่เป็นไรหรอก พี่เป็นคนมีความอดทนและถือคติที่ว่าน้ำหยดลงหินทุกวันหินยังกร่อน นับประสาอะไรกับหัวใจดวงน้อยๆ ของพราว” “ไม่ใช่เสมอไปหรอกค่ะ บางทีน้ำหยดลงหินทุกวัน หินรำคาญ หินก็อาจจะเดินหนีก็ได้” “หินใจร้ายอ้ะ แล้ววันน ี้ลูกอยู่กับใคร อยู่กับคนที่ชื่อนางใช่ไหม”

2 รักทั้งหัวใจคงไม่พอ แรงสะอื้นทำให้สั่นไปทั้งตัว ขณะชุดสีสวยร่วงลงพื้นตามแรงโน้มถ่วง แขนขาวทิ้งลงแนบกายพยายามอย่างมากที่จะไม่ยกมันขึ้นมาปิด เรือนร่างกึ่งเปลือยจึงมีเพียงกางเกงชั้นในลายลูกไม้กับบราซิลิโคนสีเข้มกว่าผิวปกปิดจุดสำคัญ ‘งามยอมเป็นของคุณ’ ตะวันขบ กรามแน่น แก่นกายของเขาร้อนผ่าวและขยายใหญ่อย่างน่าอาย หากลึกในใจยังสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง เขาจัดเป็นผู้ชายประเภทที่หัวใจอ่อนไหวต่อความงดงามของเรือนร่างผู้หญิง แต่คนที่สวยหยาดฟ้ามาดินที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือคนที่เขาเกลียด