Novel & Cerita Rendah Hati

ร่างเล็กรีบเปิดประตูขึ้นไปนั่งบนรถอย่างลนลาน ตลอดทาง หล่อนอดลอบมองบิดาไม่ได้ รอยยิ้มทะลุความมืดนั้นบอกให้รู้ว่าท่านกำลังมีความสุขมากแค่ไหน ช่อพุดคือลูกรัก ไม่ว่าจะทำอะไรก็สำเร็จดั่งที่พ่อต้องการทุกอย่าง ในขณะที่หล่อนเรียนไม่เก่ง หน้าตาไม่สวย แถมยังไม่เคยทำอะไรให้พ่อภูม ิใจสักครั้ง ไม่ผิดเลยที่ท่านจะไม่รักหล่อน พลับพลึงเต็มไปด้วยความโศกเศร้า ก้มหน้ามองฝ่ามือบนตัก ปลงกับชะตาชีวิตของตนเอง “ฮัสซานัล ลูกยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น”

อารมณ์ตื้นตันมันประเดประดังเข้ามาจนต้องระบายออกไปเป็นสายน้ำตา "ฮือๆ ไม่ได้รักบ้าง... แต่รักมาก ฮือๆ คนอะไรตาถั่ว ตาไม่ถึง ตาไม่มีแวว มองแค่นี้ก็ไม่รู้หรือไง งี่เง่าที่สุด"

“ค่ะพี่อิสร์” ตอบเสร็จตาคู่สวยก็ปรือปรอยลงและหลับไปอย่างง่ายดาย ต่างจากเมื่อก่อนที่เธอมักจะนอนไม่ค่อยหลับและดำดิ่งอยู่แต่กับฝันร้าย มาบัดนี้เธอหายขาดจากอาการซึมเศร้าและโรคเครียดแล้ว ซึ่งสิ่งที่บำบัดได้ดีกว่ายาทุกชนิดบนโลกใบนี้ก็คือการให้อภัยและความรักของผู้ชายคนน ี้ คนที่เคยใจร้าย คนที่เคยทำร้าย แต่ก็เป็นผู้ชายเพียงคนเดียวที่เธอรักมาตลอด และตอนนี้เขาก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเธอเองก็เป็นผู้หญิงคนเดียวที่เขารักมาตลอดเช่นกัน เขาดูแลและทำทุกๆ วันให้เธอกับลูกมีความสุขมากที่สุด แล้วเธอยังจะต้องการอะไรอีก ความรักอาจจะทำให้คนทุกข์

ความรู้สึกในตอนนี้คือยิ่งคุยด้วยยิ่งโมโห เอะอะก็จะให้เป็นแฟนอย่างเดียว “พี่เริ่มหงุดหงิดแล้วนะ ทำไมเราพูดเรื่องนี้กันไม่รู้เรื่องสักที แค่เป็นแฟนพี่เนี่ยมันยากมากเลยเหรอ พี่ไม่ดีตรงไหนทำไมถึงได้ตั้งท่ารังเกียจเสียขนาดนี้” ลมหายใจอันเดรสเริ่มแรงขึ้นตามอารมณ์โมโห ใบหน้าเริ่มเครียดขึงจนน่ากลัว อาการหยอกล้อออดอ้อนหายไปในพริบตา

“โทษทีอร ส่งผิดน่ะ” “โอ้...หรา...” เธอถอนหายใจอย่างเอือมระอาก่อนจะกดส่งสติ๊กเกอร์ปวดหัวไป

เพื่อขับไล่ภาพดังกล่าวออกไปโดยเร็ว และพานให้อารมณ์ของหญิงสาวดิ่งลงต่ำเกินพิกัด ความตั้งใจที่จะมาหาซื้อของต้องล้มเลิกไป จึงตัดสินใจขับรถปราดออกไปทันที นึกแช่งชักหักกระดูกชายหนุ่มในใจ เกลียดนักพวกผู้ชายเจ้าชู้ เห็นผู้หญิงเป็นสิ่งบำบัดความใคร่ ขอให้เป็นเอดส์ตายท ีเถอะ!

ะครับคุณหนู ชุดนอนผ้าไหมนั่นเปื้อนดินหมดแล้ว เสียดายของครับ" คำพูดกวนๆ ของภพในวินาทีนั้น กลับกลายเป็นยารักษาใจชั้นดี หลินปาดน้ำตาแล้วลุกขึ้นยืนด้วยขาสองข้างที่สั่นเทา เธอเพิ่งตระหนักได้ว่าในวันที่มืดมนที่สุดของชีวิต คนที่เธอเคยตราหน้าว่าต่ำต้อยที่สุด กลับเป็นคนที่มีหั วใจสูงส่งที่สุดเท่าที่เธอเคยเจอมา

น้ำเสียงของรินนภานั้นไม่ได้ทำให้รู้สึกดีหรือแสดงถึงความเห็นอกเห็นใจเลยแม้แต่น้อย มันเต็มไปด้วยความสาแก่ใจและเต็มไปด้วยความชิงชังมากกว่า. “อย่าไปสนใจชะนีหน้าวอกเลยนางรีบเก็บของเถอะ...” แจ็กเกอร์รีนเดินเข้ามายืนข้างๆ เพื่อนรักแล้วกอดอกจ้องหน้าของรินนภาอย่างท้าทาย

ชายหนุ่มเอ่ยแนะนำตัว พร้อมส่งมือให้หญิงสาวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ดูเป็นมิตร “หนูชื่อน้ำหนาวค่ะ บริหารปีหนึ่งค่ะยินดีที่ได้รู้จักค่ะพี่ดาต้า” หญิงสาวยื่นมือไปจับมือเชคแฮนด์กับดาต้าอย่างงง ๆ แต่สุดท้ายก็ยิ้มตอบเขา ก่อนจะถูกเพื่อนนมโตของเธอตัดรำคาญอีกฝ่ายด้วยการลากออกไปจ ากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว

นาราเลื่อนลงไปช้า ๆ แต่ละบรรทัดทำให้หัวใจเธอสั่นไหว ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามา ทั้งตกใจ สะเทือนใจ และ…บางอย่างที่เหมือนความเข้าใจ เธอเลื่อนหน้าจอลงอย่างช้า ๆ หัวใจเต้นหนักขึ้นทุกครั้งที่บรรทัดใหม่ปรากฏต่อหน้า