Rendah Hati Novels & Stories

การร่ำสุราตรงหน้าป้ายไม้สลักบิดเบี้ยวคำว่า ‘宝宝‘ ซึ่งหมายถึงเด็กน้อยน่ารัก อันเป็นนามระลึกถึงบุตรที่ไม่มีโอกาสได้เกิดมาของทั้งสองที่อยู่กลางป่าแห่งนี้ ยังคงดำเนินไปท่ามกลางความเงียบสงัดปราศจากคำปราศรัย มีเพียงในใจที่พร่ำพรรณนาว่าเสียใจอย่างสุดซึ้ง... กระทั่งความมืด ดำแห่งราตรีกาลเริ่มคืบคลานเข้ามาใกล้ เสียงแหบแห้งสะเทือนอารมณ์จึงดังให้อีกฝ่ายได้ยิน

Pun: น้องเพลงกรีดข้อมือ Pun: เอาแต่พูดชื่อนาย อยากให้นายมาหา อ่านข้อความนั้นแล้วพัฒนะเหนื่อยใจ เขายังมีความเป็นห่วงและความหวังดีมอบให้เพลงพฤกษาเสมอ ไม่อยากให้เธอเจ็บปวด แต่จะว่าใจร้ายก็ได้ แต่เขากลับไปหาเธอตอนนี้ไม่ได้ Pattana: ผมไม่ว่างครับพี่ปัณณ์

อัครเดชตอบเพื่อนสั้นๆ ภาคภูมิรู้ว่าอัครเดชและเพื่อนเขาหลายคนก็ไม่ชอบขี้หน้ามัน ทว่าการที่อัครเดชใช้อารมณ์นำเกม มันมีแต่เสียกับเสีย "คราวหน้ามึงใจเย็นกว่านี้ มึงก็รู้ว่าพวกต้องชนะให้ได้" "เออ กูขอโทษแล้วกัน" ขอโทษที่กูเตะตัดขามันน้อยไปหน่อย

ด้วยความรักโดยไม่มีเงื่อนไขใด ๆ คืนหนึ่งที่ท้องฟ้ามืดมิดไร้แสงดาว ราวกับแม้แต่สวรรค์เองก็ไม่กล้าแม้แต่จะมองลงมาเห็นความเศร้าในหัวใจของผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังนั่งนิ่งอยู่ใต้ต้นโมกกลางสวน

นางกล่าวออกมาอย่างเหลืออดคล้ายระบายความอัดอั้นในใจ “คนผู้นั้นก็เพียงแค่สนใจอำนาจมือเท่านั้น” บรรยากาศครึกครื้นอบอวลไปด้วยรอยยิ้มเมื่อครู่พลันหม่นลงทันที เต็มไปด้วยความขุ่นมัวราวกับมีเมฆม่านหมอกฝนลอยอยู่เหนือหัวตั้งเค้าคล้ายกำลังจะมีพายุฝนสาดกระหน่ำตกลง

นภิศาเขย่าแขนเพื่อนร่วมงานเร่งเร้า “นัท..” “อย่ามาเรียกนะ คนใจร้ายอย่างคุณฉันไม่รู้จักหรอก” “ไม่รู้จักกันแล้วรู้ได้ยังไงว่าฉันใจร้าย”

เธอท้องในวันที่เราทั้งสองจบความสัมพันธ์ลับ ๆ ความลับไม่เคยมีในโลก

เขาไม่สามารถทนทานต่อแววตาออดอ้อนและน้ำเสียงนุ่มนวลได้จริงๆ อาคมสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆเพื่อปรับเปลี่ยนโหมดอารมณ์ "เธออยากกินผลไม้ไหม นี่ฉันปอกแอปเปิ้ลเขียวไว้รอเธอ แอปเปิ้ลเจ้านี้เนี่ยนะอร่อยมากเชียวล่ะเป็นเจ้าโปรดของฉันที่มักจะซื้อไปให้คุณย่าเป็นประจำ" "ค่ะ"

เธออยากเดินไปดูใกล้ๆ จึงไม่ปฏิเสธ ดังนั้นจึงแทบไม่อยากเชื่อ เพราะนอกจากอักษร ‘เคหาสน์คืนใจ’ ที่มองเห็นไกลๆ แล้ว ยังมีอักษรเล็กๆ ที่แกะสลักกำกับต่อเอาไว้ ‘เคหาสน์ในความทรงจำ นำพาผู้เป็นที่รัก หวนคืนกลับสู่ดวงใจ’ “ทำไมต้องใช้อักษรสลับเล็กใหญ่ละคะ อ่านจากที่ ไกลๆ ยิ่งทำให้ที่นี่รู้สึกเศร้า”

เจมส์รีบอาสา “เจ้าชู้… ร้ายกาจเหลือเกินนะนาย” เกดสุดาว่า “ก็ผมหลงเสน่ห์คุณหนูแล้วนี่ครับ… คุณหนูทำให้ผู้ชายอย่างผมใจกระเจิง”