Rest In Paradise Quotes Novels & Stories

Habang nagpatuloy ang gabi, naging mas maliwanag ang isa pang bagay: ang buhay ay hindi kailanman perpekto, ngunit sa mga ganitong sandali, ramdam na ramdam ang pagiging kumpleto. Habang tuloy-tuloy ang kasiyahan, biglang nagmungkahi si Janith. "Alam niyo, parang ang saya kung mag-outing tayo lahat. Bakit hindi natin subukan pumunta sa beach resort namin? Panahon na rin para makapag-relax ang lahat," nakangiti niyang sabi. Napatingin kaming lahat sa kanya, sabay sabing, "Ang ganda ng ideya mo, Janith!"

Hanggang sa tuluyang bumagsak ang mga iyon kasabay ng pagpikit ko sa mga mata ko. "You can rest now," bigla akong napahikbi. Mabilis talaga akong maging emosyonal lalo na sa mga ganitong sitwasyon. "You are now free from the misery of this world. You did a great job while staying in this place. Have a great journey to the beautiful paradise. I will miss you. And, I love you too," mahigpit kong niyakap ang walang buhay niyang katawan. "Soon enough, we are going to see each other again." ***

Sa isang yakap nagtapos ang kanilang pagpapaalam sa isa't isa. Mabigat ang damdamin ni Clarisse habang tinahak ang daan pababa ng hagdan. Binalikan niyang titigan ang makaluma subalit napakagandang tahanan na nabalot ng lungkot dulot ng hindi tiyak na dahilan nang siya ay nakalabas na nang tuluyan. "I hope you'll find peace and joy soon to reign over you. To Anita, if you are here, listening, nawa'y mahanap mo ang kapayapaan para sa iyong kaluluwa. Rest in peace, Anita," aniya at tumalikod na.

"Parang may magic sa lugar na ito. I'm happy to be here, and I have so much excitement to stay here in a month." "Indeed, sir! Alam mo ba na ako noon ay isang lonely person din? Pero nang matagpuan ko ang Soul of Ines ay biglang bumalik ang sigla ko. Totoo ang nasa tagline ng resort na ito. This paradise indeed offer love and care. Mabuti na lang dahil mabait si Don Julibio. Binigyan niya ako ng trabaho rito." Inside of him was a question. Lahat na lang ba ng mga guwapong tulad niya ay may pinagdadaanan? Guwapo kasi itong kaharap niya ngayon at ang loneliness noon ang bukang-bibig nito.

The city pulsed with life again, and so did they. As the skyline glowed brighter, Mariel whispered, “Welcome to the morning after the silence.” Billie smiled, whispering back, “And to the beginning of forever.” “Sometimes, love isn’t the sound of fireworks — it’s the quiet that finally feels safe.”

They were sitting on a bench surrounded by different kinds of flowers while looking at the sparkling blue ocean. "Yeah! You're right. This is my favorite place when I am tired and exhausted. City is a stressful place, right? Sometimes you need to go to a place where there is silence and peace to breath in and relax. " He inhaled and exhaled while his eyes were closed. Rox stared at his closed eyes down to his pointed nose and kissable lips. She swallowed and blinked her eyes when Richard opened his eyes and smiled at her. "Why don't you try it?" "Huh!" Rox looked at his handsome face.

"I'm serious too, little kitten.Itanong mo kanila, manang Caridad." "Totoo iyan,iha. Kay Drake itong rest house." " Eh, bakit doon pa tayo sa beach resort ni, Travis.May rest house ka naman pala na malapit lang din sa dagat." " Kumain ka muna, little kitten. Ang dami mong tanong."

Ipinakita niya sa akin ang ginagawa niya sa cellphone niya. ‘Rest in Peace, Scarlet’ Post niya gamit ang account ni Seraphina. Tumawa ako. “Ano yan? Rest in peace?” “Sumusobra na ang pagbabakasyon ni Serenity. She needs to go back,” she said with her evil smirk.

Invitation ito mula sa isang bagong bukas na resort. Lost Paradise. Siguro ito ang tanging paraan upang makatakas muna saglit sa mga problema niya sa ngayon. At least, kahit sa sandaling panahon lang ay makapagpahinga siya at may lakas na nang loob harapin ito pagkabalik niya. Kailangan lang niya ng kauting panahon upang magpahinga mula sa mga bagay-bagay sa loob ng tahanan na dati'y masaya ang nadarama niya, ngayon ay puro lungkot at pangungulila.

Sabay punas ko sa luha ko. "Hmmm...." Habang nag-iisip ng sasabihin sa'kin. Hindi na rin ako nagsalita at hinintay ko lang ang sasabihin niya sa'kin. "Ah, ito Adi maganda 'to." Sabay ngiti ng malapad sa akin. "Cry, forgive, learn, move on, and let your tears water the seed of your future happiness it was quoted by Steve Maraboli." Somewhat it made me calm.